Olympos TM

Γέροντας Νεκτάριος: "Να επιστρέψετε στα χωριά σας για να έχετε αυτονομία, έρχονται δύσκολα χρόνια"

2011-03-31T23:54:00.002+03:00

Από πότε ασχολείσθε π. Νεκτάριε με το θέμα του Αντιχρίστου; - Με το θέμα του Αντιχρίστου ασχολούμαι από το 1983, τότε ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου σε μεγάλη αίθουσα των Αθηνών πραγματοποιήσαμε ομιλία με τον τίτλο «Ο Αντίχριστος έρχεται». Εντελώς παράδοξα η Χάρις του Θεού θέλησε η ομιλία αυτή να κυκλοφορήσει σε χιλιάδες κασσέτες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να με καλούν σε όλα τα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού για να επαναλαμβάνω την συγκεκριμένη ομιλία.
Το 1984 εκδόσαμε και σχετικό βιβλίο με τον τίτλο «Πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας», το οποίον κυκλοφόρησε σε 200.000 αντίτυπα. Η Θεία Πρόνοια πιστεύουμε ότι φρόντισε δι᾽ αυτού του τρόπου να ενημερωθεί ο Ορθόδοξος Ελληνικός λαός για τα επερχόμενα δεινά που θα ερχόντουσαν σε λίγα χρόνια. Το 1986 και ως σήμερα συμμετέχουμε δυναμικά μαζί με άλλους φορείς σε εκδηλώσεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας κατά των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και σήμερα εναντίον της Κάρτας του Πολίτη.

Φοβόσαστε την Κάρτα του Πολίτη και το 666; - Ως Έλληνες πολίτες και ορθόδοξοι χριστιανοί δηλώνουμε ότι, δεν φοβόμαστε καμία ηλεκτρονική κάρτα, κανένα ηλεκτρονικό φακέλωμα, κανένα χάραγμα, κανένα 666, κανέναν Αντίχριστο, διότι έχουμε καθημερινά στην καρδιά μας τον Χριστό και είμαστε χαραγμένοι την ημέρα της βαπτίσεώς μας με το σημείο του Σταυρού. Άρα χωρίς τη θέλησή μας και τη σύμφωνη γνώμη μας, ο,τι και να μας κάνουν δεν μπορεί να μας βλάψει, αφού δεν θα έχει την δική μας συγκατάθεση.
Όμως, εμείς λέμε ΟΧΙ στην κάρτα του πολίτη διότι:
Η Αγία Γραφή προ 2000 ετών, μας προειδοποίησε ότι θα έλθει εποχή που θα αλλάξει ο τρόπος του οικονομικού συστήματος και των συναλλαγών και θα γίνονται όλα με έναν διαφορετικό τρόπο, τον οποίον ο χριστιανός κατά την Αγία Γραφή, δεν πρέπει να αποδεχθεί. Δια να αναγνωρίσουν οι χριστιανοί ποιά εποχή θα είναι αυτή, η Αγία Γραφή μας τόνισε ότι ο διαφορετικός αυτός τρόπος συναλλαγής χρημάτων, θα χρησιμοποιεί ως κωδικό το νούμερο 666 (Αποκ. κεφ. ιγ´). Σήμερα ζούμε σ᾽ αυτήν την εποχή. Όλοι γνωρίζουν ότι η παγκόσμια ηλεκτρονική διακυβέρνηση, όπως έχουν δηλώσει Υπουργοί και Βουλευτές, χωρίς το 666 δεν λειτουργεί (βλέπε περιοδ. «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 107). Εμείς όχι από φόβο, αλλά κάνοντας υπακοή στην Αγία Γραφή και στην Ορθόδοξη πίστη μας, δεν αποδεχόμεθα με τη θέλησή μας, την κάρτα του πολίτη που είναι το κλειδί για να ανοίξει η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και να γίνουμε με τον τρόπο αυτό πολίτες της παγκόσμιας διακυβέρνησης της Νέας Τάξης Πραγμάτων που αρχηγό της θα έχει τελικά τον Αντίχριστο. Όπως δεν θα δεχόμασταν να γίνουμε συμμέτοχοι με τη θέλησή μας σε ο,τιδήποτε θα προωθούσε οποιαδήποτε αμαρτία η κακό δια τον συνάνθρωπό μας, διότι αυτό θα ήταν πτώση του χριστιανού, έτσι δεν συμμετέχουμε στην προώθηση και στη δημιουργία του Κράτους του Αντιχρίστου, διότι αποτελεί πτώση, αφού η Γραφή μας λέγει να μείνουμε έξω από το σύστημα αυτό.
Η κάρτα του πολίτη βασίζεται στη Συνθήκη του Σένγκεν, που σημαίνει ότι η κάρτα αυτή θα είναι: Ταυτότητα, Βιβλιάριο τραπέζης, βιβλιάριο υγείας, άδεια οδήγησης, φοροκάρτα, διαβατήριο κτλ. Άρα κάθε κίνησή σου θα ελέγχεται, από το τι τρως (νηστεύεις;), τι βιβλία αγοράζεις (χριστιανικά, πολιτικά κτλ.), προς τα που καθημερινά κινείσαι κτλ. Εάν είχε ο Χίτλερ σε ηλεκτρονική μορφή όλα αυτά τα στοιχεία των πολιτών της Ευρώπης που δημιουργούν το πραγματικό προφίλ σου, σκεφθήκατε πόσο εύκολο θα του ήταν μέσα σε μία νύχτα να συλλάβει και να εξοντώσει όλο το γένος των Εβραίων; Αυτό θα πάθουν οι χριστιανοί εάν πολιτογραφηθούν ως πολίτες με τη θέλησή τους, στο Κράτος του Αντιχρίστου.

Γιατί επιλέξατε την Πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθείτε κατά της κάρτας του πολίτη; - Η Πλατεία Συντάγματος ονομάστηκε έτσι, διότι οι πρόγονοί μας συγκεντρώθηκαν σ᾽ αυτήν την Πλατεία για να ζητήσουν από την τότε εξουσία ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θα έπρεπε να κατοχυρωθούν και να είναι απαραβίαστα μέσα σε ένα Σύνταγμα. Δυστυχώς αυτά τα δικαιώματά μας κινδυνεύουν σήμερα από την ηλεκτρονική διακυβέρνηση της οποία κλειδί είναι η Κάρτα του Πολίτη. Ξεκινά ένας ηλεκτρονικός φασισμός, μία ηλεκτρονική φυλακή, το Κράτος του Όργουελ ζωντανεύει σε όλο του το μεγαλείο. Τον άνθρωπο από πρόσωπο που τον έπλασε ο Θεός, η σημερινή Κυβέρνηση κατόπιν εντολών της Ευρώπης μετατρέπει το ανθρώπινο πρόσωπο σε νούμερο, σε έναν απλό αριθμό. Η Εκκλησία με το βάπτισμα μας έδωσε ονόματα Αγίων, η Νέα Τάξη Πραγμάτων μας θεωρεί ως πράγματα και αντικείμενα ενός μεγάλου Σούπερ Μάρκετ που ονομάζεται Γη, δι᾽αυτό και μας κωδικοποιεί, όπως κωδικοποιούνται τα τρόφιμα στα ράφια των καταστημάτων. Δεν βλέπετε ότι στην Ελλάδα τα πάντα αλλάζουν κατόπιν εντολών της Ευρώπης; Δεν βλέπετε ότι μας βάζουν σε Νέα Τάξη, νέα σειρά δηλαδή, διότι η παλιά τάξη και σειρά που είχαμε δεν τους αρέσει; Αυτό σημαίνει Νέα Τάξη Πραγμάτων και Νέα Εποχή. Όλα αλλάζουν και μάλιστα εις βάρος του ανθρώπου, των ελευθεριών του, των δικαιωμάτων του, των κοινωνικών παροχών του, και των εθνικών του κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πόσο δίκιο είχε η τότε Πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη που με την ομολογία της ενώπιον του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας μας προειδοποίησε για τα επερχόμενα δεινά που θα βρουν τη χώρα μας;

Τι πιστεύετε ότι κρύβεται πίσω από όλα αυτά; - Ακούστε, η αλήθεια είναι μία, είτε αρέσει στους άρχοντές μας είτε όχι. Για όλα αυτά φταίει το ότι ανήκουμε στη Δύση. Στην πραγματικότητα φταίνε όλοι οι πολιτικοί που εκχώρησαν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε ξένα κέντρα αποφάσεων υπογράφοντας άνευ όρων τις Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ και Σένγκεν. Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα δεν είναι λόγω του μνημονίου. Αιτία είναι οι ανωτέρω Συνθήκες τις οποίες αποδεχθήκαμε άνευ όρων για να εισέλθουμε στην ΕΟΚ. Ούτε έναν όρο, ούτε μία προϋπόθεση, δεν έθεσαν τότε οι άρχοντές μας. Ξεπούλησαν χωρίς τσίπα, με τις ανωτέρω Συνθήκες, εμάς και την Ελλάδα μας. Το μνημόνιο της Τρόϊκας είναι η δια της βίας εφαρμογή υπό της Ευρώπης, των ανωτέρω Συνθηκών, που έπρεπε εδώ και δεκαετίες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να έχουν εφαρμόσει. Αλλά τολμούσαν τότε οι Ελληνικές Κυβερνήσεις; Όπως ομολογούν σήμερα υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος. Γιατί τότε τις υπέγραφαν αφού δεν θα τις εφήρμοζαν; Για να λέμε ότι ανήκουμε στη Δύση; Η διότι θα έπαιρναν τα Ευρωπαϊκά δάνεια και τα οποία σπατάλησαν δεξιά και αριστερά, δίδοντας από τα ΔΙΣ που πήραν και ένα κομμάτι της πίτας στο ελληνικό λαό;
Αλλά ευθύνεται και η Ευρώπη και το ΔΝΤ, διότι γνώριζε τις τότε σπατάλες. Υπάρχουν δημοσιεύματα προ 15 ετών που αποδεικνύουν ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την σπατάλη των εκατομμυρίων. Το ΔΝΤ έκρουε από τότε τον κώδωνα κινδύνου λέγοντας ότι η Ελλάδα δεν βαδίζει οικονομικά σωστά.
Αλλά άφηναν οι Ευρωπαίοι τις Ελληνικές Κυβερνήσεις να κάνουν ο,τι θέλουν, διότι απέβλεπαν στο σημερινό κατάντημα της Ελλάδος. Άφηναν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι να χρεωκοπεί, συνεχώς δανειζόμενη ευρωπαϊκά χρήματα για να έλθουν σήμερα οι κύριοι αυτοί να την εξαγοράσουν. Μαζί δε με τον δημόσιο πλούτο της χώρας μας θέλουν να εξαγοράσουν και την ελευθερία, αλλά και την περηφάνεια των Ελλήνων. Αυτό θα γίνει μόνον μέσω μιας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης που όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ρομπότ.
Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή δε την αλήθεια την καταγγείλαμε ήδη από το 1997 και ενημερώσαμε τότε όλους τους Αρχιερείς και τους Βουλευτές της πατρίδος μας, ώστε να έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας ότι πράξαμε το χρέος μας απέναντι σ᾽ αυτόν τον τόπο, αλλά κυρίως απέναντι στην Ορθοδοξία και την Εκκλησία μας. Διότι τα μέτρα αυτά, όπως βλέπετε, βλάπτουν και την Εκκλησία. Δι᾽αυτό στείλαμε το 1999 ειδική επιστολή στον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεον ως υπέθυνον που τον είχε ορίσει η Ιερά Σύνοδος δια τις Νέες Ταυτότητες και την οποίαν κοινοποιούσαμε σε όλους τους Αρχιερείς, εντός της οποίας αναφέραμε τους τρόπους και το τι ενέργειες πρέπει να κάνει η Διοίκηση της Εκκλησίας, ώστε να προστατευθεί από τα επερχόμενα δεινά τα οποία αναφέραμε. Επίσης το 2008, όταν ακόμα κυβερνούσε η Κυβέρνηση Καραμανλή, ενημερώσαμε τους Αρχιερείς δια επιστολής μας, ότι έρχεται Εκκλησιαστικός Καποδίστριας η οποία δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό μας «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 143, τον Οκτώβριο του 2008. Αναφέραμε μάλιστα ότι το 2010 και για 4-5 χρόνια μετά στην Ελλάδα θα γίνουν τέρατα και σημεία.
Οι μοναχοί είναι οι λοκατζήδες της Εκκλησίας, είναι τα τσοπανόσκυλα που μόλις οσφρίζονται τον λύκο αρχίζουν και γαυγίζουν, ώστε οι Ποιμένες να αγρυπνούν και να είναι έτοιμοι. Το Μοναστήρι μας έπραξε το χρέος του και έχουμε αναπαυμένη την συνείδησή μας ενώπιον του Θεού, αλλά και του ελληνικού ορθοδόξου λαού μας.
Οι Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ, Σένγκεν κτλ. έχουν υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας μας. Δι᾽ αυτό και δεν μπορέσαμε να πάρουμε τα χρήματα από τη Ρωσία η την Κίνα. Εκείνο το «ανήκουμε στη Δύση» κατέστρεψε την χώρα μας και μαζί όλους εμάς. Υπεύθυνοι οι 300 της Βουλής, οι οποίοι δεν ενημέρωναν τότε το λαό, αλλά και όσοι υπέγραψαν τις ανωτέρω Συνθήκες. Όλες οι κοινωνικές αλλαγές βασίζονται στις Συνθήκες αυτές, η δε ηλεκτρονική διακυβέρνηση και η Κάρτα του Πολίτη καθώς και το επερχόμενο σφράγισμα στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όπως προφητεύει η Αποκάλυψη του Ιωάννη, βασίζεται στη Συνθήκη του Σένγκεν.
Χρειάζεται σήμερα αγία ανυπακοή στο Κράτος. Διότι το Ευαγγέλιο και η εντολή του Χριστού είναι ξεκάθαρη. Όταν οι Νόμοι του Κράτους έρχονται σε αντίθεση με το Νόμο του Θεού, οι χριστιανοί δεν υπακούουν στο Νόμο του Κράτους, αλλά υπακούουν στο Νόμο του Θεού. Θα μας διώξουν; Ας μας διώξουν. Θα μας δικάσουν; Ας μας δικάσουν. Θα μας φυλακίσουν; Ας μας φυλακίσουν. Θα μας εξορίσουν; Ας μας εξορίσουν. Θα μας σκοτώσουν; Υψίστη τιμή είναι δια το χριστιανό το μαρτύριο, οι διωγμοί, οι φυλακίσεις για την πίστη του και τον αγαπημένο του Ιησού Χριστό. Εμείς, όπως προαναφέραμε, θα πειθαρχήσουμε και θα υπακούσουμε στην Αγία Γραφή και στο Νόμο του Θεού και καλούμε όλους όσους πιστεύουν στο Χριστό να ακολουθήσουν.
Στις καρδιές των Ελλήνων, με όσα σήμερα γίνονται εις βάρος των παραδόσεών του, εις βάρος της ιστορίας του, εις βάρος της Εκκλησίας του, εις βάρος της πατρίδος του, φούντωσε μια αγία φωτιά, την οποία όποιος πλησιάσει θα καεί. Στις καρδιές των Ελλήνων ζωντάνεψαν ξανά τα δύο αθάνατα άστρα, η Ελλάδα και η Ορθοδοξία, τα οποία, όσο και αν προσπαθούν οι σκοτεινές δυνάμεις και οι μασονικές στοές να σβήσουν, δεν θα το πετύχουν. Δεν θα νικήσει ο Εωσφόρος, θα νικήσει ο Χριστός.

Υπάρχει λύση στο σημερινό αδιέξοδο; - Βεβαίως και υπάρχει.
1ον. Να λογοδοτήσουν, όσοι υπέγραψαν τις ανωτέρω Συνθήκες και άνευ όρων δέσμευσαν και υποθήκευσαν το μέλλον μας, την παράδοσή μας, την Ελλάδα μας, την πίστη μας, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ελευθερία μας.
2ον. Να αναλάβουν την Κυβέρνηση νέα πρόσωπα, τα οποία θα έχουν Χριστό και Ελλάδα στην καρδιά τους και θα μας βγάλουν από τις ανωτέρω Συνθήκες, η θα θέσουν όρους παραμονής μας στην Ευρώπη, οι οποίοι θα προστατεύουν τη χώρα μας και την πίστη μας, όπως την προστάτευε μέχρι σήμερα το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίον ουσιαστικά δεν ισχύει, αφού είναι Δευτερογενές Δίκαιο και ισχύει το Πρωτογενές Δίκαιο, το οποίον είναι οι ανωτέρω Συνθήκες. Οι 300 της Βουλής, που εκχώρησαν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στις Βρυξέλλες, καταλύοντας το ελληνικό Σύνταγμα, δεν μπορούν να συνεχίσουν να μας κυβερνούν, διότι αυτοί είναι υπεύθυνοι. Το μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων έχει αντιληφθεί την ευθύνη των σημερινών Βουλευτών, δι᾽αυτό και στις δημοσκοπήσεις δίδει μεγάλο ποσοστό αποχής. Ζητά, ως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, νέους ηγέτες και νέα πρόσωπα.
3ον. Σύνθημα των νέων πολιτικών πρέπει να γίνει ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στη Δύση, αλλά ανήκει όπου είναι το εθνικό της συμφέρον.
Δηλαδή ο ξεσηκωμός των ορθοδόξων Ελλήνων, γίνεται σήμερα διότι προσπαθούν να εφαρμόσουν τη Συνθήκη του Σένγκεν;
Ακριβώς. Η Συνθήκη του Σένγκεν προβλέπει τη συλλογή πληροφοριών και την επεξεργασία αυτών, δι᾽ όλους τους ανθρώπους που έχουν αποδεχθεί τη Συνθήκη αυτή. Έχουμε δε πληροφορίες ότι δεν θα δοθεί η 5η δόση από την Τρόϊκα, εάν δεν εφαρμοσθεί, βάσει του μνημονίου, τα όσα προβλέπει και η Συνθήκη του Σένγκεν. Διότι όλα τα άλλα που προβλέπουν οι άλλες Συνθήκες ήδη έχουν δρομολογηθεί και έχουν μπει στο στάδιο εφαρμογής τους.
Αναφέρατε ότι το 2008 γράψατε επιστολή προς τους Αρχιερείς ότι επέρχεται το 2010 Εκκλησιαστικός Καποδίστριας. Δεν είναι λόγοι οικονομικοί που οδηγούν την παύση των χειροτονιών, με τον διορισμό 1 προς 5 των δημοσίων υπαλλήλων;
Σε άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 151, σε επιστολή μας προς τους Επισκόπους αναφέρουμε:
«Ο Απόστολος Παύλος μας λέγει στην Β´ Επιστολή του προς Θεσσαλονικείς Κεφ. Β’ και στίχος 9-10 ότι τα όργανα του Αντιχρίστου θα κινηθούν εις βάρος της Εκκλησίας «εν πάσει δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους και εν πάσει απάτη…»
Με λίγα λόγια θα εξαπατούν συνεχώς την Εκκλησία και τον πιστό λαό. Αυτό κάνουν και σήμερα. Δεν είναι τα οικονομικά αίτια η διακοπή των χειροτονιών και ο διορισμός των κληρικών. Άλλοι είναι οι στόχοι τους και τους οποίους θα σας τους αναφέρουμε.
1ον. Αν η Εκκλησία χειροτονεί χωρίς να διορίζει δεν θα δίδεται μισθός στους νέους κληρικούς. Οπότε θα πρέπει ο νέος κληρικός να κρατά την εργασία που έχει και σήμερα. Υπάρχει όμως ένα δίλημμα. Αν είναι οδηγός ταξί, πως θα οδηγεί με το ράσο; Αν είναι κτίστης πως θα χτίζει με το ράσο; κ.ο.κ. Άρα οδεύουμε σε σταδιακή αφαίρεση του ορθοδόξου ράσου και της γενειάδος των κληρικών. Η εμφάνιση των σημερινών ορθοδόξων κληρικών, λέγουν αρκετοί Ευρωπαίοι, ομοιάζει με τους Μουζαχεντίν του Ισλάμ, δεν είναι ευρωπαϊκή εμφάνιση αυτή των ορθοδόξων κληρικών. Πρέπει δήθεν να εξευρωπαϊστούν.
Βρήκαν λοιπόν τον τρόπο να αλλάξουν την εμφάνιση του ιερού κλήρου. Υπάρχει όμως απάντηση. Οι μοναχοί στα μοναστήρια με το ράσο οργώνουν, με το ράσο χτίζουν και σοβατίζουν, με το ράσο είναι στο τηλεφωνικό κέντρο της Μονής, με το ράσο οδηγούν και με το ράσο είναι στο ιατρείο της Μονής, όπως ήταν και ο Άγιος Λουκάς της Κριμαίας, ο ιατρός, ο οποίος δεν δέχθηκε ούτε στιγμή να αποχωρισθεί το ράσο του, όσο εργαζόταν στα δημόσια νοσοκομεία της Ρωσίας, ακόμα και την ώρα του χειρουργείου, παρά την πίεση που υφίστατο από το Κομμουνιστικό Καθεστώς. Άρα μπορούν, όσοι θέλουν να χειροτονηθούν κληρικοί και να υπηρετήσουν την Ορθοδοξία, να συνεχίσουν τις εργασίες που έχουν έως σήμερα, να φέρουν το ράσο όπως κάνουν και οι μοναχοί και μας δίδαξε και ο Άγιος Λουκάς.
2ον. Όλα τα δημοσιονομικά και αντιλαϊκά μέτρα που μέχρι σήμερα λαμβάνει η Κυβέρνηση, εφαρμόζοντας τις Συνθήκες Μάαστριχτ, Σένγκεν, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ, (κάποια έπρεπε από μόνοι μας να έχουμε εφαρμόσει ως Κράτος δικαίου)οδηγούν στην ενίσχυση του οικονομικού κεφαλαίου των Πολυεθνικών Εταιρειών και των Διεθνών Αγορών και Τραπεζιτών.
Μας εξαπατούν όταν μας λέγουν ότι εργάζονται και λαμβάνουν αυτά τα μέτρα, δια το καλύτερον αύριο της χώρας μας. Εμείς τους απαντούμε ότι εργάζονται για την πλουτοκρατία και δια το πως οι πλούσιοι θα γίνουν πλουσιότεροι. Δικαιώνουν τον Απόστολο Παύλο που μας λέγει ότι: «αιτία πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί». Θέλετε απόδειξη των όσων λέμε; Ιδού.
Έως εχθές, οι πολιτικοί μας, ομιλούσαν ότι πρέπει να γίνει αποκέντρωση των Υπηρεσιών, ώστε ο κόσμος να επιστρέψει στην επαρχία. Σήμερα όμως οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έλεγαν εχθές.
Με όλα τα μέτρα που λαμβάνουν, με σκοπό δήθεν την οικονομία και ανασύνταξη του Κράτους, προσπαθούν στην πραγματικότητα να κάνουν το ακριβώς αντίθετο από την αποκέντρωση. Ο στόχος των μέτρων που λαμβάνουν ουσιαστικά είναι να συγκεντρώσουν τον λαό στις μεγάλες πόλεις, τις οποίες σύμφωνα με τη νέα Νομοθεσία βαπτίζονται Βιομηχανικές περιοχές και οι οποίες σε λίγο θα αναζητούν εργάτες.
Αλλά και στις υπόλοιπες μεγάλες πόλεις οι πολυεθνικές εταιρείες ετοιμάζονται τα ανοίξουν τα πολυκαταστήματά τους.
Προς χάριν των πολυεθνικών κεφαλαίων σήμερα ο κόσμος χάνει τις εργασίες του, οι μισθοί μειώνονται, οι απολύσεις γίνονται στην ουσία χωρίς δεσμεύσεις, τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδόματα καταργούνται και οι άνθρωποι, αφού μαντρωθούν στις πόλεις θα αριθμοποιηθούν με την Κάρτα του Πολίτη, όπως τα πρόβατα στο μαντρί. Αυτά τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται, συμφέρουν το λαό η τις μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές εταιρείες; Αυτά τα μέτρα δεν αναφέρονται στις Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισσαβώνας, Άμστερνταμ και Σένγκεν; Αν τολμούν οι πολιτικοί, ας πούνε ότι ψευδόμαστε.
Δυστυχώς οι πολιτικοί μας άφησαν εις γνώση τους, όλα αυτά τα χρόνια να καταρρεύσει το Δημόσιο και η Οικονομία, για να δεχθεί ο Ελληνικός λαός, χωρίς μεγάλες αντιρρήσεις την εφαρμογή των ανωτέρω Συνθηκών. Δηλαδή το ξεπούλημα της χώρας μας. Οι πολιτικοί μας, συνεχίζουν να μας εξαπατούν όλους, λέγοντας κάθε φορά ότι τα μέτρα που λαμβάνουν γίνονται με σκοπό την οικονομία και για να ξεχρεώσουμε τα μεγάλα δάνεια του Κράτους μας. Στην πραγματικότητα οι Κυβερνήσεις, βάσει των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, εργάζονται για τα μεγάλα κέρδη των πολυεθνικών ευρωπαϊκών εταιρειών. Μην ξεχνάτε ότι η ΕΟΚ που εισήλθαμε είναι Ευρωπαϊκή ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ Κοινότητα. Στόχος της δηλαδή ήταν και είναι το οικονομικό κέρδος. Είναι δε φανερό ότι όλα τα σημερινά μέτρα είναι προς αυτήν την κατεύθυνση.
Τι σχέση έχουν οι χειροτονίες των κληρικών με αυτά τα μέτρα; - Έχουν και παραέχουν. Οι πολυεθνικές εταιρείες που εισήλθαν εις την πατρίδα μας δεν θέλουν να υπάρχουν επαρχίες και χωριά, διότι τα πολυκαταστήματά τους χτίζονται στις μεγάλες πόλεις. Οπότε θέλουν να συγκεντρώσουν όλο το λαό στις μεγάλες πόλεις δια να τον αρμέγουν οικονομικά. Προς τούτο έκλεισαν προ ετών πρώτα τα σχολεία στα χωριά και κατήργησαν την δύναμη του Προέδρου με το νόμο Καποδίστρια και τώρα με το νομοσχέδιο του Καλλικράτη κλείνουν και συγχωνεύουν τα σχολεία της επαρχίας και τα Νοσοκομεία, ώστε να αναγκάσουν γονείς, γέροντες και όλο το λαό, θέλοντας και μη, να κατέβει στις μεγαλουπόλεις που υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις εκπαιδεύσεως, υγείας κτλ. για να επιβιώσουν.
Μέσα στο σχέδιο αυτό εντάσσεται και το κλείσιμο των ενοριών στα χωριά. Το νομοσχέδο που ρυθμίζει ότι 5 δημόσιοι υπάλληλοι θα απολύονται και ένας θα διορίζεται, θα φέρει όχι μόνον το κλείσιμο των σχολείων και των Νοσοκομείων της επαρχίας, αλλά και των ενοριών των χωριών, ούτως ώστε οι κάτοικοι σιγά σιγά να αναχωρήσουν από τα χωριά τους και θα εγκλωβιστούν στις πόλεις.
Δι᾽αυτού του τρόπου όλες οι αγορές τους θα γίνονται από τα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών εταιρειών. Καταλαβαίνετε τώρα δια ποίο λόγο έκλεισαν στην αρχή τα μπακάλικα και τα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς και άνοιξαν τα σούπερ μάρκετ; Τώρα ήλθε η ώρα να κλείσουν τα σούπερ μάρκετ, διότι οι πολυεθνικές ανοίγουν τα δικά τους πολυκαταστήματα. Ακόμη και τα φαρμακεία της γειτονιάς θα κλείσουν! Στο εξωτερικό που έζησα υπάρχουν τεράστια φαρμακεία όπου εντός αυτών υπάρχουν ιατροί, όπως παθολόγοι, οφθαλμίατροι, οδοντίατροι κτλ. οι οποίοι εξετάζουν τους ασθενείς και αμέσως τους γράφουν τα φάρμακα που πρέπει να λάβουν για την υγεία τους στα βιβλιάριά τους και οι οποίοι μετά τα αγοράζουν από το ίδιο πολυκατάστημα και δεν είναι αναγκαίο να τρέχουν να βρουν ποιό φαρμακείο είναι ανοιχτό. Τα τεράστια αυτά φαρμακεία ανήκουν ως γνωστόν σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, με αποτέλεσμα θα κλείσουν όλα τα μικρά φαρμακεία, όπως έκλεισαν παλαιότερα τα μπακάλικα, όταν άνοιξαν τα σούπερ μάρκετ. Πόσο δίκαιο είχε λοπόν ο Παύλος που έλεγε «αιτία πάντων των κακών η φιλαργυρία εστί»! Δυστυχώς κυβερνούν οι πολυεθνικές και το χρήμα!
Δεν είναι δυνατόν να αφήσουν λοιπόν τους κληρικούς στην επαρχία και στα χωριά, αφού στόχος και πολιτική των Κυβερνήσεων είναι να συγκεντρώσουν το λαό στις πόλεις, δια να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των μεγάλων κεφαλαίων.
Δείτε τώρα πως θα χτυπηθεί η Εκκλησία και ο κλήρος κυρίως της επαρχίας. Οι κληρικοί μας με την απογραφή που έγινε από το Κράτος, συναριθμήθηκαν με τους υπολοίπους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι σύνολον -όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι- ανέρχονται περίπου τον αριθμόν των 800.000
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Άμυνας - Στρατιωτικοί .............τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Παιδείας - Εκπαιδευτικοί ..............τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Υγείας - Ιατροί, Νοσοκόμοι .........τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι σε όλα τα Υπουργεία ..................τόσες χιλιάδες.
Δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλαδικής Εκκλησίας .................τόσες χιλιάδες.
Σύνολον υπαλλήλων 800.000 περίπου.
Όταν λοιπόν φεύγουν από το σύνολον των 800.000 υπαλλήλων, 5 υπάλληλοι θα διορίζεται ένας.
Δηλαδή, μπορεί να φύγουν 50 ιερείς δημόσιοι υπάλληλοι, δεν θα διορισθούν όμως 10 νέοι ιερείς από την Εκκλησία ως δημόσιοι υπάλληλοι, διότι μπορεί εκείνη την ώρα το Κράτος να έχει ανάγκη να διορίσει 5 στρατιωτικούς και 5 ιατρούς. Η δε Εκκλησία από τους 50 δημοσίους υπαλλήλους που συνταξιοδότησε να μην αντικαταστήσει ούτε έναν. Με λίγα λόγια δεν σημαίνει ότι από κάθε δημόσια υπηρεσία όταν απολύονται πέντε υπάλληλοι, θα διορίζεται ένας νέος υπάλληλος στην ίδια υπηρεσία.
Κατανοείτε λοιπόν τι έχει πάθει η Ελλάδα μας και που έχει εγκλωβιστεί η Εκκλησία μας; Ποίον θα πρωτοδιορίσει τώρα πρώτα το Κράτος, ιατρούς στα Νοσοκομεία; Εκπαιδευτικούς στα σχολεία; Στρατιωτικούς στο στρατό η ιερείς στα χωριά;
Με λίγα λόγια η Εκκλησία του χωριού σε λίγο κλείνει. Το λαό τον θέλουν οι Κυβερνήσεις στις πόλεις, εκεί όπου θα υπάρχουν πλέον τα εκπαιδευτήρια, τα νοσοκομεία και τα πολυκαταστήματα των πολυεθνικών για να αρμέγουν το λαό οικονομικά, αλλά και να μην είναι αυτάρκης και αυτόνομος. Διότι αν ο Έλληνας μείνει στο χωριό, δεν έχει ανάγκη τα καταστήματα των πολυεθνικών εταιρειών, διότι έχει τον κήπο του, έχει τα λαχανικά του, έχει το γάλα του, έχει το τυρί του, έχει το κρέας του, έχει τα αυγά του κτλ. Αλλά αν οι Έλληνες μείνουν στην Επαρχία οι πολυεθνικές χάνουν σημαντικά κέρδη, αλλά και ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς οικονομικές συναλλαγές. Προς χάριν αυτή τη στιγμή κυρίως του κέρδους, θέλουν να μαντρώσουν το λαό μας μέσα στις πόλεις. Επιπλέον θέλουν τον άνθρωπο της πόλης να τον ελέγχουν με ταχύτητα μέσω των κομπιούτερς (ηλεκτρονική διακυβέρνηση) δι᾽ αυτό και τον αριθμοποιούν. Θέλουν όμως ακόμη να γνωρίζουν και κάθε προσωπική του κίνηση, αυτό επιτυγχάνεται μόνον με την Κάρτα του Πολίτη, η οποία καταγράφει τα πάντα, τι τρως, τι αγοράζεις (για να μην είναι αυτόνομος) τι πουλάς, που ταξιδεύεις, που κοιμάσαι, τι περιουσία έχεις, που την μεταβιβάζεις, τι πολιτικά φρονήματα έχεις, που θρησκευτικά ανήκεις, καταγράφει σας λέω τα πάντα. Αν είχε την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ο Χίτλερ το 1940, θα είχε εξοντώσει, όπως σας προανέφερα, όλους τους Εβραίους. Αλοίμονο όμως σ᾽ εκείνους που θα παραλάβουν την Κάρτα του Πολίτη. Διότι αυτοί θα πάθουν όσα δεν έπαθαν οι Εβραίοι, μιας και θα βρεθούν εγκλωβισμένοι και πολιτογραφημένοι στο Κράτος του ερχόμενου Αντιχρίστου, που θα είναι ο νέος πλανητάρχης της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που διάφοροι Πρωθυπουργοί σε λόγους τους επιζητούν και η οποία δεν θ᾽ αργήσει να έλθει, ως δείχνουν τα γεγονότα.

gerontasnektarios
greeknation.blogspot.com

ΜΕ ΝΟΜΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ;

2011-03-31T23:43:00.000+03:00

Αυτή η κυβέρνηση έχει χάσει την μπάλα! Μας έβαλε, στο ΜΝΗΜΟΝΙΟ, να σωθούμε, αλλά τώρα ανακαλύπτουν, ότι δεν βγαίνει. Και επειδή δεν βγαίνει, κάθε μέρα τρομοκρατούν τον ΈΛΛΗΝΑ, ανακοινώνοντας σειρά εισπρακτικών μέτρων και παράλληλα κατασχέσεις. Κάθε μέρα μας λένε ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός και πρέπει να συνεισφέρουμε μπας και σωθούμε. Άλλα, η ανεργία φουντώνει, τα λουκέτα πέφτουν σύννεφο ,η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι παρούσες κάθε μέρα! Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά την ίδια ώρα φέρνουν νόμους εκτρώματα! Ένας τέτοιος είναι και αυτός. ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ!

Ναι άμα πεθαίνεις, δεν θα ειδοποιείς το γραφείο τελετών, αλλά τον χασάπη της γειτονιάς σου, να σου βγάζει τις συκωταριές, καρδιές, μάτια, αμελέτητα, διότι είσαι υποχρεωτικά δωρητής οργάνων, και τότε θα φωνάζεις το ΤΕΛΕΤΩΝ ΤΟΥΡΣ για το τελευταίο ταξίδι!
Είναι τραγικό αυτό που γράφω αλλά έτσι δεν θα γίνεται; Και δεν μας λέτε ρε φωστήρες. Θα φτιάξετε νέα ψυγεία, όπως αυτά της ΕΥΡΩΠΗΣ, είναι εταιρεία, όπου εκεί θα τα βάζετε και όποιος έχει ανάγκη θα πάει από κει να διαλέγει τι του λείπει και να το παίρνει; Και πόσο θα τα κοστολογείται; Με το κιλό; Με το κομμάτι; Και τα λεφτά; Να πληρωθούν οι δανειστές; Αυτός είναι ο σκοπός σας; Να βρείτε χρήματα να πληρωθούν οι τοκογλύφοι;
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω που το πάνε. Ένα είναι γεγονός αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει! Όσο παραμένει η χώρα θα κατρακυλά και θα γίνει δούλος του ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΣΙΚΑΓΟΥ! Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Θα μου πεις ποιος θα έλθει; Ο φούφουτος. Όποιος και να νάνε εκτός από αυτή την κυβέρνηση! Όσο παραμένουμε βουβοί, τόσο αποθρασύνονται και μας κάνουν δούλους! ΞΥΠΝΑΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Υ.Γ. Με τον νέο νόμο φοβάμαι ότι θα περπατάς στον δρόμο θα σε κόβουν ότι είσαι υγιείς και θα απομονώνουν και θα σου λένε. Δεν περνάς για καμία φιλανθρωπία;

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΣ
olympia
greeknation.blogspot.com

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΛΑΤΟΣ - ΄΄ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ΄΄ 28-3-2011

2011-03-30T16:19:00.001+03:00

Απο την εκπομπη ''Ελευθερη Γνωμη'' στο JUSTINE.TV www.wpso.com στη Φλοριντα της Αμερικης με τον Αγγελο Αγγελατο και καλεσμενο τον Παναγιωτη Τουλατο.

sv4dinos

Λιακοπουλος ΡαδιοΕκπομπη 28-3-2011

2011-03-29T20:49:00.002+03:00

ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ http://www.liako.gr/liakotv2/ΜΕ ΤΟΝ Δημοσθένη

sv4dinos

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΩΝΑΞΑΝ ΟΧΙ ΚΑΡΤΑ 666

2011-03-27T20:46:00.000+03:00

Χιλίαδες Ελλήνων με Γαλανόλευκες και θρησκευτικές σημαίες βρόντο φώναξαν "ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ" και στο χάραγμα. Πλήθος κόσμου κατέκλυσε το Πεδίον Του Άρεως και τους γύρω Δρόμους με πρόθεση να κάνουν πορεία προς την Βουλή.

Σταυροπροσκυνήσεως

2011-03-27T16:23:00.000+03:00

«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»

Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει όλο τον κόσμο και χάσει την ψυχή του; Αυτό το ερώτημα απευθύνει ο Κύριος μας στο συγκεντρωμένο πλήθος που περιβάλλει Αυτόν και τους μαθητές Του. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος θα νοιώσει τον εαυτό του, από μικρό παιδί ακόμη, διεκδικεί διάφορα υλικά αντικείμενα, οικειοποιείται ό,τι και όσο μπορεί περισσότερα. Ερχόμαστε σε σύγκρουση με ανταγωνιστές, με φίλους ακόμη και με την οικογένειά μας προκειμένου να αποκτήσουμε περισσότερα. Προκειμένου να αποσπάσουμε από τους άλλους κάτι που επιθυμούμε να αποκτήσουμε… Και για να πετύχουμε το σκοπό μας δε διστάζουμε να χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο, θεμιτό ή και αθέμιτο, ακόμη και τη βία. Καταβάλλουμε χρονοβόρες και κοπιαστικές προσπάθειες, υποφέρουμε από σοβαρά άγχη και αγωνίες. Συγκρουόμαστε με φίλους, συνεργάτες και τα αδέλφια μας, και πολλές φορές κλονίζεται και η υγεία μας.
Πόσο άραγε αξίζει αυτός ο καθημερινός αγώνας μας, που μας καταπονεί νύχτα και μέρα; Και άραγε αυτά που με τόσο κόπο αποκτήσαμε θα τα έχουμε για πάντα; Πόση προσπάθεια θα χρειαστεί ακόμη να καταβάλλουμε για να τα διατηρήσουμε; Και ακόμη πόσος άραγε χρόνος ζωής, μάς μένει; «Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν». Δεν έχουμε μόνιμη διαμονή εδώ, αλλά με μεγάλη επιθυμία ζητούμε την βασιλεία του Θεού, σημειώνει ο Απόστολος Παύλος. Φυσικά δεν σημαίνει αυτό ότι θα παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια στη ζωή μας και αυτών που αποσκοπούν στην απόκτηση τών προς το ζην αναγκαίων, για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας.
Αλλά, «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»
Θεώρησαν τόσο σοβαρό το τμήμα αυτό του κηρύγματος τού Κυρίου μας, ώστε τόσο ο ευαγγελιστής Μάρκος όσο και ο Λουκάς και ο Ματθαίος, το κατέγραψαν σχεδόν με τις ίδιες λέξεις. «Εάν κερδήση τον κόσμον όλον»,αναφέρεται στην περικοπή που ακούσαμε. Απόλυτη και αδύνατη ασφαλώς πιθανότητα, στην πράξη. Ακριβώς αυτή τη φυσική αδυναμία, που εκ των πραγμάτων έχει ο άνθρωπος στον περιορισμένο χρόνο της ζωής του, τονίζει περισσότερο το δεύτερο σκέλος της φράσης. «Εάν ζημιωθή την ψυχήν αυτού». Αν χάσει ο άνθρωπος την ψυχή του. Όχι την ζωή του, που σαν θνητός που είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κάποια μέρα θα την χάσει. Αλλά την αιώνια και άϋλη ψυχή μας. Αυτή η σύγκριση ανάμεσα στον υλικό κόσμο, που είναι κατανοητός για τον άνθρωπο, και στην αιώνια αξία που είναι η ψυχή μας, προσπαθεί να εκφράσει με κατανοητά, ανθρώπινα μέτρα, την τεράστια και ανυπέρβλητη διαφορά ανάμεσα στις δυο ασύγκριτες αυτές αξίες.
Τον υλικό κόσμο από την μια μεριά, που αποτελεί φυσική μεν αλλά δυστυχώς την κύρια φροντίδα μας κατά το διάστημα της επίγειας ζωής μας. Την ψυχή μας, από την άλλη, για τη σωτηρία της οποίας «ενανθρώπισε» και «εσταυρώθη» ο Κύριός μας. Έπαθε και σταυρώθηκε, γιατί μας αγαπά. Γι αυτό και μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Γι αυτό μας προτρέπει να απαρνηθούμε τον κακό εαυτό μας, τις κακιές μας συνήθειες. Να τα απαρνηθούμε σε τέτοιο σημείο, ώστε κι αν ακόμη είναι ανάγκη να θυσιάσουμε και την ζωή μας, να μη διστάσουμε. Άλλωστε τι αξία έχει αυτή η πρόσκαιρη και βασανισμένη ζωή, μπροστά στην απόλυτη και μοναδική αξία της αιώνιας ψυχής μας; Δεν ζητάει από εμάς ο Χριστός πράγματα αδύνατα, πράξεις ακατόρθωτες. Και είναι έτοιμος πάντοτε να μας δεχτεί με την απέραντη αγάπη Του. Γνωρίζει την ανθρώπινη φύση. Γνωρίζει τις αδυναμίες μας ως Θεός, και εκτός αυτού, έζησε και μαζί μας. Σημειώσει στην προς Εβραίους επιστολή του ο Απόστολος Παύλος: «Ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών». Μη νομίσετε, λέγει ο απόστολος, ότι έχομε αρχιερέα που δεν γνωρίζει ό,τι μας συμβαίνει, και επειδή είναι Θεός, μάς έχει εγκαταλείψει. Είναι πάντοτε κοντά μας. Κατανοεί τις φυσικές και ηθικές μας αδυναμίες. Μας συγχωρεί όταν ειλικρινά μετανοούμε και ζητούμε τη βοήθειά Του. «Προσερχόμεθα ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν». Γι’ αυτόσυνεχίζει ο Απόστολος, με θάρρος χωρίς φόβο προσεγγίζουμε, για να πάρουμε την χάρη και τη συγχώρηση που πηγάζει από τον θρόνο Του και να βρούμε και την βοήθειά Του στις ανάγκες μας. Βρίσκεται λοιπόν, δίπλα μας, όταν μετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην περίοδο αυτή των Νηστειών, και παίρνουμε τη βοήθειά Του. Απλοί και μικροί άνθρωποι είμαστε. Μικρές και ανάξιες λόγου είναι και οι ενέργειές μας. Αυτές οι απλές και καθημερινές μας σκέψεις, τα λόγια και έργα, είναι απλά και εύκολα και ωφέλιμα. Αρκεί να θέλουμε να τα πράξουμε με γνώμονα το θείο θέλημα. Μόνο που αποκτούν ιδιαίτερο κύρος και σημασία, γιατί μας χαρακτηρίζουν. Σημαδεύουν το μέλλον μας για τη βασιλεία του Θεού. Γι αυτό δεν πρέπει να παραμελούμε και να παραβλέπουμε τον απώτερο προορισμό μας. Στόχος λοιπόν αμετάθετος και καθημερινή μας ενασχόληση και φροντίδα πρέπει να είναι η εναρμόνιση των πράξεών μας, των λόγων μας, των σκέψεων μας, με τον λόγο του Θεού. Στόχος απαρέγκλιτος η διαφύλαξη της καθαρότητας άλλα και η θεραπεία της ψυχής μας, που είναι ό,τι πολύτιμο, μάς έχει εμπιστευθεί ο Δημιουργός μας. Κι ας μην λησμονούμε ότι η ψυχή μας, η μοναδική αξία που διαθέτουμε, αυτή θα παραμείνει αιώνια και θα επιστρέψει στον Δημιουργό μας. Ας το προσπαθήσουμε λοιπόν με τη βοήθεια του Κυρίου μας.

Πηγή

Ἀράτω τὸν σταυρὸν...

2011-03-27T15:45:00.000+03:00

Εἶπεν ὁ Κύριος· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει. (Μάρκ. η' 34 - θ' 1)

«Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»

Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως σήμερα καὶ καθὼς βρισκόμαστε ἤδη στὸ μέσο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει τὸ πολυτιμότερο κόσμημά της, τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο της, τὸν Τίμιον καὶ Ζωοποιὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς ὁ Τίμιος Σταυρὸς προβάλλεται ἐνώπιόν μας ὄχι μόνο γιὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὸ δικό μας χρέος· τὴν κλήση ποὺ κάνει ὁ Θεὸς σὲ κάθε πιστὸ μαθητή του: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν κακὸ καὶ διεφθαρμένο ἑαυτό του, μὲ σταθερὴ τὴν ἀπόφαση νὰ σηκώσει σταυρό, νὰ ὑποστεῖ κάθε δοκιμασία, ἀκόμη καὶ θάνατο, καὶ τότε νὰ μὲ ἀκολουθήσει.

«Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»: Ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τοὺς μαθητές του τὴν τέλεια αὐταπάρνηση· νὰ σηκώσουν τὸν σταυρό τους μὲ ἀπόφαση θανάτου. Ποιὸς ὅμως εἶναι αὐτὸς ὁ σταυρὸς ποὺ καλεῖται νὰ ἀναλάβει κάθε πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ;

1. Νέκρωση παθών

Ὁ σταυρὸς ποὺ καλεῖται νὰ ἀναλάβει κάθε πιστὸς εἶναι ἡ νέκρωση τῶν παθῶν καὶ τῶν σαρκικῶν φρονημάτων. «Οἱ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε΄ 24), σημειώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὅσοι ἀνήκουν πραγματικὰ στὸν Χριστό, νέκρωσαν τὸ σαρκικὸ φρόνημα, τὰ πάθη καὶ τὶς κακὲς ἐπιθυμίες τους.

Τί σημαίνει ὅμως πρακτικὰ τὸ νὰ σταυρώνει κανεὶς τὸν ἑαυτό του μὲ ἀπόφαση νὰ πεθάνει; Σημαίνει ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀποκόψει ὁριστικὰ τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, τὰ πάθη καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχουν ριζώσει βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή του. Ἀγώνας σκληρὸς καὶ ὀδυνηρός, ἀλλὰ καὶ σωτήριος! Πόσα πάθη μᾶς ταλαιπωροῦν καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ξεριζώσουμε; Ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος, τὸ ψέμα, ἡ ἀπάτη, ἡ κατάκριση, ἡ πλεονεξία, ἡ φιλαργυρία διατηροῦν μέσα μας ζωντανὸ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο καὶ ἀφήνουν νὰ κυριαρχεῖ τὸ δικό μας ἐγώ.

Ὁ ἀγωνιζόμενος πιστός, ποὺ παίρνει ἀπόφαση νὰ νεκρωθεῖ ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία, στέκεται ἀπέναντι στὸ κακὸ σὰν νεκρός: Πῶς εἶναι ἕνα νεκρὸ καὶ ἄψυχο σῶμα; Ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς ποὺ νέκρωσε τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του. Δὲν βλέπει, δὲν ἀκούει, δὲν λέγει ὁτιδήποτε ἁμαρτωλὸ κι ἀνήθικο. Δὲν ἀντιδρᾶ ὅταν θίγουν τὸν ἐγωισμό του. Δὲν ἐπιδιώκει νὰ ἐξυπηρετεῖ ἀποκλειστικὰ τὸ συμφέρον του, ἀλλὰ διακονεῖ μὲ ἀγάπη τὶς ἀνάγκες τοῦ πλησίον. Γενικὰ δὲν ἀκολουθεῖ τὰ ἐγωιστικὰ θελήματά του, ἀλλὰ ὑποτάσσεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δὲν τὸν ἑλκύει ἡ ματαιότητα τοῦ κόσμου, οὔτε τὸν συγκινεῖ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ ἐφήμερη δόξα. Ἐκεῖνο ποὺ θέλγει τὴν ψυχή του εἶναι ἡ αἰώνια δόξα καὶ ζωή, τὸ ἄφθαστο κάλλος τοῦ οὐρανοῦ.

2. Ο Σταυρός των θλίψεων

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴ σταύρωση τῶν παθῶν, ποὺ εἶναι ἑκούσιος σταυρὸς γιὰ τὸν πιστό, ὑπάρχει καὶ ὁ ἀκούσιος σταυρός, ποὺ καλεῖται νὰ σηκώσει μὲ τὴν ἴδια ἀφοσίωση καὶ αὐταπάρνηση. Πρόκειται γιὰ τὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς. Μιὰ ξαφνικὴ ἀποτυχία, ἕνα ἀξεπέραστο πρόβλημα, μία ὁλοφάνερη ἀδικία, μία ἀνίατη ἀσθένεια, ἕνα ἀβάσταχτο πένθος... Πῶς νὰ ἀντιμετωπίσει κανεὶς τέτοιες ὀδυνηρὲς καταστάσεις; Καὶ ὅμως... Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δέχεται νὰ σηκώσει τὸν σταυρὸ αὐτὸ ὄχι μὲ ἀντίδραση ἐσωτερικὴ οὔτε μὲ μία παθητικὴ ἀποδοχή, ἀλλὰ πρόθυμα καὶ καρτερικά, μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἄλλωστε γνωρίζει ὅτι Αὐτὸς ποὺ τοῦ δίνει τὸν σταυρὸ ποὺ θὰ βαστάσει δὲν εἶναι κάποιος ποὺ ὁρίζει σταυρὸ γιὰ τοὺς ἄλλους μόνο, ἀλλὰ Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πρῶτος βάστασε τὸν Σταυρό, καὶ μάλιστα Σταυρὸ τέτοιας ὀδύνης, ποὺ κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἀναλάβει κι οὔτε πρόκειται ποτὲ νὰ ἀναλάβει.

Ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μάρτυρες! Χριστιανοὺς ἀποφασισμένους νὰ σηκώσουν τὸν σταυρό τους καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστὸ μέχρι θανάτου. Μὲ τέτοιο ἡρωικὸ καὶ μαρτυρικὸ φρόνημα ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Κι ἂς γνωρίζουμε ὅτι στὴ σταυρικὴ αὐτὴ πορεία δὲν εἴμαστε μόνοι. Ἔχουμε βοηθοὺς καὶ ἀντιλήπτορες τοὺς Ἁγίους: Ἀποστόλους, Μάρτυρες, Ὁσίους, Ἀσκητές, Ὁμολογητές, ὅλους ὅσοι ἀγωνίστηκαν νὰ εὐαρεστήσουν στὸν Θεό, αἴροντες τὸν δικό τους σταυρό. Ἔχουμε σύμμαχο καὶ προστάτιδα τὴν ὑπερευλογημένη Θεοτόκο, ἡ ὁποία στεκόταν κοντὰ στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, στέκεται δὲ καὶ κοντὰ στὸν ἀγώνα, τὸν πόνο καὶ τὴ δοκιμασία κάθε πιστοῦ. Πρωτίστως ὅμως ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι ἔχουμε δίπλα μας τὸν ἴδιο τὸν ἐσταυρωμένο Κύριο νὰ μᾶς ἐνισχύει μὲ τὴ χάρη του, νὰ μᾶς ἐμπνέει καὶ νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία.

περιοδικό Ο Σωτήρ, τεύχ. 2019 (15 Μαρτίου 2011), εκδ. «Ο Σωτήρ»,

Πηγή

Φθάνουμε στην Ανάσταση δια του Σταυρού

2011-03-27T15:38:00.000+03:00

Βρισκόμαστε στο μέσο της Αγίας Σαρακοστής και η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει στους πιστούς τον Τίμιο Σταυρό για προσκύνηση. «Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν», ψάλλει σήμερα η αγία μας Εκκλησία. Είναι ο ύμνος, που δεσπόζει στη σημερινή Κυριακή και συνδέει το πάθος και την οδύνη του Σταυρού με τη δόξα της Αναστάσεως, την ταπείνωση με την ύψωση, τη λύπη με τη χαρά, το χαροποιόν πένθος, που είναι το χαρακτηριστικό της ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Τόσο ο ύμνος, που αναφέραμε όσο και όλη η υμνολογία της Κυριακής, καθώς και τα ιερά αναγνώσματα του Αποστόλου και του Ευαγγελίου, είναι και μια κλήση σ’ εμάς τους «εκπεσόντας», να μυηθούμε στο μυστήριο της δικαιώσεως διά του σταυρού. Να ζήσουμε σταυρικά, όσο γίνεται, για να συμπορευθούμε με τον Χριστό, που κατευθύνεται προς το εκούσιο πάθος και τον σταυρικό θάνατο. Η κλήση του είναι σαφής στο ευαγγέλιο «αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείται μοι». Αν γίνουμε κοινωνοί στον σταυρό Του, θα έχουμε μερίδα και στην Ανάσταση. Τα πάντα στην Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργούν Σταυρο-αναστάσιμα.

Πώς θα ζήσει μέσα μας ο καινούργιος άνθρωπος, ο «εν Χριστώ», αν δεν σταυρωθεί και νεκρωθεί ο παλαιός; Πώς θα φθάσουμε στην αγάπη του Θεού, αν δεν νεκρώσουμε τη φιλαυτία μας; Η οδύνη της νέκρωσης είναι σκληρή, γιατί λαμβάνει χώρα μέσα στην ίδια την ύπαρξή μας. Πόσο είναι οδυνηρή π.χ. η ταπείνωση του εαυτού μας, η αποδοχή του θελήματος του Θεού, η συγχώρηση του εχθρού μας και επί πλέον η αγάπη μας σ’ αυτόν! Όπως λέει χαρακτηριστικά ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, «αν δεν πεθάνουμε μαζί Του, η ζωή Του δεν μας ανήκει».[...]

Η άρση του δικού μας σταυρού

Στο σημερινό ευαγγέλιο ο Χριστός θέλει να μας μυήσει στο μυστήριο του πάθους Του και του σταυρού Του. Πώς διά σταυρού και θανάτου την ανθρώπινη φύση, που προσέλαβε επάνω Του, την έκανε μέτοχο ζωής αιωνίου. Γι’ αυτό ο σταυρικός θάνατος έγινε πρόξενος ζωής και αθανασίας, όχι μόνο για την ανθρώπινη φύση που έφερε, αλλά νια όλο το ανθρώπινο γένος. Για κάθε άνθρωπο ο σταυρός χαρίζει ζωή και αφθαρσία.

Η πορεία αυτή προς τον σταυρό και τον θάνατο έγινε για τον άνθρωπο μοναδική οδός σωτηρίας. Για να γίνουμε μέτοχοι της «αθανάτου ζωής», πρέπει να γίνουμε και μέτοχοι στα παθήματα, τον σταυρό, τη θυσία του Κυρίου μας. Να νεκρώσουμε τα πάθη και τις επιθυμίες της σαρκικής φύσεώς μας και επί πλέον και την ίδια τη φύση μας, το σώμα μας, και οτιδήποτε άλλο, που μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτόνομη ζωή από την αληθινή, που είναι η σχέση με τον Θεό. Αυτό εννοεί ο Χριστός με το «ακολουθείτω μοι». Γνωρίζουμε τον Χριστό, όχι διανοητικά, αλλά μέσα από τη θυσία, «σταυρούμενοι». Οι Άγιοι διψούσαν να συμπάσχουν με τον Χριστό. Όχι απλά να νηστέψουν ή να ταπεινωθούν ή να κάνουν ελεημοσύνη, αλλά να υποστούν την έσχατη θυσία. Και ευχαριστούσαν γι’ αυτό τον Θεό. Γνωρίζουμε την «όντως ζωή» μέσα από τον θάνατο. Η πιο καλή ζωή είναι να υποφέρουμε για τον Χριστό, να πεθαίνουμε γι’ Αυτόν. Στη ζωή μας το παν δεν είναι αν υποφέραμε λίγο ή πολύ, αλλά αν σ’ όλες τις περιπτώσεις, είμαστε με τον Χριστό. Αν μέσα μας σταυρωθεί το φρόνημα του κόσμου, τότε ζούμε και υπάρχουμε αληθινά.

Μπροστά στον κάθε άνθρωπο υπάρχουν δυό επιλογές: η μια είναι η ζωή «μετά του Χριστού» και η άλλη η «άνευ του Χριστού». Η «άνευ του Χριστού» ζωή είναι η ζωή, που απορρέει από τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις της σαρκικής φύσεως μας, του «παλαιού ανθρώπου», όπως λέει ο απόστολος Παύλος. Ο άνθρωπος αυτός δεν σκέπτεται τον Θεό, ούτε τον ενδιαφέρει η «εν Αυτώ» ζωή. Επιδιώκει την απόκτηση πλούτου, για να απολαμβάνει τις ηδονές της παρούσας ζωής, που ικανοποιούν τη φύση. Με αυτό όμως τον τρόπο ζωής ετοιμάζει για τον εαυτό του τον αιώνιο θάνατο. Αν ο άνθρωπος κάνει την πρώτη επιλογή και θέλει να αντλεί τη ζωή του από τη σχέση, την αγάπη και την κοινωνία με τον Θεό, θα έχει ισόβιο αντίπαλο τη φύση, που ρέπει προς την αμαρτία. Είναι το «φρόνημα της σαρκός», το οποίο προβάλλει πολλή αντίσταση και χωρίς άσκηση στο εσωτερικό του, ο άνθρωπος δε μπορεί να το καταβάλει.

Γι’ αυτό ο Χριστός μας συμβουλεύει να σηκώσουμε σταυρό, να αρνηθούμε τα φιλήδονα θελήματα και τις φιλόζωες επιθυμίες της φύσεως, μέχρι που να την υποτάξουμε στο θέλημα του Θεού, για να μετάσχει κι αυτή στην αθανασία και αιωνιότητα. Αυτό όμως προϋποθέτει άσκηση, αγώνα εσωτερικό, που είναι οδύνη, σταυρός. Χωρίς την καθημερινή άρση του σταυρού για νέκρωση των αμαρτωλών παθών, όπως μας καθοδηγεί το ευαγγέλιο, δηλαδή ο Κύριος και στη συνέχεια οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες και όλοι οι Άγιοι, δε μπορούμε να είμαστε πάντοτε «μετά του Χριστού».

Αν θέλουμε, λέει ο Χριστός, να κερδίσουμε την πρόσκαιρη ζωή της φύσεως μας, θα χάσουμε την αιώνιο ζωή. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε στην καθημερινότητα με την επιδίωξη να απολαύσουμε τις πρόσκαιρες ηδονές, αδιαφορώντας για τον Θεό και το θέλημά Του, είτε σε καιρό μαρτυρίου αρνηθούμε να μαρτυρήσουμε για τον Χριστό, για να κερδίσουμε τη φυσική ζωή μας. Αν όμως απολέσουμε και αφανίσουμε τη φυσική ζωή μας και οτιδήποτε απορρέει απ’ αυτή, «ένεκεν του Χριστού» και του «κατά Θεόν βίου», τότε θα σώσουμε τη ζωή μας, θα κερδίσουμε την αιωνιότητα.

Οι τρεις Παίδες π.χ. αν ήθελαν να ζήσουν τη ζωή της φύσεως, δεν θα έμπαιναν στη φωτιά. Αυτό όμως θα ήταν κάτι πρόσκαιρο. Το συνεχές και αιώνιο θα ήταν ο χωρισμός από τον Θεό, δηλαδή ο θάνατος. Για την αγάπη του Θεού προτίμησαν την οδύνη της φωτιάς, το μαρτύριο. Και το πυρ από φλογίζον έγινε δροσίζον. Η παρουσία του Θεού μετάτρεψε την κόλαση σε παράδεισο, τον θάνατο σε ανάσταση, προμήνυμα του Χριστού, ο οποίος τον θάνατο και τον άδη μεταποίησε σε «φως απαστράπτον», άδυτο, σε Ανάσταση και ζωή.

Όταν ο Χριστός λέει για τον ακόλουθό Του, «αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», εννοεί πως πρέπει οι πιστοί να έχουμε συνεχώς μπροστά μας τη νέκρωση της αμαρτίας και των παθών, αλλά και της ίδιας της φύσεως μας. Να πεθαίνουμε «τη προαιρέσει» (=κατά την πρόθεσή μας), για οτιδήποτε μπορεί να μας στερήσει από το να ζούμε «μετά του Χριστού». Χωρίς το πέρασμα από τον σταυρό και τον θάνατο, παντός εναντιωμένου στον Θεό, δε σώζουμε το «εν Χριστώ Ιησού υπάρχειν».

Και αυτός ο σταυρός της αμαρτίας, που εμφωλεύει μέσα μας, είναι οδυνηρός, αλλά αυτός ο θάνατος δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Τον θάνατο της αμαρτίας και των παθών ακολουθεί η ανάσταση της φύσεως. Η δόξα της αναστάσεως «περιχέει» (=περιχύνεται) σε κάθε νεκρούμενο.

Σωτηρία λοιπόν για μας είναι ο καθημερινός σταυρός, η θυσία, ο θάνατος. Με τις ποικίλες καθημερινές νεκρώσεις, την άσκηση, την ειλικρινή εξομολόγηση των αμαρτιών μας, τους ονειδισμούς, που ίσως νοιώσουμε κατά την καταδίκη του εαυτού μας από εμάς τους ιδίους, τις θλίψεις τις δοκιμασίες, τις

αδικίες των ανθρώπων, τους τυχόν εμπαιγμούς σε βάρος μας, με όλα αυτά γινόμαστε συνοδοιπόροι του Κυρίου και κοινωνοί στα παθήματά του, αλλά και στην Ανάστασή Του. Όσο πιό μεγάλη είναι η συμμετοχή μας στον σταυρό, τόσο πιο μεγάλη θα είναι και η ελευθερία, δηλαδή η συμμετοχή στην ανάσταση, η επιστροφή μας στον Θεό. Το «ζει εν εμοί Χριστός», είναι ανάσταση.

Όταν υποτάσσουμε το «φρόνημα της σαρκός» στο «φρόνημα του πνεύματος», «αίρομεν τον σταυρόν μας» και ακολουθούμε τον Χριστό. Τον σταυρό μας, όχι απλά τον δεχόμαστε, αλλά τον αγαπάμε και τον ποθούμε, όταν ζούμε και φρονούμε «κατά Θεόν». Ο Πέτρος π.χ. δεν φρονούσε «κατά Θεόν», όταν απέτρεπε τον Χριστό από το πάθος, γι’ αυτό και επιτιμήθηκε.

Σήμερα που βρισκόμαστε στο μέσο της Μεγάλης Σαρακοστής και οδεύουμε προς το πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, ας παρακαλέσουμε τον Θεό να μας βοηθήσει να νεκρώσουμε τη βασιλεύουσα μέσα μας αμαρτία, για να μας γίνει αυτή η νέκρωση ζωηφόρος, δηλαδή ζωή σχέσεως, αγάπης και κοινωνίας με τον Θεό. Έτσι θα προσεγγίσουμε συνειδητά, βιωματικά, το μεγάλο και όντως θείο μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως.

(Παύλου Μουκταρούδη, θεολόγου. «Διήρχετο δια των σπορίμων»,-αποσπάσματα. τ. Β΄, εκδ. Ι.Μ.Λεμεσού)

Πηγή

Σταυροπροσκυνήσεως, Ευαγγελικό Ανάγνωσμα : Μαρκ. η΄34-θ΄1

2011-03-27T15:33:00.000+03:00

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Και προσκαλεσάμενος τον όχλον συν τοις μαθηταίς αυτού είπεν αυτοίς∙ όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι. ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν∙ ος δ’αν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων. Και έλεγεν αυτοίς∙ αμήν λέγω υμίν ότι εισί τινες των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου εώς αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ο Ιησούς κάλεσε τότε τον κόσμο μαζί με τους μαθητές και τους είπε: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί. Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει∙ όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. Γιατί τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει τη ζωή του; Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για τη ζωή του; Όποιος ζώντας μέσα σ’ αυτή τη γενιά την άπιστη κι αμαρτωλή, ντραπεί για μένα και για τη διδασκαλία μου, θα ντραπεί γι’ αυτόν κι ο Υιός του Ανθρώπου, όταν έρθει με όλη τη λαμπρότητα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους». Και τους έλεγε ακόμη ο Ιησούς: «Σας βεβαιώνω πως υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν το θάνατο, πριν δουν να έρχεται δυναμικά η βασιλεία του Θεού».

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι».

Βρισκόμαστε στο μέσο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και η Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό καλώντας μας να τον προσκυνήσουμε με δέος και πίστη και να πάρουμε χάρη πολλή και δύναμη για τον πνευματικό αγώνα που διεξάγουμε την περίοδο αυτή. Μας θυμίζει η Εκκλησία με την Κυριακή αυτή ότι αν δεν σηκώσουμε το σταυρό μας, δεν θα μπορέσουμε να συναντήσουμε τον αναστημένο Χριστό. Ταυτόχρονα θέλει να μας ενθαρρύνει, δείχνοντας ότι η σταύρωση αυτή στην πραγματικότητα είναι ζωηφόρος θάνατος και μια σταυρόμορφη ανάσταση, αφού ο Σταυρός που ήταν σύμβολο θανάτου έγινε η εγγύηση της ζωής, γιατί έδωσε την ευκαιρία στην αγάπη να σταυρωθεί και να γίνει έτσι αθάνατη. Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί την ειδοποιό διαφορά και τη δύναμη του χριστιανικού κηρύγματος στον κόσμο.
Όποιος θέλει, είπε ο Κύριος, να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και να πάρει απόφαση να υποστεί για μένα, όχι μόνο κάθε θλίψη και δοκιμασία, αλλά και θάνατο σταυρικό. Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του θα πρέπει να την χάσει, όποιος όμως την χάσει για χάρη του Κυρίου αυτός θα την σώσει. Τι ωφέλεια θα έχει ο άνθρωπος αν κερδίσει τα πάντα στη γη και χάσει την ψυχή του;

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν».

Στη φράση αυτή βλέπουμε για ακόμα μια φορά ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό ελεύθερος. Η ελευθερία είναι το διακριτικό γνώρισμα του χριστιανού και ο Κύριος σέβεται το δώρο αυτό της ελευθερίας και κανένα δεν εξαναγκάζει στην υπακοή του. Κρούει τη θύρα και όποιος ακούσει της θεϊκής φωνής, την ανοίγει για να μπει ο μεγάλος επισκέπτης. Αν θέλει και όποιος θέλει μπορεί να ακολουθήσει τον Χριστό. Δεν διακηρύσσει μόνο την κατοχύρωση και το σεβασμό της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά οδηγεί τον άνθρωπο σε συνειδητή επιλογή. Ο Χριστός απευθύνεται προς τους ανθρώπους όλων των αιώνων και ορίζει τους όρους υπό τους οποίους μπορεί κανείς να γίνει Χριστιανός και να ενταχθεί στην Εκκλησία του. Η ένταξη αυτή δεν γίνεται αναγκαστική. Εθελοντές ζητά ο Χριστός, όχι ανελεύθερα πλάσματα που εκτελούν καταναγκαστικά έργα.

«…απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι».

Όταν όμως ο άνθρωπος θέλει να ακολουθήσει το δρόμο του Χριστού δεν πρέπει να λησμονεί ότι ο δρόμος αυτός είναι πορεία σταυρική. Γι’ αυτό και ο Χριστός μας καλεί πρώτα να απαρνηθούμε τον εαυτό μας. Βέβαια, γίνεται κατανοητό ότι ο Κύριος, κάνοντας λόγο για την άρνηση του εαυτού μας, δεν εννοεί να μην αγαπάμε και να περιποιούμαστε τον εαυτό μας, αλλά να απαρνηθούμε τον εγωκεντρικό εαυτό μας, να αρνηθούμε τις εμπαθείς επιθυμίες μας, που μας οδηγούν στην απομάκρυνση από το θέλημα του Θεού. Καλούμαστε να θυσιάσουμε και να θάψουμε, κατά τον Απ. Παύλο, «τον παλαιόν άνθρωπον», ώστε να αναγεννηθεί ο νέος «ο ανακαινούμενος κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3, 9-10). Καθ’ ότι «ει γαρ σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι του θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα, τούτο γινώσκοντες ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθη ίνα καταργηθή το σώμα της αμαρτίας… ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ πιστεύομεν ότι και συζήσομεν αυτώ» (Ρωμ. 6, 5-8). Γι’ αυτό και ο Σταυρός αποτελεί σύμβολο όχι μονο θυσίας, αλλά και λύτρωσης.

Όταν ο Χριστός μας καλεί να σηκώσουμε το δικό μας σταυρό αντιπαραβάλλει τη δική του σταυρική θυσία και το παράδειγμά του που έλαβε την πρωτοβουλία να σταυρωθεί για να μας λυτρώσει από την αμαρτία και το θάνατο. Όπως οι αρχές και εξουσίες του κόσμου απέρριψαν τον ίδιο τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του και τον οδήγησαν στο σταυρό, κατά τον ίδιο τρόπο και οι Μαθητές του διαχρονικά θα δεχθούν τον δικό τους σταυρό, γιατί πάντοτε θα υπάρχουν εκείνοι που αντιστρατεύονται τον Ιησού Χριστό, ως Υιό του Θεού, απορρίπτουν το σωτήριο έργο του και τη διδασκαλία του Ευαγγελίου του. Η με οποιοδήποτε τρόπο παρουσία του Ιησού Χριστού και η ομολογία του στον κόσμο της αμαρτίας καθίσταται ενοχλητική. Για το λόγο αυτό προειδοποίησε εκείνους που τον ακολουθούν: «Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκε. ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει˙ ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ’ εγώ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου, διά τούτο μισεί υμάς ο κόσμος … ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» (Ιω. 15-20). Καλούμαστε, επομένως να δώσουμε τη δική μας μαρτυρία για τον ίδιο τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του.

Ο «σταυρός», που μας καλεί ο Ιησούς να σηκώσουμε, είναι επιπρόσθετα οι θλίψεις και τα βάσανα της ζωής και παράλληλα η άρνηση των αμαρτωλών επιθυμιών και των φθοροποιών παθών. Ως μαθητές του Χριστού γνωρίζουμε ότι η άρση του σταυρού μας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη μετοχή στη ζωή του Χριστού. Όμως, όπως διαβεβαιώνει ο Απ. Παύλος, «πιστός ο Θεός, ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν» (Α΄ Κορ. 10,13). Καμία θλίψη και δοκιμασία δε θα υπήρχε στη ζωή μας αν ο ίδιος ο Θεός δεν μας έδινε την ίδια στιγμή τη δύναμη για να την αντέξουμε. Υποτασσόμαστε στο θέλημα του Θεού, υπομένοντας κάθε δοκιμασία, η οποία χαρακτηρίζεται από τον Κύριο ως Σταυρός. Αυτή η αγόγγυστη υποταγή οδηγεί τον άνθρωπο έμπρακτα στο «ακολουθείτω μοι».

Άρση του σταυρού είναι επίσης ο πνευματικός αγώνας, για σταύρωση των αμαρτωλών επιθυμιών μας. Είναι όμως εύκολο πράγμα ν’ απαρνηθούμε τις χαρές του κόσμου; Να κόψουμε κάθε σχέση μ’ ό,τι μας τραβάει στο κακό και στην αμαρτία; Να αποδεχτούμε χωρίς διαμαρτυρία τη θλίψη ή τη δοκιμασία που βρέθηκε στη ζωή μας; Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται, για να το κατορθώσουμε, ένας αγώνας καθημερινός σκληρός και πάντα στη σκέψη μας να έχουμε τον Εσταυρωμένο Χριστό. Ο Σταυρός του Κυρίου, ο οποίος υψώνεται στο βίο της Εκκλησίας, υπενθυμίζεται σε όλο το κόσμο και σε μας ότι, όταν διαλέξουμε το Σταυρό ως τρόπο ζωής μας, τότε έχουμε και την Ανάσταση. Όταν θλίψεις και ανάγκες μας κυκλώνουν υψώνουμε τα μάτια της ψυχής μας και ατενίζουμε με πίστη τον Σταυρό του Χριστού μας και προχωράμε συσταυρωμένοι και συναναστημένοι με το Χριστό. Και επειδή «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστί», σ’ αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά ο Κύριος συμπορεύεται, έτοιμος πολλές φορές να «σηκώσει το σταυρό» για μας.

Ηλιάνα Κάουρα θεολόγος
Μητρόπολη Κωνσταντίας

Πηγή

Σταμάτησαν το "Αρχονταρικι"

2011-03-27T13:45:00.002+03:00

Χθες η διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε να διακόψει οριστικά και αμετάκλητα την εκπομπή ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ, η οποία επί 19 έτη κατείχε σημαντική θέση στο Κυριακάτικο πρόγραμμα της κρατικής Τηλεοράσεως... και ήταν εκπομπή υψηλής θεαματικότητας στο πρόγραμμα των κρατικών καναλιών.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος παρουσίαζε με νηφαλιότητα θεολογικά, ιστορικά κοινωνικά και παιδαγωγικά θέματα. Στη θέση της θα προβάλλεται μία οικολογική σειρά.

Χάνεται, λοιπόν, κάθε φωνή που μιλά για Ορθοδοξία και Ελληνισμό από τα μεγάλα κανάλια.

Την Κυριακή 27 Μαρτίου που ΔΕΝ θα μεταδοθεί το προγραμματισμένο επεισόδιο ας αρχίσουμε όλοι, μετά τις 11.00, να εκφράζουμε την διαμαρτυρία μας με κάθε τρόπο, τηλεφωνικά, μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων κ.λ.π. στην ΕΤ-1. Καλό είναι να σταλούν και επιστολές στον Διεθύνοντα Σύμβουλο της ΕΡΤ κ. Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος πήρε μόνος του την απόφαση.

Παράκληση να προωθήσετε το μήνυμα και σε φίλους και γνωστούς σας στην Ελλάδα και στην ομογένεια, όπου μέσω του δορυφορικού προγράμματος της ΕΤ1 παρακολουθούσαν την εκπομπή.

Τηλ. - FAX ΕΡΤ:
2106066845, 2106009325 (fax) - Προέδρου κ. Παναγόπουλου
2107758824, 2107797776(fax) - Διευθύνοντος Συμβούλου κ. Ταγματάρχη
2107761169, 2107761056 (fax) - Υπευθ. Τηλεοράσεως ΕΤ1 κας Μουρίκη
ΚΕΕΠ για εκφραση παραπόνων, διαμαρτυρίας κ.λ.π. για θέματα που αφορούν στο πρόγραμμα και στις εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης http://www.ert.gr/keep/

Μάλιστα,δεν συντρέχουν ούτε οικονομικοί λόγοι για κάτι τέτοιο-αφού ο Σεβασμιώτατος Ιγνάτιος δεν πληρώνεται για να την παρουσιάσει,ούτε πρόκειται για καμιά ακριβή...υπερπαραγωγή-ούτε θεαματικότητας,αφού καταγράφει πάντα πολύ υψηλά νούμερα!

Επομένως,ο σκοπός τους είναι άλλος: η απαλοιφή από το πρόγραμμά της κάθε εκπομπής που θυμίζει Ελλάδα και Ορθοδοξία!
Στέλνουμε λοιπόν μαζικά μηνύματα και σπάμε τα τηλέφωνα της ΕΡΤ:ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΟΥΝ,ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Σταυροπροσκυνήσεως, Αποστολικό Ανάγνωσμα : (Εβρ. δ’ 14-ε’6)

2011-03-27T01:08:00.001+02:00

Πρωτότυπο κείμενο

Αδελφοί, ἔχοντες οὖν ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών. οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Μετάφραση

Αδελφοί, αφού λοιπόν έχουμε μέγα αρχιερέα, πού διάβηκε και πέρασε τους ουρανούς, τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ας κρατάμε καλά την πίστη μας. Γιατί δεν έχουμε αρχιερέα, πού δεν μπορεί να συμπαθήσει τις αδυναμίες μας, αλλά έχουμε αρχιερέα πού δοκίμασε πειρασμούς όμοια σαν κι εμάς, χωρίς όμως να αμαρτήσει. Ας πλησιάζουμε λοιπόν, με θάρρος κι εμπιστοσύνη στο θρόνο της Χάριτος για να πάρουμε, έλεος και για να βρούμε Χάρη στην ώρα που θα έχουμε ανάγκη για βοήθεια. Κάθε αρχιερέας που εκλέγεται ανάμεσα από τους ανθρώπους διορίζεται για να προσφέρει στον Θεό δώρα και θυσίες για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Και, σαν άνθρωπος, να μπορεί να συμπαθεί εκείνους πού βρίσκονται στην άγνοια και την πλάνη. Επειδή και αυτός έχει επάνω του την ανθρώπινη ατέλεια. Και γι’ αυτή την ατέλεια είναι υποχρεωμένος όπως για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του, να προσφέρει θυσίες για τη συγχώρηση των αμαρτιών. Κανένας δεν παίρνει μόνος του από τον εαυτό του την τιμή της ιερωσύνης, άλλ’ από εκείνον πού τον καλεί, δηλ. από τον Θεό, καθώς ακριβώς έγινε και με τον Ααρών. Έτσι και ο Χριστός δεν δόξασε μόνος του τον εαυτό του να γίνει αρχιερέας, αλλά τον δόξασε μόνος του αυτός πού του είπε, Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερα σε γέννησα. Καθώς και σ’ άλλο ψαλμό πού λέγει, Εσύ είσαι αιώνιος ιερέας κατά την τάξη Μελχισεδέκ.

Εισαγωγή

Για τον ρόλο του Αρχιερέως, του Επισκόπου, μέσα στην Εκκλησία, ομιλεί στο Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, ο Απόστολος Παύλος. Προηγουμένως, αναφέρεται στον κατ’ εξοχήν Μέγα Αρχιερέα Ιησού Χριστό, ο οποίος διακρίνεται από την απόλυτη αγάπη και συμπάθεια προς τον κάθε άνθρωπο, από την ταύτιση προς το ανθρώπινο γένος σε όλα παρ’ εκτός αμαρτίας. Εικονισμός και συνέχεια του Μεγάλου Αρχιερέως Χριστού μέσα στην Εκκλησία είναι ο κάθε κανονικός Ορθόδοξος Επίσκοπος, ο οποίος, κατά τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, «ίσταται εις τύπον και τόπον Χριστού». Το μέγα αξίωμα του αρχιερέως αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο της ιεροσύνης θα προσπαθήσουμε να επεξεργαστούμε στη συνέχεια.

Ο Χριστός ως Αρχιερέας

Ας έλθουμε όμως τώρα στον Χριστό ως Αρχιερέα. Αυτός δεν ανήκε στην φυλή Λευΐ από την οποία προέρχονταν οι ιερείς και αρχιερείς των Ισραηλιτών. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν έχει εκλεγεί από τους ανθρώπους. Έχει παρά Θεού την ιεροσύνη μοναδική και ακατάλυτο, της οποίας τύπος υπήρξε ο Μελχισεδέκ, αυτός που πρόσφερε θυσία προς τον Θεό άρτον και οίνον (προεικόνισμα της θείας Ευχαριστίας), όταν ο Αβραάμ επέστρεψε από την νίκη του κατά των τεσσάρων βασιλέων. Μένει αγενεαλόγητος και αδιάδοχος. Τι να σημαίνει όμως το όνομα Μελχισεδέκ; Μελχισεδεκ σημαίνει βασιλεύς της δικαιοσύνης, η δε Σαλήμ, της οποίας πόλης ήταν βασιλιάς σημαίνει ειρήνη.

Επομένως ο Μελχισεδεκ ήταν ιερέας παρά του Θεού του υψίστου, βασιλιάς της δικαιοσύνης και της ειρήνης. Είναι τύπος και προεικόνισμα του Χριστού. Προφητικά η Παλαιά Διαθήκη μαρτυρεί ότι ο Θεός παρουσιάζεται να ομιλεί προς τον σαρκωθέντα Υιό του και να του λέγει: «συ ει ιερεύς είς τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψαλμ. 109:4). Ο ίδιος ο Πατήρ τον ανακηρύττει αρχιερέα. Όχι κατά το πρότυπο των αρχιερέων του Ισραήλ, αλλά κατά την τάξη και τον τύπο του Μελχισεδέκ. Έχει, λοιπόν, παρά Θεού-Πατρός κατ’ ευθείαν μοναδική και παντοτινή την αρχιεροσύνη.

Έτσι, ο Χριστός ως Αρχιερέας προσφέρει τη θυσία, ως αμνός προσφέρεται θυσία. Είναι όπως λέγεται σε ευχή της θείας λειτουργίας, ο Χριστός είναι «ο προσφέρων και προσφερόμενος» . Είναι, όπως λέγουν οι Πατέρες της Εκκλησίας «θύτης και θύμα». Ως θύτης προσφέρει τη θυσία, ως άμωμον θύμα προσφέρει τον εαυτό του θυσία. Χάριν αυτής της θυσίας αγοραστήκαμε και λυτρωθήκαμε από την αιώνια κατάρα, εξασφαλίσαμε και εξασφαλίζουμε άφεσιν αμαρτιών, αποκτήσαμε την υιοθεσία από τον Θεό-Πατέρα μας, γίναμε πολίτες της βασιλείας των ουρανών.

Εφοδιασμένος ευγνωμοσύνη ο Απόστολος Παύλος προς τον σαρκωθέντα και θυσιασθέντα Κύριο, διαλαλεί προς όλους τους ανθρώπους όλων των γενεών: «εφ’ όσον έχουμε μέγα Αρχιερέα, που έχει διαβεί τους ουρανούς, και ως μεσίτης μεταξύ ημών και του Θεού εκάθισεν εκ δεξιών του Πατρός, ας κρατώμεν σφικτά την ομολογία της πίστεως.

Η Ιεροσύνη στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη

Μέγιστο θεωρούσαν το αξίωμα της αρχιεροσύνης οι Εβραίοι. Πρώτος αρχιερέας του Ισραηλιτικού λαού αναδείχθηκε ο Ααρών, ο αδελφός του Μωϋσέως. Αυτόν υπέδειξε στον Μωυσή ο Θεός, αυτόν ανέδειξε γενάρχη των αρχιερέων. Βέβηλος και ιερόσυλος θα ήταν εκείνος, που θα τολμούσε να προχωρήσει στο αξίωμα της αρχιεροσύνης, χωρίς να έχει κληθεί από τον Θεό. Η εβραϊκή ιεροσύνη δεν είχε την δύναμη να συγχωρεί αμαρτίες, να απαλλάσσει τον άνθρωπο από το αίσθημα της ενοχής, να καθαρίζει τη συνείδηση ἁπό των νεκρών έργων της αμαρτίας», να μεταδίδει τη σωτήρια χάρη του Θεού στους πιστούς. Μηδαμινή η σημασία της, περιορισμένη δε χρονικώς η ισχύς της. Σύντομα θα την αντικαθιστούσε η αληθινή, η ουσιαστική και ύψιστη δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού καθιερωμένη ιεροσύνη.

Πρώτος και μέγιστος αρχιερέας, με αιώνια και αναφαίρετη την ιεροσύνη, θα ήταν ο Χριστός, ο ιδρυτής και αρχηγός της Εκκλησίας μας. Προς τον ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο παρουσιάζεται προφητικώς ομιλούμενος ο Θεός-Πατηρ στην Παλαιά Διαθήκη και ενόρκως προαναγγέλλοντας την αιώνια του Χριστού αρχιεροσύνη. «Ώμοσε Κύριος και ου μεταμεληθήσεται συ ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδεκ.». (Ψαλμ. 109:4, Εβρ. 5:6). Ως μέγας αρχιερέας ο Χριστός μετέδωσε την ιεροσύνη και ανέδειξε οικουμενικούς αρχιερείς τους Αποστόλους. Και αυτοί με την σειρά τους μετέδωσαν το ύψιστο αυτό αξίωμα στους πιστούς, ικανούς, και ενάρετους μαθητές τους. Θεμέλιος λίθος και χορηγός της αρχιεροσύνης αυτής είναι ο Χριστός. Έτσι δια μέσου των αιώνων αναδεικνύονται αρχιερείς, ιερείς, διάκονοι. Ο Απόστολος Παύλος για να τονίσει την εξαιρετικά ύψιστη σημασία που έχει το μυστήριο της ιεροσύνης χρησιμοποιεί τις εξής προσωνυμίες «οικονόμους μυστηρίων Θεού», «διακόνους καινής διαθήκης», «λειτουργούς Ιησού Χριστού» ( Α’ Κορ.δ’1, Β Κορ. Γ 6 , Ρωμ.ιε’ 16, Φιλιπ. Β’ 25 κ.α).

Το μυστήριο της Ιεροσύνης

Ιεροσύνη είναι το μυστήριο στο οποίο με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος και την επίθεση των χεριών του Επισκόπου στον χειροτονούμενο κατεβαίνει η θεία Χάρη, τον σφραγίζει ανεξάλειπτα και τον εγκαθιστά σε έναν από τους τρείς ιερατικούς βαθμούς, κάνοντας τον άξιο λειτουργό της Εκκλησίας.

Το μυστήριο της Ιεροσύνης ιδρύθηκε από τον Κύριο και ετελείτο από τους Αποστόλους, οι οποίοι με τη χειροτονία και την προσευχή εγκαθιστούσαν στις Εκκλησίες, Επισκόπους και Πρεσβύτερους και Διακόνους. Μετέδιδαν σ’ αυτούς την τριπλή ιερατική εξουσία να κηρύττουν το θείο λόγο να τελούν τα μυστήρια και να ποιμαίνουν την Εκκλησία.

Η ἵδρυση τοῦ μυστηρίου τῆς ἱεροσύνης ἀπό τόν Κύριο ἀπέβλεπε στό νά καλύψει μιά βαθιά ἀνάγκη τῆς ζωῆς καί τῆς ὑπόστασης τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Ως γνωρίζουμε, ἡ ᾿Εκκλησία δέν εἶναι μόνο θεῖο καθίδρυμα ἀλλά καί ἀνθρώπινο, δηλαδή θεανθρώπινο. Τή θεία της πλευρά ἀπαρτίζει ὁ Χριστός, ὁ Θεάνθρωπος ἱδρυτής της, καί τό Πνεῦμα τό ῞Αγιο πού ἀποτελεῖ τή ζωογόνο πνοή καί τήν ἁγιαστική της ἀρχή. ᾿Από τή θεία της πλευρά ἐξεταζόμενη ἡ᾿Εκκλησία ἀποτελεῖ καθίδρυμα πνευματικό καί ἀόρατο, προσιτό στόν ἄνθρωπο μόνο διά τῆς πίστεως, ἐνῶ ἀπό τήν ἀνθρώπινή της πλευρά παρουσιάζεται ὡς καθίδρυμα ἱστορικό καί καταστηματικό, τοῦ ὁποίου μέλη εἶναι ἄνθρωποι συγκεκριμένοι καί ἱστορικοί. Στήν τελευταία της διάσταση, ὡς ἐξωτερικῆς κοινωνίας ἀνθρώπων, ἔχει ἀνάγκη, ὅπως καί κάθε ἄλλη ἱεραρχημένη κοινωνία ἀνθρώπων, μιᾶς εἰδικῆς τάξεως μελῶν της, τοῦ ἱερατείου, τό ὁποῖο μέ τή δύναμη καί τήν ἐξουσία πού ἔχει ἀπό τόν ἱδρυτή της νά κηρύσσει τό λόγο τοῦ Θεοῦ, νά τελεῖ τά ἱερά μυστήρια, νά ποιμαίνει πνευματικά τά μέλη της καί νά διοικεῖ τό σῶμα της. ῞Ολα αὐτά ἐπιτυγχάνονται διά τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τῆς ἱεροσύνης. Θά λέγαμε, λοιπόν, ὅτι τό μυστήριο τῆς ἱεροσύνης εἶναι ἡ θεοσύσταση ἐκείνη τελετή κατά τήν ὁποία δι’ ὁρισμένης εὐχῆς καί τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ ἐπισκόπου στίς κεφαλές τῶν προχειριζομένων κατέρχεται ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει τόν ὑποψήφιο σέ ἕνα ἀπό τούς τρεῖς ἱερατικούς βαθμούς, τόν Διάκονο, τόν Πρεσβύτερο καί τόν Ἐπίσκοπο.
Όσο και αν ψάξεις, δεν θα βρεις εδώ στην γη, άλλο αξίωμα σαν την ιεροσύνη υψηλό. Η ιεροσύνη είναι μια αρχή, που ο τόπος δράσης της είναι εδώ στη γη, αλλά οι αποφάσεις της ισχύουν, για πάντα, και εδώ στη γη και εκεί στον ουρανό. Ο ιερωμένος έδρα του έχει την γη. Και προηγείται. Ο Χριστός, παρ’ ότι είναι ο Κύριος και Δεσπότης, χρονικά έρχεται στις αποφάσεις δεύτερος και ακολουθεί και επικυρώνει τις αποφάσεις των επί γης αντιπροσώπων Του σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο (Εις Ησαΐαν, Ομιλία, 1).

Ο ιερέας (δεν είναι υπερβολή αυτό που λέμε), στέκει ανάμεσα στον Θεό και σε όλο το γένος των ανθρώπων. Και γι’ αυτό, από τη μια παίρνει και κατεβάζει όλα τα λαμπρά δώρα του Θεού σε μας και από την άλλη ανεβάζει εκεί, στον ουρανό, τις ικεσίες τις δικές μας.

Η ιεροσύνη είναι μυστήριο με την πιο περιεκτική σημασία του όρου. Είναι ένα μέγα και συνεχές θαύμα που απεργάζεται μέσα στην Εκκλησία η φιλανθρωπία του Θεού. Αυτό αποτελεί την πίστη και την εμπειρία της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος, το οστράκινο σκεύος, να γίνεται ο μεσίτης Θεού και ανθρώπων, ο λειτουργός των μυστηρίων, ο οικονόμος της χάριτος, ο ποιμήν αθανάτων ψυχών «αίματι Χριστού εξηγορασμένων» (Μ. Βασιλείου. Όροι κατ’ επιτομήν ΡΠΔ´, ΒΕΠΕΣ 53, 305). Είναι απροσμέτρητο το ύψος της ιεροσύνης. Και απερίγραπτα μεγάλη η τιμή που γίνεται στον άνθρωπο, τον οποίο αξιώνει ο Θεός να γίνει ιερεύς Του. Και όσο εμβαθύνει στο μυστήριο της ιεροσύνης και συνειδητοποιεί το θαύμα της ιερατικής κλίσεώς του, τόσο κατανοεί και το μέγεθος της τιμής με την οποία τον τίμησε ο Θεός.

Η ιεροσύνη είναι ακόμη χάρισμα και δωρεά. Και χάρισμα σημαίνει κάτι που μας δίδεται κατά χάριν και παρ’ αξίαν. Κανείς δεν δικαιούται το χάρισμα. Ούτε μπορεί να το απαιτήσει ή να το εξαγοράσει. Όποιος κι αν είναι αυτός. Όσα προσόντα κι αν διαθέτει. Όσο μεγάλη κι αν είναι η προσωπική του αρετή. «Ουχ εαυτώ τις λαμβάνει την τιμήν, αλλά καλούμενος υπό του Θεού, καθάπερ και Ααρων» (Εβρ. 5,4).

Στην κλήση αυτή του Θεού και της Εκκλησίας ανταποκρινόμενος ο πιστός, προσφέρει τον εαυτό του με πολλή συντριβή και βαθιά ταπείνωση. Συντρίβεται για την ανθρώπινη ευτέλεια και την αναξιότητά του. Ταπεινώνεται ενώπιον της δυνάμεως του Θεού που καταδέχεται να σκηνώσει στην αδύναμη ύπαρξή του. Συνειδητοποιεί βαθιά μέσα του πως η ιεροσύνη που λαμβάνει αποτελεί χάρισμα και δωρεά που η φιλανθρωπία του Θεού παρέχει χάριν του λαού Του και όχι επιβράβευση της αξιοσύνης ή των προσόντων του.

«Α γαρ εγκεχείρισται ο ιερεύς, Θεού μόνου εστί δωρείσθαι και όπουπερ αν η ανθρωπίνη φθάση φιλοσοφία, ελάττων της χάριτος εκείνης φανείται… Και τι λέγω τούς ιερείς; Ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος εργάσασθαί τι δύναται εις τα δεδομένα παρά Θεού αλλά Πατήρ και Υιός και Άγιον Πνεύμα πάντα οικονομεί, ο δε ιερεύς την εαυτού δανείζει γλώτταν και την εαυτού παρέχει χείρα» (Ιω. Χρυσοστόμου, εις Ιω. Ομιλ. 86,4 ΡG 59, 472).

Η ιεροσύνη είναι και αποστολή, αποστολική κλίση, αποστολικό χάρισμα και αποστολικό έργο. Λαμβάνοντας το χάρισμα της ιεροσύνης κατά την ώρα της χειροτονίας μας, συμμετέχουμε στην αποστολή του Χριστού την αποστολή που με την κλήση τους αναδέχτηκαν και υπηρέτησαν οι Απόστολοι και στη συνέχεια μεταβίβασαν στούς διαδόχους τους, τούς ποιμένες της Εκκλησίας.

Στα πρόσωπα των επισκόπων και εν γένει των κληρικών της Εκκλησίας συνεχίζεται η αποστολή του Χριστού. Είναι αυτό ακριβώς που ονομάζουμε Αποστολική Διαδοχή ότι δηλαδή το χάρισμα της ιεροσύνης, που υπάρχει και συνεχίζει να λειτουργεί μέσα στην Εκκλησία, προέρχεται κατά συνεχή και αδιάκοπη διαδοχή από αυτούς τούς Αποστόλους. Είναι η συνέχιση και επέκταση του έργου που πραγματοποίησε «ο απόστολος και αρχιερεύς της ομολογίας ημών ‘Ιησους» (Εβρ. 3,1). Αυτό που λέει ο απ. Παύλος για τούς Αποστόλους, «δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών ελάβομεν χάριν και αποστολήν εις υπακοήν πίστεως εν πάσι τοις έθνεσιν υπέρ του ονόματος αυτού» (Ρωμ. 1,5), μπορούν να το επαναλαμβάνουν και οι ποιμένες της Εκκλησίας για τον εαυτό τους.

Η ιερατική κλίση, λοιπόν, αποτελεί συμμετοχή στην αποστολή του Χριστού. Το ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας είναι έργο αποστολικό, είναι η συνέχιση και η προέκταση του έργου του Χριστού. Ο Ιερεύς ποιμαίνει τα δικά Του λογικά πρόβατα. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μέγας και αιώνιος αρχιερεύς της Εκκλησίας. Και το δικό Του αρχιερατικό αξίωμα συνεχίζεται δια μέσου του θεσμού της ιεροσύνης.

Η ιεροσύνη ως αποστολή νοούμενη είναι πρωτίστως έργο αγάπης· αγάπης προς τον Χριστό και αγάπης προς το ποίμνιο του Χριστού, το οποίο οι κληρικοί καλούνται να διαποιμάνουν. Όποιος δεν αγαπά ολόθερμα τον Χριστό δεν μπορεί να είναι απόστολός Του. Μόνο η αγάπη του Χριστού γεννά και συντηρεί στην καρδιά του ιερωμένου τη βαθιά συναίσθηση της ιερατικής ευθύνης του. Και με τη δύναμη που παρέχει πάλι η αγάπη του Χριστού μπορεί ο εργάτης της Εκκλησίας να υπομένει τούς κόπους και τις θλίψεις -πολλές φορές ακόμη και το διωγμό -που συνεπάγεται η γνήσια ιερατική ζωή.

Από τα βασικά γνωρίσματα της ιεροσύνης είναι ο διακονικός χαρακτήρας της. Η ιεροσύνη είναι «έργον διακονίας» (Εφ. 4,12), που σημαίνει ταπεινή υπηρεσία και θυσιαστική προσφορά προς τούς άλλους, τούς αδελφούς μας, τούς οποίους ως κληρικοί αναλαμβάνουμε να διακονήσουμε. Πρότυπά μας και ως προς αυτή την πλευρά του ιερατικού χαρίσματος είναι ο Κύριος Ιησούς και οι Απόστολοι Του.

Το έργο του Χριστού στον κόσμο είναι υπηρεσία και διακονία. «Ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι», είπε ο ίδιος αναφερόμενος στην αποστολή Του, «αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ. 10,45). Εν μέσω των Αποστόλων και εν μέσω της Εκκλησίας είναι και θα παραμένει «ως ο διακονών» (Λουκ. 22,27). Και ο ίδιος στη Βασιλεία Του «περιζώσεται και ανακλινεί …, και παρελθών διακονήσει» τούς πιστούς δούλους Του (Λουκ. 12,38).

Η ιεροσύνη είναι και πρέπει να παραμένει στα πρόσωπα όλων μας διακονία και ως διακονία Ιησού Χριστού και της Εκκλησίας Του, του λαού του Θεού, θα πρέπει να ασκείται. Είναι, για να θυμηθούμε τις ωραίες εκφράσεις του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «αρετής τύπος» και όχι «αφορμή βίου», «λειτουργία υπεύθυνος» και όχι «αρχή ανεξέταστος» (Απολογ. 8, ΒΕΠΕΣ 58, 248-249).

Η ιεροσύνη, τέλος, είναι έ ρ γ ο ν, δηλαδή εργασία. Και αν κάθε έργο προϋποθέτει αίσθημα ευθύνης, ζήλο, κόπο και μόχθο, πολύ περισσότερο η ιεροσύνη. Είναι έ ρ γ ο Θ ε ο ύ, έργο που κατά τον ιερό Χρυσόστομο «αυτής άπτεται της ψυχής και διαβαίνει τούς ουρανούς» (Περί ιερωσύνης λογ. 3,5 ΡG 48, 643). Η φύση αυτή της ιερατικής διακονίας, ότι δηλαδή είναι έργο Θεού και ότι ενώ ασκείται στη γη οι συνέπειές της έχουν αιώνες προεκτάσεις, απαιτεί από αυτούς που την επωμίζονται να ασκούν το λειτούργημά τους με βαθύ αίσθημα ευθύνης και να μη φείδονται κόπων και θυσιών για την πληρέστερη και αποτελεσματικότερη άσκησή τους. Συχνά ο Κύριος ονομάζει την αποστολή Του έργον. Αυτό γίνεται κυρίως στο τέταρτο Ευαγγέλιο (Ιω. 4, 34, 36 9,4 10, 37-38). Η ομολογία επίσης που κάνει ο Ιησούς Χριστός στην αρχιερατική Του προσευχή είναι: «το έργον ετελείωσα ο δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω» (Ιω. 17,4). Είναι φανερό ότι ως έργο ο Χριστός εννοεί τη σωτηρία του κόσμου, τον θεμελιώδη δηλαδή σκοπό για τον οποίο ενανθρώπησε.

Με την ίδια σημασία χρησιμοποιεί τον όρο και ο απόστολος Παύλος (Α´ Κορ. 3, 13-15). Η αποστολή του στο κήρυγμα είναι «έργον Κυρίου» (Α´ Κορ. 16, 10). Η ύπαρξη της χριστιανικής κοινότητας της Κορίνθου ήταν το «εν Κυρίω έργον» του Αποστόλου, δηλαδή ο καρπός του ιεραποστολικού του μόχθου. Και ο Τιμόθεος προτρέπεται να ασκήσει έργο ευαγγελιστή: «έργον ποίησον ευαγγελιστού» (Β´ Τιμ. 4,5).

Έργο, λοιπόν, είναι και η ιεροσύνη ένα έργο υπεύθυνο, λεπτό και κοπιώδες. Στο πρόσωπο του καλού ποιμένος, του Αρχιποίμενος Κυρίου, ο κόπος του έργου και ο βαθμός προσφοράς φθάνει μέχρι την αυτοθυσία (Ιω. 10, 11). Το ίδιο επαναλαμβάνεται και στη ζωή των Αποστόλων. Υπηρέτησαν το κήρυγμα του Ευαγγελίου «εν υπομονή πολλή, εν θλίψεσιν, εν ανάγκαις, εν στενοχωρίαις, εν πληγαίς, εν φυλακαίς, εν ακαταστασίαις, ε ν κ ό π ο ι ς ….» (Β´ Κορ. 6, 4-5). Συχνά ο απόστολος Παύλος υπενθυμίζει στούς παραλήπτες των επιστολών του τον κόπο και το μόχθο που δοκίμαζε εργαζόμενος για την εξάπλωση του Ευαγγελίου του Χριστού (Α´ Κορ. 15, 10, 58 Γαλ. 4,11 Κολ. 1,29 Α´ Θεσσ. 3,5). Ο κόπος και ο μόχθος που κατέβαλαν και οι ιδρώτες που έχυσαν οι Απόστολοι, πότισαν τον σπόρο του θείου λόγου και συνέργησαν στην αύξηση και την καρποφορία της εκκλησιαστικής σποράς.

Ένα γνήσιο ιερατικό ήθος εμπερικλείει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιεροσύνη ως έργον: το πνεύμα της αυταπάρνησης, την αποστολική κακοπάθεια, το βαθύ αίσθημα ευθύνης, την ακατάβλητη εργατικότητα. Η ιεροσύνη δεν μας δίνει το δικαίωμα να διεκδικούμε τιμές, προνόμια και ανέσεις. Αποτελεί έργον που συνεπάγεται κόπους, θυσίες και όχι σπάνια τη χλεύη και το διωγμό του κόσμου.

Η ιεροσύνη στην πατερική γραμματεία

Ας προχωρήσουμε όμως να δούμε τι λένε δύο καταξιωμένοι άγιοι πατέρες για το μυστήριο της ιεροσύνης ο αγ. Γρηγόριος Νύσσης και ο ιερός Χρυσόστομος. Συγκεκριμένα ο αγ. Γρηγόριος Νύσσης λέγει ότι : «με την τέλεση και μετάδοση του μυστηρίου αυτού, αναδεικνύεται ο τέως λαϊκός, ιερέας σεβαστός και έντιμος εντός της κοινωνίας. Ξεχωρίζει από τους πολλούς και παίρνει διακεκριμένη θέση. Ενώ μέχρι χθές ήταν ένας από τους πολλούς, αναδεικνύεται ξαφνικά σε πνευματικό ηγέτη και προεξάρχοντα μεταξύ των πιστών, διδάσκαλος της ευσεβείας, τελετουργός των ιερών μυστηρίων. Είναι εξωτερικά αυτός που ήταν και προηγουμένως. Εν τούτοις με την αόρατο χάρη, έχει μεταμορφωθεί εσωτερικά προς το καλύτερο.»

Ο ιερός Χρυσόστομος, από την άλλη, ο οποίος έχει συντάξει επτά πολυσήμαντους και σοφούς λόγους για το μυστήριο της ιεροσύνης, απευθυνόμενος στους πιστούς λέγει: «όταν βλέπεις τον Κύριο να θυσιάζεται και να κείται πάνω στην Αγία τράπεζα, και τον ιερέα τελετουργό του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, να ίσταται ενώπιον του θυσιασθέντος και να εύχεται, όταν βλέπεις όλους να ερυθραίνωνται με το πάντιμο εκείνο αίμα, νομίζεις ότι βρίσκεσαι με άνθρωπον;… Δεν βλέπεις ποια τιμή και εξουσία έδωσε ο Θεός στους ιερείς; Αυτοί , και κανείς άλλος, τελούν με τα άγια χέρια τους τα ιερά μυστήρια. Πως λοιπόν, χωρίς αυτούς είναι δυνατό να ξεφύγει κανείς το πυρ της γέεννης ή να αποκτήσει τους παρά Θεού ετοιμασμένους στεφάνους; Η εξουσία, που έχει ο ιερέας υπερβαίνει και των αγγέλων την εξουσία, διότι κανένας άγγελος δεν έχει το δικαίωμα και την εξουσία να δώσει άφεσιν αμαρτιών και να τελέσει το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Πληρεξούσιοι του Θεού επί της γης είναι οι ιερείς. Και όσα αυτοί θα τελέσουν επί της γης αυτά θα τα επικυρώσει εκ του ουρανού ο Θεός. Θα συγχωρήσει εκείνους, τους οποίους αυτοί δια του μυστηρίου της μετάνοιας συγχωρούν!…».

Πρέπει, λοιπόν, με βαθειά συναίσθηση και μεγάλη προπαρασκευή, με ιερό δέος και φόβο Θεού, να βλέπουν οι υποψήφιοι προς το μέγα αξίωμα της ιεροσύνης. Προσεκτικότατα πρέπει να εξετάζουν τον εαυτό τους, να ρωτούν τους γύρω τους αν έχουν τα προσόντα της ιεροσύνης, όπως τα αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στις τρείς Ποιμαντορικές επιστολές του, και όπως τα ζητεί η Ορθόδοξη Εκκλησία. Να βυθομετρούν τη συνείδηση τους, για να διακριβώσουν, αν έχουν την εσωτερική κλίση εκ μέρους του Θεού και την καλή μαρτυρία εκ μέρους των πιστών. Διότι είναι φοβερό , να σπεύδουν προς το υπούργημα της αρχιεροσύνης και ιεροσύνης από ταπεινά και φαύλα ελατήρια φιλοδοξίας και φιλοχρηματίας.

Σταυρός και Ιεροσύνη

Τον τίμιο και ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου προβάλλει ανθοστόλιστο κατά την ημέρα αυτή η Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μας υπενθυμίσει την ανεκτίμητη δωρεά της λυτρώσεως, το άνοιγμα του τότε κλειστού παραδείσου και την πρόσκληση να απολαύσουμε τα απερίγραπτα και αφάνταστα αγαθά του. Και όλα αυτά, χάρη στη θυσία εκείνου, ο οποίος κρεμάσθηκε επί του σταυρού και ως μέγας Αρχιερέας έχει γίνει θυσία για μας, κινούμενος από την αγάπη του προς εμάς. Και αυτό μας δίνει θάρρος στον αγώνα και πεποίθηση για τη σωτηρία. «Ου γάρ έχομεν αρχιερέα, γράφει ο Απόστολος Παύλος, μη δυνάμενον συμπαθήσαι τας ασθενείας ημών». Παρέβαλλε τον εαυτό του, αυτός ο Μέγας Αρχιερέας, προς τον καλό ποιμένα, ο οποίος ενδιαφέρεται συνεχώς, όχι μόνο για τη βοσκή και το πότισμα των προβάτων, αλλά και για την περιφρούρηση και ασφάλεια τους από τους εφορμώντας, για να κατασπαράξουν, λύκους». «Εγώ ειμί, έλεγε, ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» (Ιωανν. 10:11). Και πρόβατα του θεωρεί ο Μέγας Αρχιερέας και καλός Ποιμήν όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, τον κάθε άνθρωπο, όπου και αν κατοικεί, και σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρίσκεται. Ο αγράμματος εργάτης και ο μορφωμένος επιστήμονας, ο γεωργός και ο επαγγελματίας, ο έμπορος και ο στρατιώτης, ο άρχοντας και ο απλός πολίτης, ο κληρικός και ο λαϊκός, όλοι οι άνθρωποι της οικουμένης περικλείονται και θα περικλείονται στην αγάπη του Μεγάλου Αρχιερέα και για όλους εμάς πρόσφερε τον εαυτό του ως θυσία.

Συγκινητική είναι η αγάπη του και βαθύς ο πόνος του ειδικώτερα για τους αμαρτωλούς, τους οποίους έβλεπε να πάσχουν και να βασανίζονται στο παρόν και στο μέλλον. Έλεγε και ξανάλεγε ότι ήλθε «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός», ότι «ουκ ήλθε καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», ότι «χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι». Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος έγραφε και τόνιζε ότι ο Αρχιερέας και Σωτήρας μας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, είναι γεμάτος στοργή και συμπάθεια προς εμάς τους αμαρτωλούς ανθρώπους. Η διαβεβαίωση αυτή του Παύλου είναι παρήγορη και ενθαρρυντική.

Επίλογος

Αρκετές φορές, σε ώρες που η καθημερινή μέριμνα έχει υποχωρήσει και ο θόρυβος του κόσμου έχει καθησυχάσει, επανερχόμαστε στον εαυτό μας. Κάνουμε μία αναγνώριση, αναλογιζόμαστε πως περάσαμε την ημέρα μας και σε ποια πνευματική κατάσταση βρισκόμαστε. Σκεφτόμαστε αυτούς που αδικήσαμε, εκείνους που με τα λόγια μας πληγώσαμε, τους άλλους που καταφρονήσαμε και παραμερίσαμε και όσους με το παράδειγμα μας σκανδαλίσαμε. Θυμόμαστε τα καλά έργα που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε, μια βοήθεια στον φτωχό, τη συμπαράσταση μας στον θλιβωμένο, την καλή συμβουλή και καθοδήγηση που μπορούσαμε να δώσουμε και δεν την δώσαμε. Δυσθεώρητος ο όγκος, αναρίθμητο το πλήθος των κακών που διαπράξαμε, και των καλών που δεν πράξαμε. Βαρύ το φορτίο της ενοχής μας. Και ακούμε τη συνείδηση να μας καταλογίζει ευθύνες και να μας τύπτει. Και διερωτόμαστε: Υπάρχει για μένα τον αμαρτωλό σωτηρία; Θα συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες μου; Την απάντηση, θεόπνευστη και απόλυτα αληθινή, στα ερωτήματα αυτά, την δίνει ο Απόστολος Παύλος. Αυτός διαβεβαιώνει όλους μας ότι «ουκ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι τας ασθενείας ημών».

Κανείς μας ας μην κλείσει τα αυτιά της ψυχής και του σώματος στην στοργική αυτή πρόσκληση του Κυρίου μας. Αλλά με θάρρος και πίστη και πεποίθηση στην αγάπη του ας προσέλθουμε «μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεον, και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν».

Χρίστου Θεοδώρου , Θεολόγου
Μητρόπολη Κωνσταντίας

Πηγή

Τὰ ὅπλα τῆς στρατείας μας

2011-03-27T01:01:00.001+02:00

(Ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μᾶρκ. 8,34)

Πόλεμος, ἀγαπητοί μου. Πόλεμος; Ναὶ πόλεμος. Μπᾶ, Θεὸς φυλάξοι! Ὅσοι εἴμαστε τῆς παλαιᾶς γενεᾶς καὶ γνωρίζουμε τὰ δεινὰ τοῦ πολέμου, εὐχόμαστε νὰ μὴ γίνῃ πλέον πόλεμος, ἀλλὰ νὰ ὑπάρχῃ εἰρήνη. Λέγοντας ὅμως ἐδῶ πόλεμο δὲν ἐννοῶ αὐτὸν ποὺ γίνεται μὲ φονικὰ ὅπλα· ἐννοῶ ἕναν ἄλλο πόλεμο, πόλεμο πνευματικό, ποὺ ἂν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λάβουμε μέρος σ᾽ αὐτόν, τότε θὰ παύσουν οἱ πόλεμοι καὶ εἰρήνη θὰ ἐπικρατήσῃ στὸν κόσμο.
Ποιός εἶνε ὁ πόλεμος αὐτός; Εἶνε ὁ πόλεμος τῆς ἀρετῆς κατὰ τῆς κακίας, τῆς ἀληθείας κατὰ τοῦ ψεύδους, τῆς ἀγάπης κατὰ τοῦ μίσους, τοῦ φωτὸς κατὰ τοῦ σκότους· ὁ πόλεμος τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦ σατανᾶ, αὐτὸς εἶνε ὁ ἱερὸς πόλεμος.
Ἀρχιστράτηγος τῆς παρατάξεως στὸν πόλεμο αὐτὸν εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Στρατιῶτες ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ ἡμέρα κατατάξεως;
Ὅπως στὸ στρατὸ ὑπάρχει ἡμέρα κατατάξεως, ἔτσι γιὰ τὸν κάθε Χριστιανό, ποὺ εἶνε στρατιώτης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡμέρα κατατάξεώς του εἶνε ἡ ἡμέρα τοῦ βαπτίσματος. Τότε, ὅταν σὲ ρωτᾷ ὁ ἱερεὺς ―«Ἀποτάσσῃ τῷ σατανᾷ…» καὶ λὲς —«Ἀποτάσσομαι», ―«Συντάσσῃ τῷ Χριστῷ;», καὶ λὲς —«Συντάσσομαι», τὴν ὥρα ἐκείνη γίνεται κατάταξις στὴν στρατιὰ τοῦ Κυρίου· εἶσαι πλέον στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ καλεῖσαι σὲ ἱερὸ ἀγῶνα.
Κι ὅπως ὁ στρατιώτης ἔχει ὅπλα, ἔτσι κ᾽ ἐδῶ. Ποιά εἶνε τὰ ὅπλα τοῦ Χριστιανοῦ; «Τὰ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν»(Β΄ Κορ. 10,4) εἶνε ὅπλα πνευματικά. Εἶνε πρὸπαντὸς τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα. Τὸ ἕνα εἶνε τὸ «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν», τὸ δεύτερο εἶνε τὸ «Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ», τὸ τρίτο εἶνε τὸ «Ἀκολουθείτω μοι» (Μᾶρκ. 8,34). Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά;
Εἶσαι στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ, πιστεύεις σ᾽ αὐτόν; Τί πρέπει νὰ κάνῃς· «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν». Τί σημαίνει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»· πρέπει νὰ διακόψῃς κάθε σχέσι μὲ τὴν ἁμαρτία ποὺ μέχρι τώρα διέπραττες. Δηλαδή· εἶσαι ἀλκοολικός, μέθυσος; Δὲ θὰ ξαναπατήσῃς πιὰ στὴν ταβέρνα, δὲν θὰ ξαναπιῇς ἀλκοόλ· «ἀπαρνησάσθω» τὸν σατανᾶ τῆς μέθης. Εἶσαι ἄνθρωπος τῶν ἡδονῶν, τῶν διασκεδάσεων, τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας καὶ τῶν καταγωγίων; Δὲν θὰ ξαναπατήσῃς πλέον μέσα στὰ κέντρα αὐτὰ τῆς ἀκολασίας· «ἀπαρνησάσθω» τὸν δαίμονα τῆς μοιχείας. Εἶσαι χαρτοπαίκτης; Δὲν θὰ ξαναπιάσῃς πλέον στὰ χέρια σου χαρτιά· «ἀπαρνησάσθω» τὸν σατανᾶ τῆς χαρτοπαιξίας. Ἀγαπᾷς τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῦ Ἰούδα; Θὰ παύσῃς πλέον νὰ εἶσαι φιλάργυρος· «ἀπαρνησάσθω» τὸν σατανᾶ τῆς φιλαργυρίας. Κάτι ἀκόμα· καπνίζεις; Θὰ τὸ κόψῃς. Οὔτε ἕνα! «Ἀπαρνησάσθω» τὸν σατανᾶ τοῦ καπνίσματος. Τὸ ἀνέφερα αὐτό, γιὰ νὰ σᾶς δείξω πόσο ἀσυνεπεῖς εἴμαστε. Οὔτε ἕνα μικρὸ - ἐλάχιστο πρᾶγμα δὲν ἐννοοῦμε ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε. Συνεπῶς εἴμαστε λιποτᾶκται τῆς ἱερᾶς στρατιᾶς, ἄξιοι ἐμπτυσμοῦ.
Τὸ «Ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν» θὰ πῇ· Ἄλτ! δὲν θ᾽ ἀφήσω νὰ κυριαρχήσῃ ἐπάνω μου ὁποιοδήποτε πάθος. Αὐτὸ σημαίνει τὸ «ἀπαρνησάσθω». Καὶ τί σημαίνει τὸ «Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»; Ποιός εἶνε ὁ σταυρός; Εἶνε οἱ θλίψεις, τὰ βάσανα, τὰ ἐμπόδια, ποὺ συναντᾷ κανεὶς καθημερινῶς στὴ ζωή. Εἶνε ἀκόμα τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια· οἱ ἀσθένειες, οἱ διωγμοί, οἱ συκοφαντίες. Αὐτὰ εἶνε ὁ σταυρός. Καὶ ὅπως ὁ Χριστὸς σήκωσε τὸ σταυρό του, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς νὰ σηκώσουμε τὸ δικό μας σταυρό.
Καὶ τὸ τρίτο εἶνε τὸ «Ἀκολουθείτω μοι», τὸ ν᾽ ἀκολουθήσουμε δηλαδὴ τὸ Χριστό. Αὐτὸς εἶνε ὁ ὁδηγὸς τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅπου λοιπὸν πηγαίνει ὁ Χριστός, ἐκεῖ κ᾽ ἐμεῖς, στὰ βήματά του τὰ ἱερά, στὰ ἴχνη του, ἀπὸ τὴ Βηθλεὲμ μέχρι τὸ Γολγοθᾶ. ―Μά, θὰ πῇς, δύσκολα πράγματα αὐτά. Ἄφησέ με, Χριστιανέ μου, νὰ χαρῶ τὴ ζωή. Μοῦ λὲς ν᾽ ἀρνηθῶ ὅλ᾽ αὐτά· καὶ τί θὰ κερδίσω;…
Ρωτᾷς τί θὰ κερδίσῃς; Σοῦ λέω λοιπόν, ὅτι τὸ κέρδος σου θά ᾽νε πολὺ μεγάλο. Τί θά ᾽λεγες, ἂν κάποιος σοῦ πρότεινε, Δός μου 1 δραχμὴ νὰ σοῦ δώσω 100 λίρες; Ποιός δὲν θὰ δεχόταν; Κάτι τέτοιο σοῦ ζητάει τὸ εὐαγγέλιο σήμερα. Μᾶς ζητάει κάτι μικρὸ καὶ ἀσήμαντο, γιὰ νὰ μᾶς δώσῃ ἕνα πολὺ μεγάλο καὶ ἀνεκτίμητο.
Ποιό εἶν᾽ αὐτό; Ἂς γελοῦν οἱ ἄνθρωποι σήμερα· ἐὰν ἐσὺ ἀπαρνηθῇς τὸν ἑαυτό σου, σηκώσῃς τὸ σταυρό σου κι ἀκολουθήσῃς τὸ Χριστό, τὸ κέρδος θὰ εἶνε ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς.
Σωτηρία τῆς ψυχῆς! Πῶς νὰ σᾶς τὸ παραστήσω; Θὰ φέρω μία εἰκόνα. Φανταστῆτε μὲ τὸ νοῦ σας μιὰ ζυγαριὰ πολὺ μεγάλη κρεμασμένη ἀπὸ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, νὰ τὴ βλέπῃ ὅλος ὁ κόσμος· μιὰ ζυγαριὰ μὲ δύο δίσκους. Στὸν ἕνα δίσκο βάλτε ὅ,τι νομίζετε πολύτιμο· χρυσάφι, ἀσήμι, πολύτιμους λίθους, διαμάντια, μαργαριτάρια, εὐγενῆ μέταλλα, ὅ,τι κρύβουν τὰ σπλάχνα τῆς γῆς· κατεβῆτε καὶ στὰ βάθη τῶν ὠκεανῶν καὶ συλλέξτε ὅ,τι πολύτιμο ἔχει ἡ θάλασσα· πετάξτε καὶ στοὺς ἄλλους πλανῆτες καὶ φέρτε ὅ,τι πολύτιμο μπορεῖ νὰ ἔχουν· καὶ ὅλον αὐτὸ τὸ θησαυρό, ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὰ θέλγητρα, τὶς ἀπολαύσεις, τὰ μεγαλεῖα καὶ τὶς δόξες του, ὅλα ὅσα ἑλκύουν τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν βάλετε στὸν ἕνα δίσκο. Καὶ στὸν ἄλλο δίσκο τί νὰ βάλετε· νὰ βάλετε μιὰ ψυχή. Τίνος ψυχή; ἑνὸς βασιλιᾶ, ἑνὸς προέδρου δημοκρατίας, ἑνὸς πρωθυπουργοῦ, ἑνὸς ἀξιωματούχου, ἑνὸς μεγάλου ἐπιστήμονος ἢ φιλοσόφου;
Ὄχι. Νὰ βάλετε τὴν ψυχὴ ἑνὸς μικροῦ καὶ ἀσήμαντου ἀνθρώπου, ποὺ δὲν ἔχει καλύβα νὰ καθήσῃ, δὲν ἔχει ψωμὶ νὰ φάῃ, δὲν ἔχει ροῦχο νὰ σκεπαστῇ· ἑνὸς τέτοιου φτωχοῦ τὴν ψυχή νὰ βάλετε. Ἔ, μόλις ἡ ψυχὴ ἀγγίξῃ τὸ δίσκο, ὁ δίσκος θὰ γείρῃ πρὸς τὸ μέρος της! Τέτοιο βάρος, τέτοια ἀξία ἔχει ἡ ψυχή. «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» ( ἔ.ἀ. 8,36).
―Ἀνοησίες τώρα· ψυχή!… Ἄκου τί λένε οἱ παπᾶδες στὸν αἰῶνα μας. Δὲν ὑπάρχει ψυχή. Πῆρε ὁ σατανᾶς τὴ γομμολάστιχά του καὶ ἔσβησε ἀπὸ τὸ λεξικὸ τῆς ἀνθρωπότητος τὶς ὡραιότερες λέξεις, ἔσβησε καὶ τὴν ψυχή. Τὰ παλιὰ τὰ χρόνια εὔχονταν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο «Καλὴ ψυχή», «Καλὴ ψυχή». Αὐτὸ δὲν ἀκούγεται πλέον τώρα. Ὑλισμὸς ἐπικρατεῖ. Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο, λένε, παρὰ μόνο ἡ ὕλη. Τί εἶνε ὁ ἄνθρωπος; αὐτὸ ποὺ ζυγίζει· 50, 60,70 κιλὰ ὕλη, σοῦ λέει, τίποτ᾽ ἄλλο.
Ὕλη λοιπὸν εἶνε μόνο ὁ ἄνθρωπος; Ἀφοῦ λὲς ὅτι εἶνε ὕλη, κ᾽ ἐγὼ σοῦ λέω· Πάρε τὰ ὑλικά του καὶ φτιάξε μου ἕναν ἄνθρωπο. Μπορεῖς; Δὲ μπορεῖς. Ὄχι ἄνθρωπο, οὔτε ἕνα σπυρὶ σιτάρι ποὺ νὰ τὸ φυτεύῃς καὶ νὰ βγάζῃ στάχυ δὲ μπορεῖς, οὔτε ἕνα ἀηδόνι ποὺ νὰ κελαϊδάῃ δὲ μπορεῖς. Ἑπομένως δὲν εἶνε μόνο ὕλη ὁ ἄνθρωπος. Τί εἶνε; Μέσα του κατοικεῖ ἄγγελος, ψυχή, μία οὐσία ἀθάνατη καὶ αἰωνία, ὅπως δίδασκαν καὶ οἱ φιλόσοφοι τῆς ἀρχαιότητος. Ὁ ἄνθρωπος ἴσον σῶμα, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ψυχή. Ἡ ψυχὴ σκέπτεται, αἰσθάνεται, βουλεύεται, παίρνει μεγάλες ἀποφάσεις, φτερουγίζει μέχρι τὸν οὐρανὸ καὶ ψάλλει τὸ «ἀλληλούϊα».
Ἀλλὰ ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ἀπιστίας καὶ ἀσεβείας, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔφτασαν στὸ σημεῖο ὄχι μόνο νὰ μὴν παραδέχωνται Θεό, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ὑβρίζουν καὶ νὰ βλαστημοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια. Καὶ δυστυχῶς οἱ Χριστιανοὶ δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ σηκώσουμε τὸ λάβαρο τῆς ὁμολογίας· ἔχουμε δειλία καὶ ἀνανδρία, εἴμαστε ἐλεεινοὶ λιποτᾶκται. Γιὰ μᾶς λέει σήμερα ὁ Χριστὸς στὸ εὐαγγέλιο· «Ὃς ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων»(ἔ.ἀ. 8,38).
Ἂς σταθοῦμε γενναῖοι, ἀγαπητοί μου. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ βαπτιστήκαμε εἴμαστε στρατιῶτες Χριστοῦ, καὶ πρέπει νὰ μαχώμεθα ὑπὸ τὴν ἀρχηγία του, μὲ ὅπλο ἀκαταμάχητο τὸν τίμιο σταυρὸ ποὺ σήμερα προσκυνοῦμε. Τὸ εἶπα κι ἄλλοτε, τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ τώρα· κι ἂν ἀκόμα ὅλοι ἀρνηθοῦν τὸ Χριστό, κι ἂν ἀκόμα ἔρθῃ μέρα καταραμένη ποὺ καὶ τὸ σπίτι σου καὶ ἡ πόλι σου καὶ ὁ τόπος σου καὶ ὁ κόσμος ὁλόκληρος Τὸν ἀρνηθοῦν καὶ δὲν ὑπάρχῃ κανένας ἄλλος πιστὸς καὶ μείνῃς ἕνας, ἐσὺ ὁ ἕνας νὰ πιστεύῃς στὸ Χριστό.
Καὶ νὰ ξέρῃς, νὰ εἶσαι τόσο βέβαιος ὅσο βέβαιο εἶνε ὅτι ὑπάρχει ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ γῆ, ὅτι δὲν θὰ νικήσουν οἱ ἄπιστοι, οἱ ἄθεοι, οἱ ὑλισταὶ καὶ οἱ βλάσφημοι· θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός. Νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι, κι αὐτοὶ ποὺ βλαστημοῦν καὶ ἀρνοῦνται τὸν πνευματικὸ κόσμο, θά ᾽ρθῃ μέρα ποὺ ὅλοι θὰ προσκυνήσουν τὸν τίμιο σταυρό. Καὶ τότε ὅλη ἡ γῆ θὰ γονατίσῃ καὶ θὰ πῇ· Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα νὰ μᾶς σώσῃ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἐσταυρωμένου· ὃν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου τὴν 6-4-1986 πρωὶ μὲ ἄλλο τίτλο. «Κυριακή»2011

Πηγή

Σταυρός, το σύμβολο του Ελληνικού γένους

2011-03-27T00:56:00.000+02:00

ΣΗΜΕΡΑ, Γ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, προσκυνοῦμε τὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μιλήσαμε ἄλλοτε γιὰ τὸ μοναδικὸ καὶ ἀνεπανάληπτο σταυρὸ ποὺ σήκωσε καὶ ὑπέμεινε ὁ Κύριος, τὴ μόνη παρηγορία καὶ τὸ σωσίβιο τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.

Ἄλλη φορὰ μιλήσαμε γιὰ τὸ σταυρὸ τοῦ πιστοῦ, τὸ σταυρὸ δηλαδὴ ποὺ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς πρέπει νὰ σηκώσῃ. Τώρα θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ προχωρήσω λίγο ἀκόμη καὶ νὰ πῶ, ὅτι ὁ τίμιος σταυρός, εἰδικῶς καὶ ἐξαιρετικῶς γιὰ μᾶς τοὺς ῞Ελληνες, σημαίνει καὶ κάτι ἄλλο· εἶνε καὶ τὸ ἐθνικό μας σύμβολο.

* * *

῍Αν πᾶτε στὰ ῾Ηνωμένα ῎Εθνη, ἐκεῖ θὰ δῆτε στὸ προαύλιο τοῦ μεγάρου τῶν ῾Ηνωμένων ᾿Εθνῶν νὰ εἶνε στημένα κοντάρια σημαιῶν. Πόσες σημαῖες; 155 σημαῖες κυματίζουν. Σεβόμεθα κάθε σημαία, καὶ τοῦ μικροτέρου ἀκόμη ἔθνους. ῍Αν παρατηρήσετε τὶς σημαῖες μία πρὸς μία, θὰ δῆτε ὅτι ἔχουν ἐπάνω τους ἀποτυπωμένα διάφορα σύμβολα, τὰ ὁποῖα χαρακτηρίζουν τὸ λαὸ κάθε κράτους. Στὴ μιὰ σημαία θὰ δῆτε τὸ λιοντάρι, σύμβολο τῆς δυνάμεως ποὺ εἶχε τὸ ἔθνος αὐτὸ τὸ ἰσχυρό. Σὲ ἄλλη σημαία θὰ δῆτε μία δέσμη ἀπὸ βέργες, ὡς σύμβολο τῆς ἑνότητος τοῦ ἔθνους.
Σὲ ἄλλη σημαία θὰ δῆτε ἕνα μισοφέγγαρο, τὸ ἄθλιο μισοφέγγαρο ποὺ στάζει αἷμα ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα· εἶνε ἡ σημαία τῶν Τούρκων. Σὲ ἄλλη σημαία μεγάλης δυνάμεως, ὑπερδυνάμεως, θὰ δῆτε τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ σὲ ἄλλη σημαία, ἄλλου μεγάλου κράτους ὅπου ἐπικρατοῦσε ἡ ἀθεΐα, θὰ δῆτε τὸ σφυροδρέπανο.
Καὶ σὲ ἄλλες σημαῖες θὰ δῆτε ἄλλα σύμβολα. Στὴ δική μας σημαία; οὔτε λιοντάρια, οὔτε ἀστέρια, οὔτε σφυροδρέπανα, οὔτε κάποιο ἄλλο ἐπίγειο σύμβολο. Στὴν ἑλληνικὴ σημαία θὰ δῆτε τὸν τίμιο σταυρό.

Μάλιστα. ᾿Ανέκαθεν τὸ ῾Ελληνικὸ ἔθνος ἐθρήσκευε. Καὶ ὅταν διὰ τοῦ ἀποστόλου Παύλου γνώρισε τὸν ἀληθινὸ Θεό, ἄφησε τὶς ψευδεῖς θεότητες τῶν εἰδώλων καὶ ἐγκολπώθηκε τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος στὸν Τίβερι ποταμό, παρὰ τὴν Μουλβία γέφυρα, κατενίκησε τὸν Μαξέντιο, κατήργησε τὶς εἰδωλολατρικὲς σημαῖες καὶ ὕψωσε σημαία χριστιανική, τὸ λάβαρο μὲ τὸ «ἐν τούτῳ νίκᾳ». Ἔτσι ὁ σταυρὸς ἔγινε σημαία τῶν στρατευμάτων τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Ἔγινε ἔπειτα στὸ Βυζάντιο σύμβολο στὴν κορυφὴ τοῦ τρούλλου τῆς ῾Αγια-Σοφιᾶς, ὅπου ἔλαμπε τὴ νύχτα καὶ φώτιζε τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων, τὴν πόλι τῶν ὀνείρων μας (ὅπως λάμπει καὶ ὁ ἄλλος σταυρὸς ποὺ ὑψώσαμε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ ἐμεῖς ἐπάνω στὸ ῞Υψωμα 1020 τῆς Φλωρίνης καὶ φωτίζει τὴν πόλι).
Ὁ σταυρὸς ἦταν σημαία τῶν στρατευμάτων καὶ τοῦ ῾Ηρακλείου καὶ τῶν ἄλλων μεγάλων βασιλέων καὶ αὐτοκρατόρων, ποὺ ἠγωνίζοντο κατὰ τῶν βαρβάρων ψάλλοντας «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Ὁ σταυρὸς σκέπαζε καὶ τὰ σχολεῖα· τὰ παιδιὰ ἄρχιζαν τὰ μαθήματα λέγοντας «Σταυρὲ τοῦ Κυρίου, βοήθει μας». Στὸ ἑξῆς ὁ σταυρὸς θὰ εἶνε πάντοτε τὸ σύμβολο τοῦ ἔθνους μας.

Κι ὅταν, μετὰ ἀπὸ τεσσάρων αἰώνων σκλαβιὰ στοὺς Τούρκους, μὲ τὴ συμβολὴ τῆς ἁγίας μας ᾿Εκκλησίας τὸ γένος ἀφυπνίσθηκε ἀπὸ τὸ λήθαργο καὶ κήρυξε τὴν ἐπανάστασι, ὁ Ἀλέξανδρος ῾Υψηλάντης ὕψωσε στὸ ᾿Ιάσιο τῆς Μολδαβίας τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὴ σκιά του ὥρκισε τὸν ῾Ιερὸ Λόχο λέγοντας «᾿Εν τούτῳ τῷ σημείῳ νικῶμεν», μ᾿ αὐτὸ τὸ ὅπλο θὰ νικήσουμε. Σταυρὸς ὑπῆρχε στὶς σημαῖες τῶν πρώτων στρατιωτῶν τῆς ῾Ελλάδος, σταυρὸς στὴν περικεφαλαία τοῦ Κολοκοτρώνη, σταυρὸς στὴ ναυαρχίδα τοῦ Μιαούλη ποὺ κατεναυμάχησε πολλὲς φορὲς τὸν στόλο τῶν Τούρκων. «Σταυρέ, βοήθει μοι», ἔλεγε κάθε στρατιώτης στὸ Μοριᾶ καὶ κάθε ἄλλο μέρος τῆς πατρίδος. «Σταυρὲ τοῦ Κυρίου, βοήθει μας», ἔλεγαν καὶ τὰ παιδιὰ στὰ κρυφὰ σχολειά, ὅπου διάβαζαν τὰ ἱερὰ βιβλία, τὸ Ψαλτήρι καὶ τ’ ᾿Οχτωήχι, κ᾿ ἦταν εὐλογημένα.

Ὁ σταυρὸς ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερα νὰ δεσπόζῃ παντοῦ στὴ ζωή μας. Σταυρὸς στὰ στήθη τῶν παρθένων μας· σταυρὸς στὴν κορυφὴ τῶν ἐκκλησιῶν μας· σταυρὸς στὶς γαλανόλευκες σημαῖες μας· σταυρὸς στὰ πηλήκια τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τὰ καπέλλα τῶν στρατιωτῶν μας· σταυρὸς καὶ στὰ μνήματά μας· ὅταν πεθάνουμε, ἕνας σταυρὸς θὰ δείχνῃ ὅτι κάποτε περάσαμε ἀπὸ τὸ μάταιο τοῦτο κόσμο.

* * *

Παρ’ ὅλα αὐτά, τί λέτε, τὸν ἀγαποῦν ὅλοι τὸ σταυρό; ῎Οχι δυστυχῶς. ῞Οταν ἤμουν ἱεροκήρυκας —σᾶς ὁμιλῶ μὲ παραδείγματα ποὺ ἀντλῶ ἀπὸ μία ἱστορία πενήντα ἐτῶν, μισοῦ αἰῶνος—, ἔφθασα σ᾿ ἕνα χωριὸ τῶν Γρεβενῶν. Βρίσκω τὸν ἱερέα θλιμμένο, πονεμένο, κλαμένο. —Τί ἔχεις; —Τὸ χωριό μου δὲν πιστεύει πιὰ στὸ Χριστό. —Μὴν ἀπογοητεύεσαι, λέω, ἔχε θάρρος· κάτω ἀπὸ τὴ στάχτη ὑπάρχει ἡ σπίθα κρυμμένη. —Θέλεις νὰ δῇς; μοῦ λέει· ἔλα. Μὲ πάει στὸ νεκροταφεῖο.
Ἐκεῖ τὰ παιδιὰ τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Λένιν, ποὺ κυριαρχοῦσαν τότε, εἶχαν ξερριζώσει ὅλους τοὺς σταυροὺς ἀπὸ τοὺς τάφους καὶ στὴ θέσι τους εἶχαν βάλει σφυροδρέπανα καὶ γροθιές! Μισοῦσαν τὸ σταυρό. Καὶ μόνο σὲ μιὰ περίπτωσι τὸν «θυμήθηκαν». Ἐνῷ ἡ σταύρωσις ὡς τρόπος θανατικῆς καταδίκης ἔχει πρὸ πολλοῦ καταργηθῆ, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τὴν ξαναχρησιμοποίησαν· σταύρωσαν ἄνθρωπο! ῏Ηταν ἕνας ἱερεὺς τοῦ ῾Υψίστου εὐλαβής, πιστὸς καὶ πολύτεκνος, ὁ π. Γεώργιος Σκρέκας ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Μεγάρχη – Τρικάλων. Ἄθεοι καὶ ἄπιστοι τὸν ἅρπαξαν ἀπὸ τὴν ἁγία τράπεζα ποὺ ἱερουργοῦσε, τὸν ὡδήγησαν σὰν ἄκακο ἀρνίο ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, κ᾿ ἐκεῖ τὸν σταύρωσαν πάνω σ᾿ ἕνα δέντρο· καὶ ἦταν Μεγάλη Παρασκευή, τοῦ ἔτους 1947!…

Μῖσος κατὰ τοῦ σταυροῦ παρατηρήθηκε τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ στὴ γειτονική μας Ἀλβανία. Ζητοῦσαν νὰ ξερριζώσουν τὸ σταυρὸ ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ μνήματα ἀλλ’ ἀπὸ παντοῦ.

Νὰ προφητεύσω; ἁμαρτωλὸς εἶμαι ὅπως κ᾿ ἐσεῖς καὶ «δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια των σας», ὅπως ἔλεγε ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ἀλλὰ πιστεύω στὴ Γραφή, στὸ Εὐαγγέλιο, στὴν ᾿Αποκάλυψι, καὶ λέω· θὰ δοῦμε πολλὰ ἄσχημα πράγματα.
Μπῆκε στὸ ἔθνος μας καὶ ἰδιαιτέρως στὰ παιδιά μας τὸ μικρόβιο τῆς ἀπιστίας καὶ ἀθεΐας. Ἀπὸ μικρὰ τὰ ποτίζουν μὲ τὸ ἀφιόνι αὐτό. Ὅταν δοῦν κανένα παιδὶ νὰ ψάλλῃ στὸ Χριστὸ «῾Ωσαννά» (Ματθ. 21,15), ἐξοργίζονται καὶ θέλουν εἰ δυνατὸν νὰ τὸ πνίξουν· γιατὶ ὑπάρχουν ἀκόμα νέοι καὶ νέες ποὺ τολμοῦν καὶ ὑπερασπίζουν τὴν πίστι καὶ τὰ δίκαια τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας.

* * *

Μαῦρες ἡμέρες ἔρχονται, ἀδελφοί μου. Ποτέ ἄλλοτε δὲν ἦταν τὰ πράγματα τόσο σοβαρά. Ἔζησα ἡμέρες δύσκολες καὶ πέρασα πολλὲς περιπέτειες, ἀλλὰ ποτέ ἄλλοτε δὲν ἀνησύχησα τόσο πολὺ ὅσο ἀνησυχῶ τώρα. ῎Ερχεται «θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ᾿ ἀρχῆς κόσμου» (Ματθ. 24,21).

Νὰ εἴμεθα ἕτοιμοι ὅλοι μας, μικροὶ καὶ μεγάλοι, νὰ ποῦμε ἕνα νέο ἱστορικὸ «ὄχι». Τὸ πρῶτο «ὄχι» τὸ εἴπαμε πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ τῆς Πίνδου· τὸ δεύτερο ἱστορικὸ «ὄχι» νὰ βγῇ μέσα ἀπ᾿ τὴν καρδιὰ τῆς ῾Ελλάδος μας· νὰ μὴν ἀφήσουμε νὰ προχωρήσουν οἱ ἄθεοι καὶ ἄπιστοι. ῎Εξω ἀπὸ κόμματα καὶ κομματικὲς τοποθετήσεις! Δὲν εἴμεθα ὄργανα οὐδενὸς κόμματος· εἴμεθα ὄργανα μόνο τῆς ῾Ελλάδος καὶ τοῦ Χριστοῦ μας· καὶ αὐτὰ τὰ δύο κηρύττουμε καὶ διασαλπίζουμε παντοῦ ὅπου βρεθήκαμε ἐπὶ πενήντα τώρα χρόνια, τελευταίως δέ, γέρων πλέον ἐπίσκοπος, ἐδῶ στὴν ἱερὰ μητρόπολι Φλωρίνης.

᾿Εδῶ σ’ αὐτὴ τὴν ἀκρόπολι, σ’ αὐτὸ τὸ μετερίζι θὰ σταθοῦμε καὶ πάλι, ἀγαπητοί μου. ῞Ολοι, γύρω ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο, νὰ δώσουμε τὴ μάχη χέρι μὲ χέρι, στῆθος μὲ στῆθος. Μείνετε πιστοί.
Θὰ δώσουμε πνευματικὴ μάχη· ὄχι μὲ ὅπλα πυρηνικὰ οὔτε μὲ βόμβες νετρονίου· θὰ δώσουμε τὴ μάχη μὲ ὅπλο τὸν τίμιο σταυρό.
Δὲν θὰ μπορέσουν ποτέ νὰ ξερριζώσουν ἀπ᾿ τὶς καρδιές μας τὸν τίμιο σταυρό. Θὰ τὸν κρατήσουμε τὸ σταυρὸ ὡς κειμήλιο, ὡς θησαυρό, ὡς ὄασι, ὡς σύμβολο ἀθανάτων ἰδεῶν. Ἔτσι θὰ προχωρήσουμε πρὸς τὰ ἐμπρός. Καί, εἰς πεῖσμα τῶν δαιμόνων τῆς κολάσεως, θὰ σταθοῦμε καὶ ὡς πρόσωπα καὶ ὡς οἰκογένειες καὶ ὡς ἔθνος καὶ ὡς κοινωνία.
Τότε θὰ αἰσθανθοῦμε τὴ δύναμι ποὺ ἔχει τὸ «ἐν τούτῳ νίκᾳ» καὶ θὰ ψάλουμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας· «Τὸν σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου ἀνάστασιν δοξάζομεν».

Καὶ πέντε νὰ μείνετε, καὶ ἕνας νὰ μείνῃς, μὴ ὑποστείλῃς τὴ σημαία τῆς πίστεως. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ σᾶς προστατεύῃ ἀπὸ παντὸς κακοῦ, ἐσᾶς καὶ τὶς οἰκογένειές σας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης ἑσπέρας 21-3-1982)

Πηγή

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ

2011-03-26T16:49:00.002+02:00

«Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον καί τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις…», ψάλλουμε στήν Ἐκκλησία μας τήν ἡμέρα τῆς παγκόσμιας και χαρμόσυνης ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Εἶναι ἡ ἀρχή ὅλων τῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν καί συγχρόνως Θεομητορική ἑορτή. Ἡ θεία Ἐνανθρώπηση εἶναι ἔργο τῆς δυνάμεως τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τῆς θελήσεως καί τῆς πίστεως τῆς Παρθένου.

Ἐκεῖνα πού μέ τήν ὡραία γλώσσα τῆς ποίησης διαλαλοῦν οἱ ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας τά προβάλλει ζωντανά ἡ βυζαντινή εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἡ στάση τῶν προσώπων, ἡ ἔκφραση καί οἱ χειρονομίες τους, καθώς τά χρώματα καί οἱ λεπτομέρειες τῆς παράστασης, ἀποδίδουν στήν πληρότητά του τό γεγονός.

Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ἀγγελιαφόρος τοῦ Θεοῦ, φέρνει στήν Παρθένο Μαρία τό χαρμόσυνο μήνυμα, ὅτι μέσω αὐτῆς θά ἐνσαρκωθεῖ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἡ στάση τοῦ σώματός του ἐκφράζει τή χαρά, πού ἔφερε τό ἄγγελμά του. Παρ᾽ ὅλο πού βρίσκεται στό ἔδαφος, παρουσιάζεται μέ ὁρμή κίνησης, ὅπως μαρτυρεῖ τό ἄνοιγμα τῶν ποδιῶν καί τό ὑψωμένο φτερό του. Ἡ στάση τοῦ ἀγγέλου δίνει μέ ἀριστουργηματικό τρόπο τήν ἐντύπωση πώς ἡ πτήση του δέν ἔχει τελειώσει, καθώς μιλάει στή Θεοτόκο. Παρ’ ὅλο πού βρίσκεται στό ἔδαφος, δίνει τήν ἐντύπωση ὅτι αἰωρεῖται μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς. Στό ἀριστερό χέρι κρατάει σκῆπτρο, πού συνηθίζεται στούς ἀγγελιαφόρους, γιά νά δηλώσει ὅτι εἶναι ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ. Μέ τό δεξί του χέρι, πού εἶναι ἔντονα ἐκτεταμένο, ἀπευθύνεται πρός την Παρθένο, ἡ ὁποία τόν ἀτενίζει μέ βλέμμα ταπεινό καί συνεσταλμένο. Καταπλήσσεται ἀπό τήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας της καί βοᾶ πρός Αὐτήν «Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη». Ἡ Θεοτόκος παρουσιάζεται ἄλλοτε νά κάθεται στό θρόνο της καί ἄλλοτε ὄρθια.Στήν περίπτωση πού εἰκονίζεται καθισμένη, ὑπογραμμίζεται ἡ ὑπεροχή της ἀπέναντι στόν Ἀρχάγγελο. Ὅταν εἰκονίζεται ὄρθια, σέ στάση ἔκπληξης καί ὑπακοῆς, δείχνει νά ἀκούει καλύτερα τό θεῖο μήνυμα. Στήν περίπτωση αὐτή βλέπουμε τή Θεοτόκο νά ἔχει ἕνα εὐπρεπὲς ὑποπόδιο καί πίσω της νά ὑπάρχει ἕνας λιτὸς καί ἐπιβλητικός θρόνος μέ δύο καλαίσθητα μαξιλάρια, ὅπου καθόταν ἡ Θεοτόκος, πρίν ἔλθει ὁ Ἀρχάγγελος. Ὁ ἁγιογράφος προσπαθεῖ νά ἀποδώσει μέ τούς θαυμάσιους χρωματισμούς καί τά περίλαμπρα καί μεγαλοπρεπή στολίδια τήν ἀξία τῆς Παναγίας μας, πού εἶναι ἡ Βασίλισσα ὅλου τοῦ κόσμου.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἀρχαγγέλου καί ὁ χαιρετισμός του τάραξαν τή Θεοτόκο. Τό ἀδράχτι με τό νῆμα, πού σύμφωνα μέ παράδοση κρατοῦσε στό ἀριστερό χέρι της, ἔπεσε ἀπό την ταραχή της. Βυθίστηκε σέ σκέψεις. Σκεπτόταν τή σημασία τοῦ ἀγγελικοῦ χαιρετισμοῦ. Δεν ἀμφιβάλλει, δέν ἀπιστεῖ στή διαβεβαίωση τοῦ Ἀρχαγγέλου ὅτι θά γίνει Μητέρα τοῦ Θεοῦ, μόνο μέ φρόνηση καί ταπεινοφροσύνη ζητάει νά μάθει τό πῶς. Γι' αὐτό ὁ ἁγιογράφος την ἀπεικονίζει μέ τό δεξί χέρι λίγο ὑψωμένο και τήν παλάμη της ἀνοιχτή πρός τό θεατή σέ στάση ἀπορίας.

Ἄλλες εἰκόνες τοῦ Εὐαγγελισμοῦ μᾶς τονίζουν τή συγκατάθεση τῆς Θεοτόκου στά λόγια τοῦ Ἀρχαγγέλου. Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ εἰκονίζεται μέ σκυμμένο τό κεφάλι, ἔχοντας τό δεξί της χέρι πάνω στό στῆθος της ἤ να βγαίνει ἀπό τό μαφόριό της. Στή στάση αὐτή τῆς Θεοτόκου ὁ ἁγιογράφος συνδυάζει την ἀμηχανία μέ τή συγκατάθεση. Παρατηρώντας στό ἐπάνω κεντρικό μέρος τῆς εἰκόνας, βλέπουμε μέσα σέ κύκλο ἀκτίνες ἀστραπόμορφες, πού συμβολίζουν τίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ πού ἐκχύνονται ἀπό τόν Οὐρανό πρός τή γῆ. Ἀπό αὐτόν τόν φωτεινό κύκλο ξεκινᾶ μία δέσμη ἀκτίνων, στο κέντρο τῶν ὁποίων εἰκονίζεται ἕνα περιστέρι μέ φωτοστέφανο, πού συμβολίζει τό Πανάγιο Πνεῦμα, πού κατέρχεται πρός τήν Παναγία, ἡ ὁποία ἀπαντᾶ ταπεινά μέ τά λόγια τῆς ὑπακοῆς καί τῆς συγκατάθεσής της: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα Σου».

Στήν ἐκφραστική αὐτή ἀπάντηση βρίσκει τήν τελείωσή της ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Εἶναι τό «Ναί» τοῦ ἀνθρώπου στήν προσφορά τοῦ Θεοῦ. Τή μεγάλη ἐκείνη στιγμή τελεσιουργεῖται ἡ σύλληψη τοῦ Χριστοῦ στά σπλάχνα τῆς Παρθένου μέ τή δύναμη καί ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως ἀπεικονίζεται χαρακτηριστικά σέ κάποιες παραστάσεις τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Στήν ἀπεικόνιση τῆς Θεοτόκου διακρίνουμε πάντοτε τρία ἄστρα˙ ἕνα στήν κεφαλή και δύο στοὺς ὤμους. Αὐτά δηλώνουν το «ἀειπάρθενον» τῆς Παναγίας. Δηλαδή ἦταν Παρθένος «πρό τοῦ τόκου», πρίν νά γεννήσει τόν Θεό. Παρθένος παρέμεινε καί «ἐν τῷ τόκῳ», δηλαδή καί ὅταν Τόν γέννησε. Τέλος Παρθένος διαμένει καί «μετά τόν τόκον» δηλαδή πάντοτε, στούς αἰῶνες. Ἡ Παναγία βρίσκεται σέ τέτοιο ὕψος παρθενικῆς καθαρότητας, πού κάνει ἀκόμα καί τούς Ἀγγέλους νά θαυμάζουν, γιατί ἀσύγκριτα ὑπερέχει αὐτῶν ὡς τιμιωτέρα, ὑπερενδοξοτέρα, καί ὑπερτέρα ὅλης

τῆς κτίσεως.Δείχνοντας χαρούμενη ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ Παρθένος Μαρία ἀντέστρεψε τήν κληρονομιά πού μᾶς ἄφησαν ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα, την ἐπώδυνη κληρονομιά τοῦ χωρισμοῦ μας ἀπό τόν Θεό. Με τήν ἐλεύθερη και χαρούμενη ἀποδοχή τοῦ θείου θελήματος ἔγινε τό μέσο, πού μᾶς συμφιλίωσε μέ τόν Θεό.

Ἄπειροι εἶναι οἱ χαρακτηρισμοὶ πού τῆς δόθηκαν. Ἡ θέση της εἶναι ξεχωριστή. Ἡ προσφορά της ἀπροσμέτρητη. Ὁ ἀνθρώπινος νοῦς σταματᾶ μπροστὰ στό μεγαλεῖο της. Ἐμεῖς, ἀτενίζοντας τό μεγαλεῖο της σέ κάθε εἰκόνα της καί ἰδιαίτερα σ’ αὐτήν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἂς τήν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς ἀξιώσει νά υἱοθετήσουμε τή στάση τῆς χαρούμενης ὑπακοῆς στό θέλημα τοῦ Υἱοῦ της καί Θεοῦ μας.

Ἐρευνητής

«Πρός τήν Νίκην», Μάρτιος 2009

Πηγή

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

2011-03-26T16:42:00.001+02:00

Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι Δεσποτικοθεομητορική εορτή. Αυτό σημαίνει ότι είναι Δεσποτική επειδή αναφέρεται στον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος συνελήφθη στην γαστέρα της Θεοτόκου, και θεομητορική εορτή επειδή αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στην σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.

Η Θεοτόκος Μαρία έχει μεγάλη αξία και σπουδαία θέση στην Εκκλησία, ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που περίμεναν όλες οι γενεές, και αυτή έδωσε στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση. Έτσι, το πρόσωπο της Θεοτόκου συνδέεται στενά με το Πρόσωπο του Χριστού. Και η αξία της Παναγίας δεν οφείλεται μόνον στις αρετές της, αλλά κυρίως στον καρπό της κοιλίας της. Γι’ αυτό, η Θεοτοκολογία συνδέεται στενώτατα με την Χριστολογία. Όταν κάνουμε λόγο για τον Χριστό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτήν που του έδωσε σάρκα, και όταν κάνουμε λόγο για την Παναγία, αναφερόμαστε ταυτόχρονα και στον Χριστό, γιατί από Αυτόν αντλεί Χάρη και αξία. Αυτό φαίνεται καθαρά στην ακολουθία των Χαιρετισμών, στην οποία υμνείται η Θεοτόκος, αλλά πάντοτε εν συνδυασμώ με το ότι είναι μητέρα του Χριστού: "Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα".

Αυτός ο σύνδεσμος Χριστολογίας και Θεοτοκολογίας φαίνεται και στην ζωή των αγίων. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των αγίων, που είναι τα πραγματικά μέλη του Σώματος του Χριστού, είναι ότι αγαπούν την Παναγία. Είναι αδύνατον να υπάρχη άγιος ο οποίος δεν την αγαπά.

α'

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε: "σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις...". Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ – ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού – επισκέφθηκε με εντολή του Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού, και ότι αυτή θα γίνη η μητέρα Του. (βλ. Λουκά α', 26-56).

Η λέξη "ευαγγελισμός" αποτελείται από δύο επί μέρους λέξεις, ήτοι εύ και αγγελία, και δηλώνει την καλή είδηση, την καλή αγγελία. Πρόκειται για την πληροφορία που δόθηκε δια του αρχαγγέλου ότι ο Λόγος του Θεού θα ενανθρωπήση για την σωτηρία του ανθρώπου. Ουσιαστικά πρόκειται για την εκπλήρωση της υποσχέσεως του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας (βλ. Γεν. γ', 15), η οποία λέγεται πρωτευαγγέλιο. Γι’ αυτό, η πληροφορία της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού είναι η μεγαλύτερη είδηση μέσα στην ιστορία.

Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, το ευαγγέλιο του Θεού είναι πρεσβεία του Θεού και παράκληση στους ανθρώπους δια του σαρκωθέντος Υιού Του. Παράλληλα είναι και η καταλλαγή των ανθρώπων με τον Πατέρα, ο Οποίος δίνει ως μισθό την αγέννητη θέωση σε αυτούς που υπακούουν στον Χριστό. Η θέωση λέγεται αγέννητη γιατί δεν γεννάται, αλλά φανερώνεται στους αξίους. Επομένως, η θέωση που προσφέρεται δια του ενανθρωπήσαντος Χριστού δεν είναι γέννηση, αλλά φανέρωση δια της ενυποστάτου ελλάμψεως σε αυτούς που είναι άξιοι αυτής της αποκαλύψεως.

Η καλή αγγελία, το ευαγγέλιο, ο ευαγγελισμός είναι διόρθωση των γεγονότων που έγιναν στην αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, στον αισθητό Παράδεισο της Εδέμ. Εκεί από γυναίκα άρχισε η πτώση και τα αποτελέσματά της, εδώ από γυναίκα άρχισαν όλα τα αγαθά. Έτσι, η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί υπήρχε ο αισθητός Παράδεισος, εδώ η Εκκλησία. Εκεί ο Αδάμ, εδώ ο Χριστός. Εκεί η Εύα, εδώ η Μαρία. Εκεί ο όφις, εδώ ο Γαβριήλ. Εκεί ο ψιθυρισμός του δράκοντος-όφεως στην Εύα, εδώ ο χαιρετισμός του αγγέλου στην Μαρία (Ιωσήφ Βρυένιος). Με αυτόν τον τρόπο διορθώθηκε το σφάλμα του Αδάμ και της Εύας.

β'

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ απεκάλεσε την Παναγία "κεχαριτωμένη". Της είπε: "Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη συ εν γυναιξίν" (Λουκ. α', 28-29). Η Παναγία αποκαλείται "κεχαριτωμένη" και χαρακτηρίζεται "ευλογημένη", αφού ο Θεός είναι μαζί της.

Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, και άλλους αγίους Πατέρας, η Παναγία είχε ήδη χαριτωθή, και δεν χαριτώθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού. Παραμένοντας μέσα στα άγια των αγίων του Ναού έφθασε στα άγια των αγίων της πνευματικής ζωής, που είναι η θέωση. Εάν το προαύλιο του Ναού προοριζόταν για τους προσηλύτους και εάν ο κυρίως Ναός για τους ιερείς, τα άγια των αγίων προορίζονταν για τον αρχιερέα. Εκεί εισήλθε η Παναγία, δείγμα ότι έφθασε στην θέωση. Είναι γνωστόν ότι στην χριστιανική εποχή ο νάρθηκας προοριζόταν για τους κατηχουμένους και τους ακαθάρτους, ο κυρίως ναός για τους φωτισθέντας, τα μέλη της Εκκλησίας, και τα άγια των αγίων γι’ αυτούς που έφθασαν στην θέωση.

Έτσι, η Παναγία είχε φθάσει στην θέωση και πριν ακόμη δεχθή την επίσκεψη του αρχαγγέλου. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε μια ειδική μέθοδο Θεογνωσίας και Θεοκοινωνίας, όπως ερμηνεύει θαυμάσια και θεόπνευστα ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Πρόκειται για την ησυχία, την ησυχαστική οδό. Κατάλαβε η Παναγία ότι δεν μπορεί κανείς να φθάση στον Θεό με την λογική, την αίσθηση, την φαντασία και την ανθρώπινη δόξα, αλλά δια του νού. Έτσι νέκρωσε όλες τις δυνάμεις της ψυχής που προέρχονται από την αίσθηση, και δια της νοεράς προσευχής ενεργοποίησε τον νού. Με αυτόν τον τρόπο έφθασε στην έλλαμψη και την θέωση. Και γι’ αυτό αξιώθηκε να γίνη Μητέρα του Χριστού, να δώση την σάρκα της στον Χριστό. Δεν είχε απλώς αρετές, αλλά την θεοποιό Χάρη του Θεού.

Η Παναγία είχε το πλήρωμα της Χάριτος του Θεού, συγκριτικά με τους ανθρώπους. Βέβαια, ο Χριστός, ως Λόγος του Θεού, έχει όλο το πλήρωμα των Χαρίτων, αλλά και η Παναγία έλαβε το πλήρωμα της Χάριτος από το πλήρωμα των Χαρίτων του Υιού της. Γι’ αυτόν τον λόγο σε σχέση με τον Χριστό είναι κατώτερη, αφού ο Χριστός είχε την Χάρη κατά φύσιν, ενώ η Παναγία κατά μετοχήν, σε σχέση όμως με τους ανθρώπους είναι ανώτερη.

Η Παναγία είχε το πλήρωμα της Χάριτος, εκ του πληρώματος των Χαρίτων του Υιού της, προ της συλλήψεως, κατά την σύλληψη και μετά την σύλληψη. Πρό της συλλήψεως το πλήρωμα της Χάριτος ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη ήταν τελειότερο, και μετά την σύλληψη ήταν τελειότατο (άγ. Νικόδημος αγιορείτης). Με αυτόν τον τρόπο η Παναγία ήταν παρθένος κατά το σώμα και παρθένος κατά την ψυχή. Και αυτή η σωματική της παρθενία είναι ανώτερη και τελειότερη από την ψυχική παρθενία των αγίων, που επιτυγχάνεται με την ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος.

γ'

Κανείς άνθρωπος δεν γεννάται απηλλαγμένος από το προπατορικό αμάρτημα. Η πτώση του Αδάμ και της Εύας και οι συνέπειες αυτής της πτώσεως κληρονομήθηκαν σε όλο το ανθρώπινο γένος. Φυσικό ήταν και η Παναγία να μην είναι απηλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου είναι σαφής: "πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού" (Ρωμ. γ', 23). Στο αποστολικό αυτό χωρίο φαίνεται ότι το αμάρτημα νοείται ως στέρηση της δόξης του Θεού, και ακόμη ότι κανείς δεν είναι απηλλαγμένος από αυτό. Έτσι, λοιπόν, και η Παναγία γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα. Πότε όμως απαλλάχτηκε από αυτό; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να ελευθερωθή από σχολαστικές αντιλήψεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να πούμε ότι το προπατορικό αμάρτημα ήταν η στέρηση της δόξης του Θεού, η αλλοτρίωση από τον Θεό, η απώλεια της Θεοκοινωνίας. Αυτό όμως είχε και σωματικές συνέπειες, γιατί στο σώμα του Αδάμ και της Εύας εισήλθε η φθορά και ο θάνατος. Όταν στην Ορθόδοξη Παράδοση γίνεται λόγος για κληρονόμηση του προπατορικού αμαρτήματος, δεν εννοείται η κληρονόμηση της ενοχής της προπατορικής αμαρτίας, αλλά κυρίως οι συνέπειές της, που είναι η φθορά και ο θάνατος. Όπως όταν αρρωσταίνη η ρίζα του φυτού, αρρωσταίνουν και τα κλαδιά και τα φύλλα, το ίδιο έγινε με την πτώση του Αδάμ. Ασθένησε όλο το ανθρώπινο γένος. Η φθορά και ο θάνατος που κληρονομεί ο άνθρωπος είναι το εύκρατο κλίμα της καλλιέργειας των παθών, και με αυτόν τον τρόπο σκοτίζεται ο νούς του ανθρώπου.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η πρόσληψη από τον Χριστό, με την ενανθρώπησή Του, αυτού του θνητού και παθητού σώματος, χωρίς την αμαρτία, συνετέλεσε στο να διορθωθούν οι συνέπειες του αμαρτήματος του Αδάμ. Θέωση υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, όπως και φωτισμός του νού, αλλά δεν είχε καταργηθή ο θάνατος, γι’ αυτό και οι θεόπτες Προφήτες πήγαιναν στον Άδη. Με την ενανθρώπηση του Χριστού και την Ανάστασή Του, θεώθηκε η ανθρώπινη φύση και έτσι δόθηκε η δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να θεωθή. Επειδή με το άγιο Βάπτισμα γινόμαστε μέλη του θεωθέντος και αναστημένου Σώματος του Χριστού, γι’ αυτό και λέμε ότι δια του αγίου Βαπτίσματος απαλλάσσεται ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα.

Όταν προσαρμόσουμε αυτά στην περίπτωση της Παναγίας, μπορούμε να καταλάβουμε την σχέση της με το προπατορικό αμάρτημα και την ελευθέρωσή της από αυτό. Η Παναγία γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα, είχε όλες τις συνέπειες της φθοράς και του θανάτου στο σώμα της. Με την είσοδό της στα άγια των αγίων έφθασε στην θέωση. Αυτή όμως η θέωση δεν ήταν αρκετή για την απαλλαγή από τις συνέπειές του, που είναι η φθορά και ο θάνατος, ακριβώς γιατί δεν είχε ενωθή η θεία με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου. Έτσι, την στιγμή που με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος η θεία φύση ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση, στην γαστέρα της Παναγίας, η Παναγία πρώτη γεύεται την ελευθέρωσή της από το λεγόμενο προπατορικό αμάρτημα και τις συνέπειές του. Άλλωστε, την στιγμή εκείνη έγινε αυτό που απέτυχε να κάνη ο Αδάμ και η Εύα με τον ελεύθερο προσωπικό τους αγώνα. Γι’ αυτό, η Παναγία την στιγμή του Ευαγγελισμού έφθασε σε μεγαλύτερη κατάσταση από εκείνην στην οποία βρισκόταν ο Αδάμ και η Εύα πριν την πτώση. Αξιώθηκε να γευθή το τέλος του σκοπού της δημιουργίας, όπως θα δούμε σ’ άλλες αναλύσεις.

Γι’ αυτό, για την Παναγία δεν χρειάστηκε να γίνη Πεντηκοστή, δεν χρειάστηκε να βαπτισθή. Αυτό που βίωσαν οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής, που έγιναν μέλη του Σώματος του Χριστού δια του Αγίου Πνεύματος, και αυτό που έγινε σε όλους εμάς κατά το μυστήριο του Βαπτίσματος, έγινε για την Παναγία την ημέρα του Ευαγγελισμού. Τότε απαλλάχθηκε από το προπατορικό αμάρτημα, όχι με την έννοια ότι απαλλάχθηκε από την ενοχή, αλλά ότι απέκτησε την θέωση στην ψυχή και το σώμα, λόγω της ενώσεώς της με τον Χριστό.

Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να ερμηνευθή και ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ότι την ημέρα του Ευαγγελισμού η Παναγία έλαβε το Άγιον Πνεύμα, το Οποίο την καθάρισε και της έδωσε δύναμη δεκτική της θεότητος του Λόγου, συγχρόνως δε και γεννητική. Δηλαδή, η Παναγία έλαβε από το Άγιο Πνεύμα καθαρτική χάρη, αλλά και δεκτική και γεννητική του Λόγου του Θεού, ως ανθρώπου.

δ'

Η απάντηση της Παναγίας στην πληροφορία του αρχαγγέλου ότι θα αξιωθή να γεννήση τον Χριστό ήταν εκφραστική: "Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου" (Λουκ. α', 38). Φαίνεται εδώ η υπακοή της Παναγίας στον λόγο του αρχαγγέλου, αλλά και η υπακοή της στον Θεό, για ένα γεγονός που ήταν παράδοξο και παράξενο για την ανθρώπινη λογική. Έτσι υποτάσσει την λογική της στο θέλημα του Θεού.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι κατά την στιγμή εκείνη όλοι οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και όλη η ανθρωπότητα περίμεναν με αγωνία να ακούσουν την απάντηση της Παναγίας, έχοντας φόβο μήπως αρνηθή και δεν υπακούση στο θέλημα του Θεού. Ισχυρίζονται ότι επειδή κάθε φορά που ο άνθρωπος βρίσκεται σε τέτοιο δίλημμα, ακριβώς επειδή έχει ελευθερία, μπορεί να πη το ναι ή το όχι, όπως άλλωστε έγινε στην περίπτωση του Αδάμ και της Εύας, το ίδιο μπορούσε να συμβή και στην Παναγία. Αλλά όμως η Παναγία δεν ήταν δυνατόν να αρνηθή, όχι γιατί δεν είχε ελευθερία, αλλά γιατί είχε την πραγματική ελευθερία.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κάνει διάκριση μεταξύ φυσικού και γνωμικού θελήματος. Γνωμικό θέλημα έχει κανείς όταν διακρίνεται για την άγνοια ενός πράγματος, για την αμφιβολία και τελικά για την αδυναμία επιλογής. Πρόκειται για μια αμφιταλάντευση περί του πρακτέου. Φυσικό θέλημα έχει κανείς όταν οδηγήται κατά τρόπο φυσικό, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, χωρίς άγνοια, στην πραγματοποίηση της αλήθειας.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι το φυσικό θέλημα συνδέεται με το "θέλειν", ενώ το γνωμικό θέλημα με το "πώς θέλειν", και μάλιστα όταν γίνεται με αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις. Επόμενο είναι ότι το φυσικό θέλημα συνιστά την τελειότητα της φύσεως, ενώ το γνωμικό θέλημα συνιστά την ατέλεια της φύσεως, αφού προϋποθέτει άνθρωπο που δεν έχει γνώση της αλήθειας, δεν είναι βέβαιος γι’ αυτό που πρέπει να αποφασίση.

Ο Χριστός καίτοι είχε δύο θελήματα, λόγω των δύο φύσεων, ανθρωπίνης και θείας, εν τούτοις είχε φυσικό θέλημα, από την άποψη που μελετάμε εδώ καί, βέβαια, δεν είχε γνωμικό θέλημα. Ως Θεός ήξερε πάντοτε το θέλημα του Θεού Πατρός και δεν υπήρχε ποτέ αμφιβολία μέσα Του ούτε αμφιταλάντευση. Αυτό κατά χάριν βιώνεται και από τους αγίους, ιδιαιτέρως από την Παναγία. Επειδή η Παναγία είχε φθάσει στην θέωση, γι’ αυτό ήταν αδύνατο να αρνηθή το θέλημα του Θεού και να μη συγκατατεθή για την ενανθρώπηση. Είχε την τέλεια ελευθερία, και γι’ αυτό η ελευθερία της ενεργούσε πάντοτε κατά φύσιν και όχι παρά φύσιν. Εμείς επειδή δεν έχουμε φθάσει στην θέωση έχουμε ατελή ελευθερία, το λεγόμενο γνωμικό θέλημα, γι’ αυτό και αμφιταλαντευόμαστε για το πρακτέο. Η ερώτησή της "πώς εσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω" (Λουκ. α', 34), δείχνει ταπείνωση, αδυναμία της ανθρωπίνης φύσεως, αλλά και το παράδοξο του πράγματος, επειδή υπήρχαν θαυματουργικές συλλήψεις στην Παλαιά Διαθήκη, όχι όμως ασπόρως.

ε'

Κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού έχουμε άμεση σύλληψη του Χριστού με την δύναμη και ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. Σ’ ένα θεοτοκίο ψάλλουμε: "Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι παρθένε το χαίρε σύν τη φωνή εσαρκούτο ο των όλων Δεσπότης". Αυτό σημαίνει ότι δεν παρενεβλήθησαν μερικές ώρες και ημέρες για να γίνη η σύλληψη, αλλά έγινε ακριβώς εκείνη την στιγμή.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε στον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Υπεραγίας Θεοτόκου. "Μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου, το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου" (Ματθ. α', 20). Η Παναγία γέννησε κατά άνθρωπο τον Χριστό, αλλά η σύλληψη έγινε εκ Πνεύματος Αγίου.

Ο Μ. Βασίλειος, ερμηνεύοντας αυτήν την φράση, και κυρίως το "γεννηθέν εκ Πνεύματος αγίου", λέγει ότι κάθε πράγμα που προέρχεται από κάτι άλλο, δηλώνεται με τρεις λέξεις. Η μία είναι το "δημιουργικώς", όπως ολόκληρη η κτίση δημιουργήθηκε από τον Θεό με την ενέργειά Του. Η άλλη είναι το "γεννητώς", όπως ο Υιός γεννήθηκε προ πάντων των αιώνων από τον Πατέρα. Η τρίτη είναι το "φυσικώς", όπως η ενέργεια βγαίνει από κάθε φύση, ήτοι η λαμπρότητα από τον ήλιο, και γενικότερα η ενέργεια από τον ενεργούντα. Για την σύλληψη του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι η αληθινή έκφραση είναι ότι ο Χριστός συνελήφθη με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος "δημιουργικώς", και όχι γεννητώς και φυσικώς.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διδάσκει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού συνέπηξε για τον Εαυτό του, με τα αγνά και καθαρώτατα αίματα της Θεοτόκου, σάρκα που είναι εμψυχωμένη από λογική και νοερά ψυχή, όχι σπερματικώς, αλλά δημιουργικώς δια του Αγίου Πνεύματος.

Βέβαια, όταν κάνουμε λόγο για σύλληψη του Χριστού στην γαστέρα της Θεοτόκου με την δύναμη και δημιουργική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, δεν πρέπει να απομονώνουμε το Άγιον Πνεύμα από την Αγία Τριάδα. Είναι γνωστόν από την πατερική διδασκαλία ότι κοινή είναι η ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Η δημιουργία του κόσμου και η αναδημιουργία του ανθρώπου και του κόσμου έγινε και γίνεται με την κοινή ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Επομένως, όχι μόνον το Άγιον Πνεύμα εδημιούργησε το δεσποτικό σώμα του Χριστού, αλλά και αυτός ο ίδιος ο Πατήρ και ο Υιός, δηλαδή ολόκληρη η Αγία Τριάδα. Η διατύπωση αυτής της αλήθειας είναι ότι ο Πατήρ ευδόκησε την σάρκωση του Υιού Του, ο Υιός και Λόγος του Θεού αυτούργησε την σάρκωσή Του και το Άγιον Πνεύμα την ετελεσιούργησε.

Η σύλληψη του Χριστού στην κοιλία της Θεοτόκου έγινε με ησυχία και κρυφιότητα και όχι με κρότο και ταραχή. Κανείς, ούτε από τους αγγέλους ούτε από τους ανθρώπους, μπόρεσε να καταλάβη εκείνη την στιγμή αυτά τα μεγάλα που επετελέσθησαν. Ο Προφητάναξ Δαυίδ προφήτευσε αυτό το γεγονός λέγοντας: "Καταβήσεται ως υετός επί πόκον, ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γήν" (Ψαλμ. οα', 6). Όπως η βροχή που πέφτει επάνω σ’ ένα ποκάρι από μαλλί δεν προκαλεί θόρυβο, ούτε και καμμιά φθορά, το ίδιο έγινε και κατά τον ευαγγελισμό και την σύλληψη. Ο Χριστός με την σύλληψή Του δεν προκάλεσε θόρυβο ούτε και καμμιά φθορά στην παρθενία της Παναγίας. Γι’ αυτό και η Παναγία ήταν και έμεινε Παρθένος προ του τόκου, κατά τον τόκο και μετά τον τόκο. Είναι τα τρία αστέρια τα οποία ο αγιογράφος σχηματίζει πάντοτε στο μέτωπο και στους δύο ώμους της Παναγίας.

στ'

Η ένωση της θείας με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου, μέσα στην κοιλία της Θεοτόκου, συνιστά την άμεση θέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Δηλαδή, από την πρώτη στιγμή που ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύση υπάρχει θέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού: "άμα σάρξ, άμα Θεού Λόγου σάρξ". Αυτό σημαίνει ότι δεν παρενεβλήθη ένα διάστημα μετά από την σύλληψη για να θεωθή το ανθρώπινο πρόσλημμα, αλλά αυτό έγινε αμέσως κατά την ώρα της συλλήψεως.

Συνέπεια και συνέχεια αυτού του γεγονότος είναι ότι η Παναγία πρέπει να λέγεται Θεοτόκος, αφού αυτή γέννησε πραγματικά τον Θεό, τον Οποίο κυοφόρησε εννέα μήνες στην κοιλία της, και όχι έναν άνθρωπο που είχε την Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό η Παναγία λέγεται Θεοτόκος και όχι Χριστοτόκος. Το χριστολογικό δόγμα έχει συνέπεια και στο θεοτοκολογικό. Η Παναγία είναι Θεοτόκος, ακριβώς γιατί συνέλαβε εν Αγίω Πνεύματι τον Χριστό.

Αυτό πρέπει να τονισθή, γιατί παλαιά έγινε μεγάλη θεολογική συζήτηση για το αν η Παναγία πρέπει να λέγεται Θεοτόκος, λόγω υπάρξεως αιρετικών διδασκαλιών, η δε τελική κατοχύρωση της διδασκαλίας ότι η Παναγία εγέννησε Θεό, και ότι αμέσως με την πρόσληψη της ανθρωπίνης φύσεως υπάρχει θέωσή της, έγινε στην Γ' Οικουμενική Σύνοδο. Ο αιρετικός Νεστόριος, χρησιμοποιώντας φιλοσοφικούς όρους και ανθρώπινο στοχασμό, υποστήριζε ότι η Παναγία ήταν άνθρωπος και γι’ αυτόν τον λόγο ήταν αδύνατο να γεννήση τον Θεό. Το βρέφος που υπήρχε μέσα της δεν ήταν Θεός, αλλά άνθρωπος. Απλώς ο Θεός "παρήλθεν" ή "συμπαρήλθεν" δια της Θεοτόκου. Βέβαια, υπήρχε πρόβλημα στην θεολογία του για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύσεων στον Χριστό. Ο Νεστόριος πίστευε ότι η σάρκα του Χριστού ήταν απλώς συνημμένη με την φύση της θεότητος. Ο Λόγος ήταν Θεός, αλλά ήταν συνημμένος με τον άνθρωπο και κατοικούσε μέσα του. Με τέτοιες προϋποθέσεις ονόμαζε την Παναγία Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.

Όμως, ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, και η κάθε φύση ενεργούσε "μετά της θατέρου κοινωνίας" στην υπόσταση του Λόγου. Το θέμα αυτό θα το δούμε όταν θα κάνουμε λόγο για την γέννηση του Χριστού. Εδώ όμως πρέπει να υπογραμμισθή ότι η ανθρώπινη φύση θεώθηκε αμέσως με την ένωσή της με την θεία φύση στην υπόσταση του Λόγου, μέσα στην κοιλία της Θεοτόκου. Γι’ αυτό η Παναγία είναι και λέγεται Θεοτόκος, αφού γέννησε κατά άνθρωπον τον Θεό.

ζ'

Η άμεση θέωση της ανθρωπίνης φύσεως από την θεία φύση του Λόγου δεν σημαίνει ότι καταργούνται τα ιδιώματα της ανθρωπίνης φύσεως. Αυτό δείχνει ότι η σύλληψη και κυοφορία, αλλά και η γέννηση του Χριστού έγινε κατά φύσιν και υπέρ φύσιν. Υπέρ φύσιν, γιατί έγινε δημιουργικώς από το Πανάγιο Πνεύμα και όχι σπερματικώς. Κατά φύσιν, γιατί η κυοφορία έγινε κατά τον τρόπο που κυοφορείται το βρέφος.

Υπάρχει όμως ένα σημείο που πρέπει να υπογραμμισθή. Σε κάθε βρέφος υπάρχουν μερικά στάδια, έως ότου έλθη η ώρα να γεννηθή. Κατ’ αρχάς γίνεται η σύλληψη, στην συνέχεια μετά από ένα χρονικό διάστημα ο εξεικονισμός των μελών του σώματός του, έπειτα αναπτύσσεται ολίγον κατ’ ολίγον, και κατά τον βαθμό της αναπτύξεώς του ακολουθεί η κίνηση, και τέλος, όταν ολοκληρωθή, εξέρχεται από την κοιλία της μητέρας του.

Ενώ στο θείο βρέφος έχουμε ολίγον κατ’ ολίγον αύξηση, εν τούτοις δεν παρενεβλήθη διάστημα μεταξύ συλλήψεως και εξεικονισμού των μελών. Ο Μ. Βασίλειος λέγει ρητώς: "ευθύς γαρ τέλειον ήν τη σαρκί το κυοφορούμενον, ου ταις κατά μικρόν διαπλάσεσι μορφωθέν". Αυτό πρέπει να το δούμε από την άποψη ότι εξεικονίσθησαν τα μέλη του σώματός Του αμέσως, δημιουργήθηκε τέλειος άνθρωπος, αλλά όμως δεν βρέθηκε αμέσως στην διάπλαση των εννέα μηνών. Αναπτυσσόταν ολίγον κατ’ ολίγον, ενώ είχε απαρτισθή το σώμα Του από την αρχή.

η'

Η σύλληψη του Χριστού στην κοιλία της Θεοτόκου έγινε από το Πανάγιο Πνεύμα δημιουργικώς και όχι σπερματικώς, γιατί έπρεπε να αναλάβη ο Χριστός την καθαρά φύση που είχε ο Αδάμ προ της παραβάσεως. Βέβαια, ο Χριστός προσέλαβε σάρκα παθητή και θνητή, όπως αυτή έγινε μετά την παράβαση του Αδάμ, για να νικήση την φθορά και τον θάνατο, αλλ’ όμως ήταν άκρως καθαρά και αμίαντος, όπως ήταν προ της παραβάσεως. Έτσι, η σάρκα του Χριστού από απόψεως καθαρότητος ήταν όπως το προ της παραβάσεως σώμα του Αδάμ, από απόψεως δε θνητότητος και φθαρτότητος ήταν το μετά την παράβαση σώμα του Αδάμ.

Επομένως, η σύλληψη έγινε δια του Αγίου Πνεύματος, γιατί ο τρόπος με τον οποίο γεννάται σήμερα ο άνθρωπος (διά του σπέρματος) είναι μετά την παράβαση. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η κίνηση της σαρκός προς γέννηση δεν είναι απηλλαγμένη τελείως της αμαρτίας, γιατί, ενώ ο νούς έχει ταχθή από τον Θεό να ηγεμονεύη τον άνθρωπο, συμπεριφέρεται "ανυποτάκτως" κατά την διάρκεια της κινήσεως της σαρκός. Έτσι, η καθαρά φύση του Χριστού έχει σχέση με την δημιουργική και όχι σπερματική σύλληψη.

Ακριβώς αυτό το γεγονός συνδέεται στενώτατα με το ότι η σύλληψη, κυοφορία και γέννηση του Χριστού από την Παναγία ήταν ανήδονος, άκοπος και ανώδινος. Ο Χριστός, λοιπόν, συνελήφθη, κυοφορήθηκε ως βρέφος και γεννήθηκε ανηδόνως, ακόπως, ανωδίνως. Συνελήφθη ασπόρως για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, για να αναλάβη την καθαρά ανθρώπινη φύση, και δεύτερον, για να γεννηθή αφθόρως και ανωδίνως.

Η Παναγία όπως συνέλαβε τον Χριστό ανηδόνως, χωρίς ηδονή, το ίδιο και τον κράτησε εννέα μήνες στην κοιλία της ακόπως και αβάρως. Δεν αισθανόταν βάρος, παρά το ότι το θείο βρέφος αναπτυσσόταν φυσιολογικά και είχε το βάρος ενός αναπτυσσομένου εμβρύου. Εφαρμόσθηκε έτσι η προφητεία του Προφήτου Ησαΐου: "Ιδού Κύριος κάθηται επί νεφέλης κούφης" (Ησ. ιθ', 1). Με τον όρο "νεφέλη κούφη" εννοείται η ανθρώπινη σάρκα, που ήταν τόσο πολύ ελαφρά, ώστε δεν προξένησε κανένα βάρος και κόπο στην Παναγία, κατά το διάστημα της εννεαμήνου κυοφορίας.

Η άσπορη και ανήδονη σύλληψη της Παναγίας και η άκοπη κυοφορία συνδέεται στενά με την άφθορη και ανώδινη γέννηση του Χριστού. Κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης υπάρχει στενή σχέση μεταξύ ηδονής και οδύνης, αφού κάθε ηδονή έχει συνημμένο και τον πόνο. Ο Αδάμ αισθάνθηκε ηδονή και ακολούθησε ο πόνος σε όλο το ανθρώπινο γένος. Έτσι και τώρα δια της ελευθερώσεως από την ηδονή προέρχεται χαρά στο ανθρώπινο γένος. Η γέννηση του Χριστού δεν έφθειρε την παρθενία της Θεοτόκου, όπως ακριβώς η σύλληψη δεν έγινε με ηδονή, και η κυοφορία με βάρος και κόπο. Εκεί που ενεργεί το Πανάγιο Πνεύμα "νικάται φύσεως τάξις".

θ'

Η διάρκεια της κυοφορίας της Παναγίας είναι προτύπωση της αδιαλείπτου κοινωνίας που θα έχουν οι άγιοι στην Βασιλεία του Θεού.

Είναι γνωστό και δεδομένο ότι η μητέρα που έχει κυοφορούμενο βρέφος έχει στενή και οργανική σχέση μαζί του. Σύγχρονοι επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι το βρέφος επηρεάζεται πάρα πολύ όχι μόνο από την σωματική κατάσταση της μητέρας του, αλλά και από την ψυχολογική της συγκρότηση. Και επειδή το θείο βρέφος συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου, αλλά μεγάλωσε κατά τον φυσικό τρόπο, δηλαδή είχε κοινωνία με το σώμα της Παναγίας, γι’ αυτό και υπάρχει στενή σχέση μεταξύ του Χριστού και της Θεοτόκου. Φυσικά, αυτό πρέπει να το δούμε από την άποψη ότι η Παναγία δίνει το αίμα της στον Χριστό, αλλά και ο Χριστός την Χάρη και ευλογία Του σε αυτήν. Κυοφορούμενος ο Χριστός δεν έπαυσε να βρίσκεται ταυτόχρονα στον θρόνο του Θεού ενωμένος με τον Πατέρα Του και το Άγιον Πνεύμα.

Η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με την θεία φύση ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως, αμέσως από την στιγμή της συλλήψεως. Αυτό σημαίνει ότι πρώτη η Παναγία γεύθηκε τα αγαθά της θείας ενανθρωπήσεως, την θέωση. Αυτό που οι Μαθηταί του Χριστού γεύθηκαν κατά την Πεντηκοστή, και εμείς μετά το Βάπτισμα, κατά την διάρκεια του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, όταν κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και αυτό που θα ζουν οι άγιοι στην Βασιλεία των Ουρανών, το ζούσε η Παναγία από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως και κυοφορίας.

Επομένως, ο Χριστός εννέα ολόκληρους μήνες, μέρα και νύχτα, έτρεφε με το αγιασμένο αίμα Του την Παναγία. Αυτό είναι προτύπωση της αδιαλείπτου θείας Κοινωνίας και της αδιαλείπτου σχέσεως και κοινωνίας των αγίων με τον Χριστό που θα γίνη κυρίως στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό και η Παναγία είναι προτύπωση του μέλλοντος αιώνος. Από αυτό το πρίσμα είναι Παράδεισος.

ι'

Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης, μιλώντας για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, προχωρεί και σε μια προσωπική και υπαρξιακή προσέγγιση του γεγονότος αυτού. Γιατί, δεν αρκεί μόνο να εορτάζουμε εξωτερικά τα γεγονότα της θείας ενανθρωπήσεως, αλλά να τα πλησιάζουμε υπαρξιακά και πνευματικά. Γι’ αυτόν τον λόγο συνέλεξε πολλά χωρία αγίων στα οποία γίνεται λόγος γι’ αυτήν την υπαρξιακή προσέγγιση.

Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Προφήτου Ησαΐου: "Δια τον φόβον σου, Κύριε, εν γαστρί ελάβομεν και ωδινήσαμεν και ετέκομεν, πνεύμα σωτηρίας σου εποιήσαμεν επί της γής" (Ησ. κστ', 18). Κατά την ερμηνεία των αγίων Πατέρων σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και μήτρα είναι ο νούς και η καρδία του ανθρώπου. Δια της πίστεως ο λόγος του Θεού σπείρεται στην καρδιά του ανθρώπου και την καθιστά έγκυο από τον φόβο του Θεού. Πρόκειται για τον φόβο να μη μείνη ο άνθρωπος μακρυά από τον Θεό. Δια του φόβου αυτού αρχίζει ο αγώνας για την κάθαρση της καρδιάς και την απόκτηση των αρετών, που ομοιάζει με πόνο, ωδίνες τοκετού. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται το πνεύμα της σωτηρίας, που είναι η θέωση και ο αγιασμός.

Η μόρφωση του Χριστού μέσα μας γίνεται με πνευματικές ωδίνες. Ο Απόστολος Παύλος λέγει: "τεκνία μου, ούς πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν" (Γαλ. δ', 19). Ωδίνες είναι ο ασκητικός αγώνας, και μόρφωση είναι η θέωση και ο αγιασμός.

Κατά τους αγίους Πατέρας (άγιο Γρηγόριο Νύσσης, άγιο Μάξιμο Ομολογητή, άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, όσιο Νικήτα τον Στηθάτο κλπ.), αυτό που συνέβη σωματικά στην Παναγία, αυτό γίνεται πνευματικά σε κάθε έναν του οποίου η ψυχή παρθενεύει, δηλαδή καθαρίζεται από τα πάθη. Ο Χριστός, που μια φορά γεννήθηκε κατά σάρκα, θέλει να γεννάται πάντα κατά πνεύμα, από αυτούς που θέλουν, και έτσι γίνεται βρέφος, διαπλάττοντας τον εαυτό του μέσα σ’ εκείνους δια των αρετών.

Η πνευματική σύλληψη και γέννηση γίνεται αντιληπτή από το ότι σταματά η ρύση του αίματος, δηλαδή παύουν να υπάρχουν επιθυμίες για την διάπραξη της αμαρτίας, δεν ενεργούν τα πάθη στον άνθρωπο, μισεί ο άνθρωπος την αμαρτία και θέλει διαρκώς να πράττη το θέλημα του Θεού. Αυτή δε η σύλληψη και γέννηση αποκτάται με την εφαρμογή των θείων εντολών, κυρίως με την επιστροφή του νοός στην καρδιά και με την αδιάλειπτη μονολόγιστη προσευχή. Τότε ο άνθρωπος γίνεται ναός του Παναγίου Πνεύματος.

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ευαγγελισμός του ανθρωπίνου γένους, πληροφορία ότι ενηνθρώπησε ο Υιός και Λόγος του Θεού. Αυτή η παγκόσμια εορτή πρέπει να συντελέση στην προσωπική εορτή, στον προσωπικό ευαγγελισμό. Πρέπει να δεχθούμε τα προοίμια της σωτηρίας μας, που είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ζωή μας.

Σεπτέμβριος 1994

Πηγή

Η 25η Μαρτίου στην Κατοχή

2011-03-26T16:34:00.000+02:00

Μέσα στην πολυτάραχη ιστορία του εθνικού μας βίου, πολλές φορές ό εορτασμός της 25ης Μαρτίου, πήρε δραματικό χαρακτήρα διαδήλωσης υπέρ της ελευθερίας. Οι πιο σημαντικές εκδηλώσεις τέτοιας μορφής στα νεώτερα χρόνια, ήταν αναμφισβήτητα, εκείνες του 1942 καί 1943 στην καρδιά της σκλαβωμένης Αθήνας.

Στίς 24 Μαρτίου 1942 το πρωί, μικρές ομάδες φοιτητών μαζεύτηκαν στην πλατεία Εξαρχείων. Ήταν ειδοποιημένοι από την οργάνωση τους, το σπουδαστικό τμήμα του ΕΑΜ Νέων, που κατηύθυνε τον αγώνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οί περισσότεροι έρχονταν κατευθείαν από το φοιτητικό συσσίτιο, όπου επί ώρες περίμεναν κάθε μέρα με τα κατσαρολάκια τους για να πάρουν μια κουταλιά μπλιγούρι ή νεροζούμι με λιγοστές φακές, για να κρατηθούν στα πόδια τους. Λίγα άτομα ήταν στην πλατεία, όταν ακούστηκαν τα πρώτα χειροκροτήματα. Ήταν κάτι το απροσδόκητο. Κάτω από τη μύτη των Γερμανών καί των Ιταλών, ένας φοιτητής ανέβηκε σε μια καρέκλα, καί με βιαστικά λόγια, μίλησε για τους αγώνες καί τίς θυσίες των προγόνων μας του '21, «πού μας δείχνουν καί σήμερα το δρόμο για να λευτερωθούμε από τους καινούργιους τυράννους...».

Τα βαθουλωμένα από την πείνα μάτια του νέου, πετούσαν φλόγες καθώς υπογράμμισε με έμφαση τίς τελευταίες αυτές φράσεις.

Συγχρόνως εκατοντάδες νεανικές φωνές άρχισαν να τραγουδούν το «Μαύρη είναι ή νύχτα στα βουνά». Τα γύρω παράθυρα άνοιξαν, καί οί σκλάβοι Αθηναίοι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Χειροκροτήματα ακούστηκαν από παντού. Κάποιος κρατούσε μπροστά μια ελληνική σημαία, καί ή φάλαγγα των διαδηλωτών, συνεχώς μεγάλωνε. Προχώρησαν όλοι, κι έφτασαν στο Κολωνάκι, στην πλατεία Ξανθού, για να στεφανώσουν το άγαλμα του Φιλικού.

Τα πρώτα σύννεφα φάνηκαν λίγο αργότερα. Στήν οδό Σόλωνος, κοντά στη Νομική Σχολή, δύο ζώνες αστυφυλάκων, προσπαθούσαν να φράξουν το δρόμο. Το κύμα όμως των διαδηλωτών ήταν τόσο ορμητικό, πού έσπασε τον κλοιό. Ένας από τους φοιτητές, πλησίασε τον επικεφαλής αστυνόμο καί του υπενθύμισε ότι κι αυτός ήταν Έλληνας καί δεν θα έπρεπε να εκτελεί τίς εντολές των Ιταλών. Εκεί στο Κολωνάκι, μια φοιτήτρια σκαρφάλωσε καί πέρασε το στεφάνι στην προτομή του Ξανθού. 'Από τίς παρόδους όμως είχαν ήδη κάνει την εμφάνιση τους οί Ιταλοί. Οί καραμπινιέροι όρμησαν στο πλήθος καί χτυπούσαν με τα κοντάκια των όπλων τους, με σπαθιά, κι άρχισε αληθινή μάχη, ενώ ό σημαιοφόρος, ένα παιδί από τα Δωδεκάνησα αμυνόταν ηρωικά για να μην του πάρουν τη σημαία. Οί φοιτητές ξανασυγκεντρώθηκαν στη Δεξαμενή, όπου έγινε νέα εκδήλωση με καινούργιο ομιλητή, μέσα σε πέλαγος πατριωτικού ενθουσιασμού. Ξαφνικά, ακούστηκαν πυροβολισμοί καί όμοβροντίες. Οί φοιτητές σκόρπισαν χωρίς να καταλάβουν από πού τους χτυπούσαν, θα το συνειδητοποιούσαν λίγο αργότερα. Οί Ιταλοί από τον Λυκαβηττό έριχναν επιθετικές χειροβομβίδες καί πυροβολισμούς.

Οί κατακτητές καί ή προσκυνηματική ψευδοκυβέρνηση, είχαν απαγορεύσει αυτές τίς εκδηλώσεις κι ετοιμάζονταν να... «τιμήσουν» οί ίδιοι την επέτειο, με τελετή στη Μητρόπολη καί στον "Αγνωστο στρατιώτη!.

Οί αρχές Κατοχής ένιωθαν την οργή του λαού, καί προσπαθούσαν να τον κατευνάσουν ύποκρινόμενοι ότι σέβονται τίς εθνικές παραδόσεις. Νωρίς λοιπόν, στον Μητροπολιτικό Ναό, εμφανίσθηκε ο «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου, με στολή στρατηγού καί εκπρόσωποι των γερμανικών καί ιταλικών άρχων, οπού παρακολούθησαν τη Λειτουργία. Αμέσως κατόπιν, ό Τσολάκογλου κατευθύνθηκε στο Μνημείο του Άγνωστου, κατέθεσε οτεφάνι καί ...γονάτισε! Για να συμπληρωθεί ή... «παράσταση», την ίδια ώρα πού ό Τσολάκογλου στεφάνωσε τον "Αγνωστο, ό «αντιπρόεδρος» της «κυβερνήσεως» ό Κ. Λογοθετόπουλος, πήγε στο μνημείο των Γερμανών στρατιωτών καί κατέθεσε δάφνινο στεφάνι πού έφερε ταινίες με τα... ελληνικά χρώματα! Παράλληλα, ό «υπουργός Οικονομικών», ό Γκοτζα-μάνης μετέβη στο μνημείο των Ιταλών στρατιωτών για τον ίδιο σκοπό... Ό «Κουίσλιγκ», ό θλιβερός εκείνος «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου, συνεπής προς την παράδοση πού εγκαινίασε έναν χρόνο νωρίτερα στη Μακεδονία, δεν δίστασε να απευθύνει «διάγγελμα» στο λαό καί να εκφωνήσει λόγο από ραδιοφώνου απευθυνόμενος προς την νεολαία, την οποία είχε το θράσος να καλέσει να σταθεί στο πλευρό των... «επαναστάσεων» του φασισμού καί του Έθνικοσοσιαλιομού, διότι «μόνον με τάς νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας ευρωπαϊκής καί μεσογειακής τάξεως»!

Καί κατέληξε με την υπόσχεση, δτι «συντόμως θα είμαι είς θέσιν να αναγγείλω την άνάπλασιν των θεσμών μας καί την προσαρμογή των είς το νέον πνεύμα, το όποιον ενσαρκώνει ή Γερμανία του Χίτλερ καί ή Ιταλία του Μουσολίνι. Καί τότε θα καλέσω τους νέους να αναλάβουν είς χείρας των την διεύθυνσιν της Ελλάδος είς όλους τους τομείς ...».Σ' αυτήν την προκλητική ομιλία, ή νεολαία απάντησε στον Τσολάκογλου με τον εορτασμό στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ό καθηγητής Δημ. Ζακυνθινός εκφώνησε έναν ενθουσιώδη πατριωτικό λόγο, πού τέλειωνε με τα λόγια του Ρήγα:

«Ακόμα ταύτη την άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες...». Το τι έγινε, είναι δύσκολο να περιγραφεί με τη θύελλα των χειροκροτημάτων και' των ζητοκραυγών, ενώ ό χώρος είχε περικυκλωθεί από τους καραμπινιέρους καί τα ελληνόφωνα όργανα τους.

Οι νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της αδούλωτης Αθήνας, με πρώτους τους ηρωικούς ανάπηρους του πολέμου στην Αλβανία. Λευκοντυμένες νοσοκόμες κυλούσαν τα καροτσάκια τους, ενώ ό κόσμος τους χειροκροτούσε. Φοιτητές, εργάτες, υπάλληλοι καί χιλιάδες λαού ακολούθησαν εκείνη τη μαχητική διαδήλωση.

Οι Ιταλοί πάνω στ' άλογα με γυμνά τα ξίφη, πέσανε πάνω στο πλήθος καί τραυμάτισαν πολλούς, αλλά η διαδήλωση δεν διαλύθηκε. Οί νέοι μας κατέθεσαν στεφάνι στον Αγνωστο, καί μετά στεφάνωσαν τίς προτομές των ηρώων στο Πεδίο του ΄Αρεως, ενώ μια ατέλειωτη ουρά από μαυροντυμένες γυναίκες πού είχαν χάσει τους δικούς τους στο Μέτωπο, κατευθύνθηκαν με λουλούδια στον "Αγνωστο Στρατιώτη

Ή επιστράτευση

Μεγαλειώδης ήταν καί ό εθνικός εορτασμός την επόμενη χρονιά. Από τον Ιανουάριο του 1943, είχε δημοσιευτεί ή διαταγή της αναγκαστικής επιστράτευσης: «Έκαστος κάτοικος της Ελλάδος ηλικίας από 16 έως 45 ετών, είναι υποχρεωμένος εάν το απαιτήσουν αί περιστάσεις, να αναλάβει υποδείκνυό μένην εις αυτόν έργασίαν δια γερμανικός ή ιταλικάς υπηρεσίας...».

Ό προδότης Λογοθετόπούλος προσπαθούσε να παραπλανήσει τίς λαϊκές μάζες: «Ως υπεύθυνος κυβερνήτης παρέχω σήμερον προς τον έλληνικόν λαόν την διαβεβαίωσιν ότι ή ελληνική πατρίς θα παραμείνει μετά τον πόλεμον ανεξάρτητος καί ελευθέρα»... Άλλα ό Χίτλερ δεν είχε πια καιρό για υποσχέσεις. Σέ προκήρυξη του πού διαβάστηκε στο Μόναχο στίς 24 Φεβρουαρίου, έγραφε: «Θα θεωρήσουμεν ως εντελώς φυσικόν να μη φεισθώμεν ξένης ζωής εϊς μίαν γραμμήν καθ' ην ζητούνται διό την ιδίαν ημών ύπόστασιν τόσο σκληραί θυσίαι. Θα πραγματοποιήσω μεν την κινητοποίησιν των πνευματικών καί υλικών αξιών της Ευρώπης εις αναλογίας τάς οποίας ή ήπειρος δεν είδε ποτέ...».

Ύστερα από λίγες μέρες, ό λαός της Αθήνας έδινε την απάντηση. Κάτω από την καθοδήγηση του ΕΑΜ καί της ΕΠΟΝ έδινε καί κέρδιζε την μεγάλη μάχη της 5ης Μαρτίου κατά της έπιστρατεύοεως.

Ό Λογοθετόπουλος αναγκάσθηκε να πεί την επομένη: «Έδήλωσα ήδη επισήμως προς τον ελληνικό λαό, δτι ή έπιστράτευσις αυτή, δεν πρόκειται να γίνει...».

Καταπτοημένοι οί Γερμανόδουλοι κυβερνώντες δεν μπόρεσαν ούτε τον επίσημο εορτασμό της 25ης Μαρτίου να οργανώσουν, όπως άλλες φορές. Ό λαός όμως πού τον θέρμανε ή παράδοση του '21 καί τον χαλύβδωναν οί πρόσφατοι αγώνες, ετοιμάσθηκε να γιορτάσει με τον δικό του τρόπο. Την παραμονή το μεσημέρι 4.000 Έπονίτες στεφάνωσαν με δάφνες τους ήρωες του '21 στο Πεδίο του Άρεως, ενώ συνθήματα είχαν καλύψει τους τοίχους της πρωτεύουσας.

Ή Αθήνα έπλεε στίς κυανόλευκες σημαίες. Προσυγκεντρώσεις έγιναν στη Δεξαμενή, στο Πανεπιστήμιο, στο Πεδίο του Άρεως, στο Ζάππειο κι αλλού. Ή ανθρωποθάλασσα γονάτισε ατό Πεδίο του Άρεως καθώς στεφάνωναν τίς προτομές καί όλοι έψαλλαν τον εθνικό ύμνο. Γερμανοί καί Ιταλοί περικύκλωσαν την περιοχή καί όρμησαν χτυπώντας τη μάζα, ενώ κραυγές ακούγονταν από παντού:

Οί περαστικοί μάζεψαν βιαστικά τους τραυματίες καί τους μετέφεραν στο γαλλικό νοσοκομείο. Οί Ιταλοί όμως έφθασαν κι εκεί, χτύπησαν τραυματίες καί νοσοκόμες έσχισαν τίς σημαίες καί κακοποίησαν όσους βρήκαν στο χώρο... Ποτάμια όμως είχαν ξεχυθεί από τίς γειτονιές της Αθήνας, προχωρούσαν προς το κέντρο καί ή λέξη «λευτεριά» αντηχούσε σαν βροντή.

Οι σταυραετοί των βουνών

Στίς 25 Μαρτίου 1944 τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τώρα πλάι στην ψυχή έστεκε καί το τουφέκι. Κάθε σπίτι της Αθήνας ήταν καί κάστρο. Κάθε γειτονιά μετερίζι. Καί ή μεγάλη είδηση σκόρπισε ρίγη ενθουσιασμού. Έγινε ή ΠΕΕΑ. Πανεθνικός συναγερμός... Ή 25η Μαρτίου γιορτάστηκε στην ελεύθερη Ελλάδα, στο βουνό, με τρόπο συγκινητικό, μέσα σε πατριωτική έξαρση. Τώρα υπήρχε ή πραγματική κυβέρνηση του λαού πού κατηύθυνε τον αγώνα, οί «αετοί των βουνών». Σβώλος, Μπακιρτζής, Σιάντος, Τσιριμώκος, Μάντακας, Γαβριηλίδης, Γρηγοριάδης, Χατζήμπεης, Κόκκαλης κι όλα τα στελέχη, οί έθνοσύμβουλοι, όλος ό λαϊκός στρατός στο άκουσμα του οποίου έτρεμαν κατακτητές καί δοσίλογοι... Όλοι οι λαϊκοί αγωνιστές πού ανταποκρίθηκαν στο μεγαλόπρεπο ποιητικό σύνθημα του "Αγγέλου Σικελιανοΰ: «Όμπρός να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω άπ' την Ελλάδα...».

Α.Γ.Λεονταρίτη, Καθημερινή 24/3/1996

Πηγή

Ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου

2011-03-26T16:26:00.000+02:00

Ἡ λειτουργικὴ παράδοση καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα τοποθετοῦν σὲ ἰδιαίτερη θέση τὴν σημερινὴ ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ θεομητορικὲς ἑορτὲς πλουτίζουν τὴν λειτουργική μας ζωή, γιατί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ πάντοτε ἀτενίζει μὲ ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ σεβασμὸ τὴν μεσίτρια τοῦ οὐρανοῦ. Οἱ θεολογικοὶ λόγοι καὶ ὕμνοι στὴν Κυρία Θεοτόκο εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση δοξολογία στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπινου γένους.
Τὸ μόνο ὄνομα τῆς Θεοτόκου, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, περιέχει ὅλο τὸ μυστήριο τῆς οἰκονομίας τῆς σωτηρίας, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ἀποδεικνύεται ἔτσι ὅτι ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτεται στοὺς πιστοὺς ὡς ἡ κατ’ ἐξοχὴν μάρτυς τοῦ γεγονότος, πὼς ὁ Θεὸς προσέλαβε πραγματικὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση, στὴν ὁποία ἄνοιξε τὸν δρόμο τῆς σωτηρίας. Σωτηρία ποὺ ἀποβαίνει πραγματικότητα καὶ γεγονὸς ποὺ σημαίνει τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Σὲ μία ὁμιλία του ὁ Βασίλειος Σελευκείας σημειώνει χαρακτηριστικά: «Θεοτόκος ἐστί τε καὶ λέγεται. Ἄρα τίς ἐστι ταύτης ὑψηλοτέρα ὑπόθεσης;… ὡς γὰρ οὐκ ἔστιν εὔκολον νοεῖν τε καὶ φράζειν Θεόν, μᾶλλον δὲ καθάπαξ ἀδύνατον, οὕτως τὸ μέγα τῆς Θεοτόκου μυστήριον, καὶ διανοίας καὶ γλώττης ἐστὶν ἀνώτερον. Ἐπεὶ οὖν Θεὸν σαρκωθέντα τεκοῦσα Θεοτόκος ὀνομάζεται».

Τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου δὲν νοεῖται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ὁ ὑγιὴς καρπὸς τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἡ καλύτερη προσφορὰ τῶν ἀνθρώπων στὸν Χριστό. Στὴν προσφορὰ ὅλης τῆς κτίσεως συμμετέχουμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν Παναγία. Ὁ ἁγιογράφος, ὅταν ἁγιογραφεῖ στὴν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τὴν Πλατυτέρα, δὲν θέλει νὰ εἰκονίσει μόνο τὴν Παναγία, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ποὺ ἔχει κέντρο της τὸν Χριστό. Ἡ Παναγία ἔγινε Ἐκκλησία καὶ γέννησε τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι ὁ Κύριος «ἐνανθρωπήσας σάρκα Ἐκκλησίας προσέλαβε». Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων συνδέει τὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ λέγει: «ὑμνοῦμεν τὴν ἀειπάρθενον Μαρίαν, δηλονότι τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν».
Ἡ ἀναφορά, λοιπόν, στὴν Παρθένο Μαρία ὑπενθυμίζει τὴν χαρὰ τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Χριστό, γιατί ἐκείνη ὑπηρέτησε πιστὰ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας. Ἡ ἁγνὴ καὶ ἄσπιλη Παρθένος, ἡ πιστὴ καὶ ταπεινὴ κόρη τῆς Βηθλεέμ, μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ εὑρέθηκε ὡς «ἡ μόνη ἐν γυναιξὶ εὐλογημένη καὶ καλή». Αὐτὴν διάλεξε ὁ Οὐράνιος ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο».
Ὁ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεός μας, ποὺ πάντοτε φροντίζει τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὴ εἶδε τὸ ἔργο ποὺ ἔπλασε μὲ τὰ χέρια Του νὰ εἶναι ὑπόδουλο στὸν διάβολο, θέλησε νὰ ἀποστείλει τὸν Υἱό Του τὸν Μονογενή, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ τὸ ἀπολυτρώσει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ διαβόλου. Ἐπειδὴ ὅμως, δὲν θέλησε νὰ τὸ μάθει, ὄχι μόνο ὁ Σατανᾶς, ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιες οἱ οὐράνιες δυνάμεις, σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους, στὸν ἔνδοξο Γαβριὴλ ἐκμυστηρεύτηκε τὸ μυστήριο. Προοικονομεῖ δὲ ὅτι ἡ Ἁγία Παρθένος θὰ γεννήσει ἁγνὴ καὶ καθαρή, γιατί ἦταν ἄξια τέτοιου καλοῦ.
Ὅταν ὁ Θεὸς Πατέρας εὐδόκησε νὰ πραγματοποιήσει «τὸ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον μυστήριον», «τὸ μυστήριον τὸ κεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ τῶν γενεῶν», τὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, γιὰ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπινου γένους, μόνο αὐτὴ δέχθηκε τὴν θεία ἀποκάλυψη τοῦ μυστηρίου καὶ κρίθηκε ἱκανὴ νὰ ὑπηρετήσει τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας.
Μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, στὴν πίστη καὶ τὴ δογματική της διδασκαλία, ὁ Εὐαγγελισμὸς εἶναι τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις». Ὁ Ἄγγελος ἀνακοινώνει καὶ εὐαγγελίζεται τὴν θεία βουλή. Ἀλλὰ ἡ Παρθένος δὲν σιωπᾶ. Ἀνταποκρίνεται στὴν θεία κλήση μὲ ταπείνωση καὶ πίστη: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου».
Ἡ θεία βουλὴ γίνεται δεκτὴ καὶ βρίσκει ἀνταπόκριση. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀνθρώπινη ἀνταπόκριση εἶναι ὅ,τι ἀκριβῶς χρειάζεται σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ἡ ὑπακοὴ τῆς Παναγίας ἀντισταθμίζει τὴν ἀνυπακοὴ τῆς Εὔας. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια ἡ Παρθένος εἶναι ἡ δεύτερη Εὔα καὶ ὁ Υἱός της ὁ δεύτερος Ἀδάμ. Ὅπως ἡ Εὔα ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τὸν λόγο ἑνὸς ἀγγέλου, γιὰ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν Θεὸ παραβαίνοντας τὸν λόγο Του, ἔτσι ἡ Παναγία δέχθηκε τὸν Εὐαγγελισμὸ ἀπὸ τὸν λόγο ἑνὸς Ἀγγέλου, ἔτσι ὥστε νὰ φέρει τὸν Θεὸ μέσα της, ὑπακούοντας στὸν λόγο Του.
«Διὰ τῆς Εὔας ὁ θάνατος, διὰ τῆς Μαρίας ἡ Ζωή», κηρύττει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος. Αὐτὴ ἡ ὑπακοὴ καὶ ἡ χαρούμενη ἀποδοχὴ τοῦ λυτρωτικοῦ σκοποῦ τοῦ Θεοῦ ἦταν μία πράξη ἐλευθερίας. Ἦταν ἐλευθερία ὑπακοῆς καὶ ὄχι πρωτοβουλία, ἐλευθερία ἀγάπης καὶ λατρείας, ταπεινώσεως καὶ ἐμπιστοσύνης.
Κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ Θεὸς ἐξέφερε τὸν ζωντανὸ καὶ παντοδύναμο λόγο Του «γενηθήτω», ὁ λόγος τοῦ Δημιουργοῦ παρήγαγε ἐντὸς τοῦ κόσμου τὰ ὄντα. Ἀλλὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὴν ὅμοιά της ἀπὸ τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, ὅταν ἡ θεία Μαρία προσέφερε τὸ σεμνὸ καὶ ὑπάκουο «Γένοιτο», ὁ λόγος τοῦ δημιουργήματος κατέβασε στὸν κόσμο τὸν Δημιουργό. Ἐδῶ ὁ Θεὸς καὶ πάλι προσφέρει τὸν λόγο Του: «Θὰ συλλάβεις, θὰ γεννήσεις υἱὸ καὶ θὰ τὸν ὀνομάσεις Ἰησοῦ. Αὐτὸς θὰ γίνει μέγας καὶ θὰ ὀνομαστεῖ Υἱὸς τοῦ Ὑψίστου. Σὲ αὐτὸν θὰ δώσει ὁ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνο τοῦ Δαυΐδ, τοῦ προπάτορά Του. Θὰ βασιλεύσει γιὰ πάντα στοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ καὶ ἡ βασιλεία Του δὲν θὰ ἔχει τέλος».
Ἡ Θεοτόκος ἀποδέχεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι τόσο θαυμαστό. Αὐτὴ ἡ ὑπακοὴ εἶναι ἡ μεγαλειώδης δύναμη, εἶναι ἡ καθαρὴ καὶ τέλεια ἀφοσίωση τῆς Μαρίας στὸν Θεό, ἀφοσίωση τῆς θελήσεώς της, τῆς σκέψεώς της, τῆς ψυχῆς της καὶ τῆς ὅλης ὑπάρξεώς της καὶ ὅλων τῶν δυνάμεών της, ὅλων τῶν πράξεών της, τῶν ἐλπίδων της καὶ τῶν προσδοκιῶν της.
Οἱ ἀρχὲς τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ δὲν εἶναι ἐπακριβῶς γνωστές. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔκτισε στὴ Ναζαρὲτ βασιλική, στὴν ὁποία περιλαμβανόταν κατὰ παράδοση ὁ οἶκος τῆς Θεοτόκου, ὅπου αὐτὴ δέχθηκε τὸν Εὐαγγελισμό, ἐπέδρασε ἴσως στὴ σύσταση τοπικῆς ἑορτῆς.
Οἱ πρῶτες μαρτυρίες περὶ αὐτῆς εὑρίσκονται στὸν Ἅγιο Πρόκλο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸ 430 μ.Χ. καὶ στὸ Πασχάλιον Χρονικὸν (624 μ.Χ.), ὅπου χαρακτηρίζεται ὡς συσταθεῖσα στὶς 25 Μαρτίου ἀπὸ τοὺς θεοφόρους δασκάλους.
Ἡ μεγαλοπρεπὴς πανήγυρη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἐτελεῖτο ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς στὸ ναὸ τῶν Χαλκοπρατείων, ὅπου παρίσταντο καὶ οἱ αὐτοκράτορες. Κατὰ τὸν 15ο αἰῶνα μ.Χ. ἡ Πανυχίδα ἐτελεῖτο στὸ παλάτι.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἷός του Θεοῦ, υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ.

Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια
Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον
Ἵνα κράζω σοι, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸν ὁμοούσιον Πατρὶ καὶ θείῳ Πνεύματι
Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ Ἁγνὴ συνέλαβες
Τῇ τοῦ Πνεύματος ἐλεύσει τοῦ Παναγίου
Εἰς ἀνάπλασιν βροτείου γένους Ἄχραντε,
Ἀρχαγγέλου σοι φωνὴν κοσμοχαρμόσυνον
Ἐκβοήσαντος, χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μεγαλυνάριον.
Νῦν εὐαγγελίζεται Γαβριήλ, τὸ χαῖρε κραυγάζων, μετὰ δέους τῇ Μαριάμ. Ὢ τοῦ ξένου τρόπου, ἐν μήτρᾳ γὰρ ἀχράντῳ, συνείληπται ὁ Πλάστης, σώζων ὃν ἔπλασε.

Ομιλία στη Μονή της Αγίας Λαύρας του Παλαιών Πατρών Γερμανού

2011-03-26T16:19:00.001+02:00

Ομιλία του Γερμανού, έξαρχου Παλαιών Πατρών, επισκόπου Πατρών, προς τον κλήρο και τους πιστούς της Πελοποννήσου, που εκφωνήθηκε στη μονή των αδερφών της Αγίας Λαύρας, στο όρος Βελιάς -τμήμα του όρους Αροάνια (Χελμός) πάνω από την πόλη των Καλαβρύτων και την Ι.Μ. Αγίας Λαύρας, Σ.τ.Μ- στις 8 (20) Μαρτίου 1821.

Πολυαγαπημένοι μας αδερφοί,
Ο Κύριος, που έπληξε τους πατέρες μας και τα παιδιά τους, μας ανακοινώνει σήμερα διαμέσου του στόματός μου, πως λαμβάνει τέλος η εποχή των δακρύων και των βασάνων μας. Η φωνή Του λέει πως προορίζεσθε να γίνετε η κορωνίδα της δόξης Του και το διάδημα της βασιλείας Του. Η αγία Σιών θα πάψει να ζει παραδομένη στη θλίψη: «καὶ ἔσῃ στέφανος κάλλους ἐν χειρὶ Κυρίου καὶ διάδημα βασιλείας ἐν χειρὶ Θεοῦ σου» (Ησ. 62:3).

Μεταχειρίζονταν το ναό του Κυρίου χωρίς σεβασμό, και κύλισαν τα πολύτιμα σκεύη Του στο βούρκο «ἐγένετο ὁ ναὸς αὐτῆς ὡς ἀνὴρ ἄδοξος, τὰ σκεύη τῆς δόξης αὐτῆς αἰχμάλωτα ἀπήχθη, ἀπεκτάνθη τὰ νήπια αὐτῆς ἐν ταῖς πλατείαις, οἱ νεανίσκοι αὐτῆς ἐν ρομφαίᾳ ἐχθροῦ» (Α' Μακ. 2: 8-9). Αλλά ήρθε η ώρα της εκδικήσεως, διότι «ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται» (Ψαλ. 41:8).
Η προαιώνια ευσπλαχνία του Κυρίου ετοιμάζεται να χαριτώσει το λαό Του (Θρ. Ιερ. 5:1). Η βλάσφημη φυλή των Τούρκων εσυμπλήρωσε το μέτρο των βασανισμών της. Ήρθε η ώρα να αποκαθάρουμε την Ελλάδα από αυτήν, σύμφωνα με τη ρήση του αιωνίου Θεού: «ἔκβαλε τὴν παιδίσκην ταύτην καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς» (Γεν. 21:10).

«Αγαπάτε αλλήλους» λοιπόν, γένος των Ελλήνων, διπλά τιμημένου από τους πατέρες σας· εξοπλισθείτε με το ζήλο του Θεού· ο καθείς από σας ας ματώσει τη ρομφαία του· διότι καλύτερος ο θάνατος με το όπλο ανά χείρας, παρά η θέαση του εξευτελισμού των βωμών και των εστιών: «περίζωσαι τὴν ρομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου» (Ψαλ. 44:4). Ας σπάσουμε τα δεσμά και το ζυγό που βαραίνει τον τράχηλό μας: «Διαῤῥήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ᾿ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν» (Ψαλ. 2:3)· διότι είμαστε οι κληρονόμοι του Θεού και οι συγκληρονόμοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

'Αλλοι, πέραν των ιεραρχών σας, θα σας ομιλήσουν περί της δόξης των προγόνων σας· αλλά εγώ θα επαναλάβω το όνομα του Θεού μας, προς το οποίο οφείλουμε αγάπη πολύ ισχυροτέραν του θανάτου: «ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη, σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος» (Ασμ. 8:6).

Αύριο, οδηγούμενοι από τον σταυρό, θα εξορμήσουμε προς την πόλη της Πάτρας, που η γη της έχει εξαγνισθεί από το αίμα του ενδόξου αγίου μάρτυρος αποστόλου Ανδρέα. Ο Κύριος θα εκατονταπλασιάσει το θάρρος σας· προκειμένου δε να ενισχύσω τις δυνάμεις σας, σας απαλλάσσω από την νηστεία της μεγάλης σαρακοστής που ακολουθούμε.

Στρατιώτες του σταυρού! Σας καλώ σήμερα να υπερασπισθείτε την ίδια την υπόθεση του Ουρανού! Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ας είσθε ευλογημένοι και ας συγχωρεθούν οι αμαρτίες σας.

Ο Γερμανός (Γεώργιος Κόζης, 1771-1826) ήταν μητροπολίτης Πατρών

Πηγή

Ομιλία στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

2011-03-26T16:15:00.000+02:00

(Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

1. Πάλι σήμερα έχουμε χαρμόσυνες ειδήσεις, πάλι έχουμε μηνύματα ελευθερίας, πάλι έχουμε μια ανάκληση από την πτώση και μια επάνοδο στη ζωή, μια υπόσχεση ευφροσύνης και μια απαλλαγή από τη δουλεία. Ένας άγγελος συνομιλεί με την Παρθένο, για να μην ξαναμιλήσει ο διάβολος με γυναίκα. Λέει η Γραφή· «Τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ στάλθηκε από τον Θεό ο άγγελος Γαβριήλ σε μια παρθένο, που ήταν μνηστευμένη με έναν άνδρα». Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να αποκαλύψει την παγκόσμια σωτηρία των ανθρώπων. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, να φέρει στον Αδάμ τη βέβαιη αποκατάστασή του. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, στην παρθένο, για να μεταβάλει την ατιμία του γυναικείου φίλου σε τιμή. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να προετοιμάσει τον νυμφικό θάλαμο, ώστε να είναι αντάξιος για τον αμόλυντο Νυμφίο. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να συντελέσει να νυμφευθεί το πλάσμα με τον πλάστη. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, στο έμψυχο παλάτι του βασιλιά των αγγέλων. Στάλθηκε ο Γαβριήλ στην παρθένο που ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωσήφ, αλλά που προοριζόταν για τον Ιησού, τον Υιό του Θεού. Στάλθηκε ο ασώματος δούλος σε αμόλυντη παρθένο. Στάλθηκε ο χωρίς αμαρτίες σ’ αυτήν που δεν θα γνώριζε τη φθορά. Στάλθηκε ο λύχνος, για να αναγγείλει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Στάλθηκε ο όρθρος, που έρχεται πριν από το φως της ημέρας. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να διαλαλήσει αυτόν που βρίσκεται στους κόλπους του Πατέρα και στην αγκαλιά της μητέρας. Στάλθηκε ο Γαβριήλ, για να δείξει αυτόν που κάθεται σε θρόνο αλλά και σε σπηλιά. Στάλθηκε ένας στρατιώτης, για να διατυμπανίσει το μυστήριο του μεγάλου βασιλιά. Χαρακτηρίζω μυστήριο αυτό που γίνεται κατανοητό με την πίστη και δεν εξερευνάται με τη φιλομάθεια, πρόκειται για μυστήριο που είναι άξιο προσκυνήσεως και όχι σχολαστικής εξετάσεως, δηλαδή για μυστήριο που είναι αντικείμενο θεολογικής έρευνας και όχι για κάτι που υπόκειται σε ακριβή μέτρηση.
2. « Τον έκτο μήνα στάλθηκε ο Γαβριήλ στην παρθένο». Ποιόν έκτο μήνα; Ποιόν; Από τότε που η Ελισάβετ δέχθηκε το χαρμόσυνο μήνυμα, από τότε που συνέλαβε τον Ιωάννη. Από πού το συμπεραίνουμε αυτό; Το αποκαλύπτει ο ίδιος ο αρχάγγελος όταν λέει στην Παρθένο· « να, η Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνέλαβε γιο στα γεράματα της. Κι αυτός είναι ο έκτος μήνας της εγκυμοσύνης της, αυτής που θεωρούνταν στείρα». Ο έκτος μήνας λοιπόν είναι ο έκτος μήνας από τη σύλληψη του Ιωάννη. Έπρεπε λοιπόν ο στρατιώτης να φθάσει πρώτος, έπρεπε ο ακόλουθος να προηγηθεί, έπρεπε να προπορευθεί αυτός που θα αποκάλυπτε τη δεσποτική παρουσία.
«Τον έκτο μήνα στάλθηκε ο άγγελος Γαβριήλ στην Παρθένο, που ήταν αρραβωνιασμένη με έναν άνδρα», αρραβωνιασμένη όχι παντρεμένη· αρραβωνιασμένη, αλλά άθικτη. Γιατί ήταν αρραβωνιασμένη; Για να μη μάθει πολύ γρήγορα ο διάβολος το μυστήριο. Για το ότι επρόκειτο διά μέσου παρθένου να έλθει ο Βασιλιάς, αυτό το γνώριζε ο πονηρός, γιατί είχε ακούσει τις προφητείες του Ησαΐα που έλεγαν· « Να, θα συλλάβει η παρθένος και θα γεννήσει γιο». Κάθε φορά λοιπόν, όπως είναι φυσικό, εξέταζε ό,τι αναφερόταν στην παρθένο, ώστε όταν αντιληφθεί ότι ολοκληρώνεται αυτό το μυστήριο, να προετοιμάσει τις κατηγορίες του. Γι αυτό ο Δεσπότης ήλθε στη γη διά μέσου αρραβωνιασμένης, για να ξεγελάσει δηλαδή τον πονηρό, αφού αυτή όντας αρραβωνιασμένη εξασφάλιζε αυτό.
3. «Τον έκτο μήνα στάλθηκε ο άγγελος Γαβριήλ σε μια Παρθένο, που ήταν αρραβωνιασμένη με κάποιον που λεγόταν Ιωσήφ». Άκουσε, ακροατή, τι λέει ο προφήτης γι αυτόν τον άνθρωπο και γι αυτήν την παρθένο. « Θα δοθεί αυτό το κλειστό βιβλίο σε έναν άνθρωπο, που γνωρίζει γράμματα». Τι σημαίνει κλειστό βιβλίο, ή τι σημαίνει γενικά η αμόλυντη παρθένος; Από ποιους θα δοθεί; Είναι φανερό πως θα δοθεί από τους ιερείς. Σε ποιόν; Στον Ιωσήφ τον μαραγκό. Οι ιερείς λοιπόν αρραβώνιασαν τη Μαρία με τον Ιωσήφ, επειδή ήταν σώφρονας, και την έδωσαν σ’ αυτόν περιμένοντας τον καιρό του γάμου και αυτός βέβαια επρόκειτο παίρνοντάς την να φυλάξει αμόλυντη την Παρθένο. Αυτό πρίν από πολλά χρόνια ο προφήτης το προφήτεψε· « Θα δοθεί αυτό το κλειστό βιβλίο σε έναν άνθρωπο, που γνωρίζει γράμματα» και ο οποίος θα πεί· «δεν μπορώ να το διαβάσω». Γιατί Ιωσήφ δεν μπορείς; Αυτός θα απαντήσει· « Δεν μπορώ να το διαβάσω, γιατί το βιβλίο είναι κλειστό». Για ποιον φυλάγεται;«Φυλάγεται για κατοικία του Δημιουργού του σύμπαντος».
4. Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας. «Τον έκτο μήνα στάλθηκε ο Γαβριήλ στη Παρθένο» και είχε πάρει περίπου τέτοιες εντολές από τον Θεό. « Έλα λοιπόν, αρχάγγελε, γίνε υπηρέτης του φοβερού και κρυμμένου μυστηρίου, εξυπηρέτησε το θαύμα. Βιάζομαι εξαιτίας της ευσπαχνίας μου να κατέβω από τον ουρανό και να αναζητήσω τον πλανεμένο Αδάμ. Η αμαρτία εξασθένησε τον άνθρωπο, που πλάσθηκε σύμφωνα με την εικόνα μου, σάπισε το δημιούργημα των χεριών μου και θάμπωσε την ομορφιά πού έπλασα. Ο λύκος κατατρώει το δημιούργημά μου, είναι έρημη η θέση του στον παράδεισο, το δένδρο της ζωής φυλάγεται από την πύρινη ρομφαία, έχει κλείσει πια ο τόπος της τρυφής. Επιθυμώ να ελεήσω τον κατατρεγμένο άνθρωπο και να συλλάβω τον εχθρό διάβολο. Επιθυμώ αυτό το μυστήριο να μην το μάθουν όλες οι ουράνιες δυνάμεις, σε σένα μονο τον εμπιστεύομαι. Πήγαινε λοιπόν στην παρθένο Μαρία. Πήγαινε στη ζωντανή πόλη, για την οποία ο προφήτης έλεγε· “ Πόλη του Θεού, δοξασμένα και εξαίσια ειπώθηκαν για σένα”. Πήγαινε στον λογικό μου παράδεισο, πήγαινε πρός την πύλη της ανατολής, πήγαινε στο άξιο κατοικητήριο του Λόγου μου, πήγαινε στον δεύτερο ουρανό που βρίσκεται πάνω στη γη, πήγαινε στο ελαφρό και ταχυκίνητο σύννεφο, πληροφόρησέ την για τη βροχή της παρουσίας μου, πήγαινε στο αγίασμα που ετοιμάστηκε για μένα, πήγαινε στον νυμφικό κοιτώνα της ενανθρωπήσεως, πήγαινε στον αμόλυντο νυμφικό κοιτώνα της κατά σάρκα γεννήσεώς μου. Μίλησε στα αυτιά της λογικής κιβωτού, προετοίμασέ τα να μ’ ακούσουν χωρίς να τα τρομάξεις, ούτε να ταράξεις την ψυχή της Παρθένου. Κόσμια εμφανίσου στον έμψυχο ναό μου, πες σ’ αυτήν πρώτα τη χαρούμενη είδηση. Εσύ πες στη Μαριάμ το “ Χαίρε Κεχαριτωμένη”, ώστε εγώ να ελεήσω την εξουθενωμένη Εύα».
5. Τ’ άκουσε αυτά ο αρχάγγελος και όπως ήταν φυσικό μονολογούσε· « Παράξενη είναι αυτή η υπόθεση, ξεπερνάει κάθε σκέψη αυτό που ειπώθηκε. Ο φοβερός στα Χερουβίμ, ο αθέατος στα Σεραφίμ, ο ακατάληπτος σ’ όλες τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις, υπόσχεται μια ξεχωριστή επικοινωνία στην κόρη, προμηνύει μια αυτοπρόσωπη παρουσία του, μάλλον υπόσχεται μια είσοδο διά μέσου της ακοής και βιάζεται αυτός που καταδίκασε την Εύα να δοξάσει τόσο πολύ τη θυγατέρα της; Λέει “ας ετοιμαστεί η είσοδός μου διά μέσου της ακοής”. Όμως είναι δυνατόν ανθρώπινη κοιλιά να χωρέσει τον αχώρητο; Πραγματικά αυτό το μυστήριο είναι φοβερό».
Ενώ αυτά είχε στο νου του ο άγγελος, ο Δεσπότης του λέει· «Γιατί ταράζεσαι και παραξενεύεσαι Γαβριήλ; Δεν σ’ έστειλα προηγουμένως στον ιερέα Ζαχαρία; Δεν του μετέφερες τη χαρμόσυνη είδηση της γεννήσεως του Ιωάννη; Δεν επέβαλες την τιμωρία της σιωπής στον ιερέα που δεν σε πίστεψε; Δεν καταδίκασες τον γέροντα σε αφωνία; Εσύ δεν το ανακοίνωσες κι εγώ το επικύρωσα; Δεν ακολούθησε τη χαρμόσυνη είδησή σου η πράξη; Δεν συνέλαβε η στείρα γυναίκα; Δεν υπάκουσε η μήτρα της; Δεν εξαφανίστηκε η αρρώστια της ατεκνίας; Δεν υποχώρησε η απραξία της φύσης; Τώρα δεν κυοφορεί αυτή που προηγουμένως ήταν στείρα; Μήπως για μένα τον Δημιουργό υπάρχει κάτι που είναι ακατόρθωτο; Πως λοιπόν σε κυρίεψε η αμφιβολία;».
6. Τι απάντησε ο άγγελος; « Δέσποτα, το να θεραπεύσεις τα σφάλματα της φύσης, το να ηρεμήσεις την τρικυμία των παθών των ανθρώπων, το να ανακαλέσεις στη ζωή νεκρωθέντα ανθρώπινα μέλη, το να διατάξεις τη φύση ώστε να γεννήσει μια στείρα γυναίκα, το να θεραπεύσεις τη στείρωση σε γερασμένα μέλη, το να μετασχηματίσεις ένα γερασμένο ξερό καλάμι σε χλοερό, το να κάνεις την άγονη γη ξαφνικά πηγή σπαρτών, είναι πράγματα που γίνονται πάντοτε με τη δική σου δύναμη. Μάρτυρες που αποδεικνύουν όλα τα παραπάνω είναι η Σάρρα, η Ρεβέκκα και η Άννα, οι οποίες, ενώ ήταν υποδουλωμένες στη φοβερή ασθένεια της στειρώσεως, απελευθερώθηκαν από σένα. Το να γεννήσει όμως παρθένος χωρίς τη συμμετοχή άνδρα, αυτό ξεπερνάει όλους τους νόμους της φύσης, αλλά και προαναγγέλει τη δική σου παρουσία στην κόρη. Εσένα δεν σε χωρούν τα πέρατα του ουρανού και της γης, πως θα σε χωρέσει μια παρθενική μήτρα;». Ο Δεσπότης απάντησε· « Πως με χώρεσε η σκηνή του Αβραάμ;». Ο άγγελος είπε· « Επειδή, Δέσποτα, υπήρχε ένα πέλαγος φιλοξενίας, εκεί εμφανίστηκες στον Αβραάμ, δηλαδή στη σκηνή του, που ήταν δίπλα στο δρόμο και τη ξεπέρασες, επειδή τα πάντα γεμίζει η παρουσία σου. Πώς θα φέρεις το πυρ της θεότητος στη Μαριάμ; Ο θρόνος σου φλέγεται ακτινοβολώντας από την αίγλη σου και θα μπορέσει η ευκολόκαυστη παρθένος να σε δεκτεί;».
Ο Δεσπότης λέει· « Πράγματι, αν η φωτιά στην έρημο έβλαψε τη βάτο, κατά τον ίδιο τρόπο και η παρουσία μου θα βλέψει τη Μαρία. Αν εκείνη η φωτιά, η οποία σκιαγραφούσε την παρουσία από τον ουρανό της θεϊκής φωτιάς πότιζε τη βάτο και δεν την έκαιγε, τι θα έλεγες για την αλήθεια που κατεβαίνει από τον ουρανό όχι σαν πύρινη φλόγα, αλλά σαν βροχή;».
Τότε πλέον ο άγγελος εκτέλεσε τη διαταγή που πήρε και αφού παρουσιάστηκε στην Παρθένο της είπε πανηγυρικά· «“Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου”. Ποτέ πια ο διάβολος δεν θα είναι εναντίον σου, γιατί το σημείο που πλήγωσε ο εχθρός σου προηγουμένως, σ’ αυτό πρώτα – πρώτα τώρα ο ιατρός της σωτηρίας επιθέτει το έμπλαστρο. Από εκεί όπου εμφανίστηκε ο θάνατος, από εκεί μπήκε η ζωή. Από τη γυναίκα προέρχονται όλες οι συμφορές, αλλά και από τη γυναίκα πηγάζουν όλα τα καλά. Χαίρε Κεχαριτωμένη, μη ντρέπεσαι σαν να είσαι αιτία καταδίκης. Θα γίνεις μητέρα αυτού που καταδίκασε και λύτρωσε τον άνθρωπο. Χαίρε, αμίαντη μητέρα του Νυμφίου Χριστού στην ορφανή ανθρωπότητα. Χαίρε, εσύ που καταπόντησες στη μήτρα σου τον θάνατο της μητέρας της ανθρωπότητας Εύας. Χαίρε, ο ζωντανός ναός του Θεού. Χαίρε, συ που είσαι εξίσου κατοικία ουρανού και γης. Χαίρε, ευρύχωρε τόπε της απόρρητης φύσης». Αφού όλα αυτά έτσι έχουν, εξαιτίας της ήλθε ο γιατρός για τους αρρώστους, «ο ήλιος της δικαιοσύνης, για να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι», η άγκυρα για όλους τους ταλαιπωρημένους και το ασφαλισμένο λιμάνι. Γεννήθηκε ο Δεσπότης των δούλων που μισούνται αδιάλλαχτα, ο σύνδεσμος της ειρήνης, εμφανίσθηκε ο λυτρωτής των αιχμαλώτων δούλων, η ειρήνη αυτών που βρίσκονται σε πόλεμο. « Αυτός βέβαια είναι η ειρήνη μας», την οποία ειρήνη μακάρι να απολαύσουμε όλοι μας με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα, τιμή και δύναμη τώρα και πάντοτε και σ’ όλους τους αιώνες. Αμήν.

( Δημητρίου Γ. Τσάμη, ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟΝ, τ. β΄, Εκδ. ΛΥΔΙΑ, Θεσ/κη 2000).

Πηγή

25η Μαρτίου - διπλή γιορτή

2011-03-26T16:10:00.000+02:00

«Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοὶ Θεοῦ τὴν δόξαν» (μεγαλυν. θ´ ᾠδ.)

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε μεγάλη ἡμέρα. Ἑορτάζεται ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε κοινότητα τοῦ ἐξωτερικοῦ. Εἶνε διπλῆ ἑορτή, θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική.

Ἂς δοῦμε πρῶτα τὸ ἱστορικὸ τῆς θρησκευτικῆς ἑορτῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ βάθρο καὶ τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς.

* * *

Ευαγγελ. ιστΕἶνε γνωστό, ὅτι ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος διαιρεῖται σὲ δύο περιόδους, στὴν πρὸ Χριστοῦ καὶ στὴ μετὰ Χριστόν.
Ἡ πρὸ Χριστοῦ ἀνθρωπότης ―παρ᾿ ὅλα τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος― θρησκευτικῶς κατέρρεε. ῎Εννοια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ δὲν ὑπῆρχε. Εἰδωλολατρία ἦταν ἡ ἐπίσημος θρησκεία τῶν λαῶν. Λάτρευαν τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τὰ ἄστρα, τοὺς κομῆτες, τὸ πῦρ, τὰ δέντρα, τοὺς ποταμούς, ἀλλὰ καὶ τὰ πλέον ἀσήμαντα πράγματα· λάτρευαν ἀκόμα καὶ τὰ φίδια καὶ τοὺς σκορπιοὺς καὶ τὶς γάτες! Ἔγιναν ἀνασκαφὲς στὴν Κάτω Αἴγυπτο κ’ ἐκεῖ ἀνεκάλυψαν ἕνα νεκροταφεῖο, στὸ ὁποῖο βρέθηκαν, μέσα σὲ χρυσᾶ παρακαλῶ φέρετρα, σκελετοὶ ἀπὸ γάτες ποὺ λάτρευαν! Παντοῦ εἴδωλα.

Κατέρρεε ἀκόμα ἡ ἀνθρωπότης ἠθικῶς. Μέχρι σημείου, ὥστε ἡ πορνεία νὰ τελῆται δημοσίως ὑπὸ μορφὴν λατρείας τῆς ᾿Αφροδίτης, τῆς αἰσχρᾶς εἰδωλικῆς θεότητος.

Κατέρρεε τέλος καὶ κοινωνικῶς. Τὰ δύο τρίτα τοῦ Κλεινοῦ Ἄστεως ἦταν δοῦλοι καὶ μόνο τὸ ἓν τρίτον ἦταν ἐλεύθεροι. Καὶ οἱ δοῦλοι δὲν εἶχαν κανένα δικαίωμα· τοὺς μετεχειρίζοντο χειρότερα ἀπὸ τὰ ζῷα.
Κατέρρεε ἡ ἀνθρωπότης! ῞Οπως γράφουν οἱ ἱστορικοί, ἦταν στὸ χεῖλος τῆς καταστροφῆς.

῎Επρεπε νὰ σωθῇ. Πῶς νὰ σωθῇ; ῾Ο Θεός, ὁ πάνσοφος καὶ παντοδύναμος καὶ πανάγαθος, ποὺ δημιούργησε ἐκ τοῦ μηδενὸς τὸν ὡραῖο κόσμο καὶ ἔπλασε ἀπὸ χῶμα τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα (αὐτοῦ) καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γέν. 1,26), ὁ Θεὸς εἶχε τὸ σχέδιό του ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Σχέδιο σοφὸ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Σχέδιο ποὺ ἐπραγματοποιεῖτο σταδιακῶς, γιὰ νὰ φθάσῃ ἡ ἀνθρωπότης προοδευτικῶς στὴν ἡμέρα τῆς λυτρώσεως.

Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τοῦ ἀρχαίου κόσμου φωτεινὰ πνεύματα, θεόπνευστοι προφῆται καὶ ἄλλοι μεγάλοι ἄνδρες, ἔρριχναν μέσα στὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας φωτοβολίδες καὶ παρηγοροῦσαν τοὺς ἀνθρώπους λέγοντας· Θὰ ἔρθῃ μιὰ μέρα, ποὺ ὁ Θεὸς θὰ στείλῃ κάποιον «κηδόμενος ὑμῶν», φροντίζοντας γιὰ σᾶς, ὅπως εἶπε ὁ Σωκράτης.

Καὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἦρθε καὶ ἄρχισε νὰ πραγματοποιῆται τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Ἀνέτειλε ἡ αὐγή. ῞Οπως ἡ ἡμέρα ἔχει αὐγή, προοίμιο, ἔτσι στοὺς οἴκους τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου αὐγὴ ὀνομάζεται ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Αὐτὴ εἶνε ἡ «αὐγὴ (τῆς) μυστικῆς ἡμέρας» (Ἀκάθ. ὕμν. Ι β΄), τὸ ἄστρο ποὺ ἐμήνυε «τὸν μέγαν Ἥλιον» (θ΄ ᾠδὴ κανόνος, 2ο τρ.), τὸν Χριστό.

῾Η Παναγία γεννήθηκε στὴ Ναζαρὲτ ἀπὸ πτωχὴ οἰκογένεια. Ἦταν μιὰ κόρη ἄσημη καὶ ἄγνωστη. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἄλλες γυναῖκες ἀκούοντο· βασίλισσες, πριγκίπισσες, πλούσιες, ἔξοχες σὲ κάλλος, σοφὲς καὶ ἐπιστήμονες. Τὸ ὄνομα τῆς Παρθένου Μαρίας ἦταν ἄγνωστο. ᾿Αλλ’ ὅπως πολλὲς φορὲς διαμάντια μένουν κρυμμένα μέσα σὲ ἀκαθαρσίες, ἔτσι καὶ μέσα στὴν κοπριὰ τοῦ τότε κόσμου ἦταν κρυμμένο αὐτὸ τὸ διαμάντι, ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος. Καμμιά γυναίκα δὲν ἦταν τόσο ταπεινή, ἁγνή, ἀμόλυντος, ὑπάκουος ὅπως ἡ Παναγία μας.

Καθὼς ἐργαζόταν στὸν οἶκο της, δέχθηκε ἐπίσκεψι οὐρανίου ἀρχαγγέλου. «῎Αγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε» (Ἀκάθ. ὕμν. Α οἶκ.). Ὁ ἀρχιστράτηγος Γαβριὴλ τῆς μετέδωσε μήνυμα, τὸ ἀνώτερο ἀπὸ κάθε μήνυμα ποὺ μπορεῖ ν’ ἀκουσθῇ ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως. Τὸ μήνυμα αὐτό, ποὺ ὁ κόσμος δὲν αἰσθάνθηκε δυστυχῶς ἀκόμα στὸ βάθος του, εἶνε ὅτι θὰ γεννηθῇ ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τῆς εἶπε.

Ταραγμένη ἡ Παναγία ρώτησε· Μὰ πῶς θὰ γίνῃ αὐτό; «πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;». Καὶ ὁ ἀρχάγγελος ἀπήντησε· «Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι» (Λουκ. 1,35).
Μὴ ρωτᾷς τὸ «πῶς». Τὸ «πῶς» εἶνε ἄγνωστο καὶ σὲ τόσες ἄλλες περιπτώσεις. Ἡ ἐκ παρθένου γέννησις τοῦ Σωτῆρος εἶνε ἀσφαλῶς μυστήριο· μήπως ὅμως εἶνε τὸ μόνο; Εἶνε τὸ μέγα μυστήριο μέσα σ’ ἕνα πλῆθος ἄλλων μυστηρίων. Θὰ μποροῦσα ν’ ἀπαριθμήσω ἑκατὸ μυστήρια, ποὺ παρατηροῦνται στὸν φυσικὸ κόσμο. Ποιός μπορεῖ νὰ τὰ ἐξηγήσῃ αὐτά;

Ὅποιος λοιπὸν δυσπιστεῖ στὸ θαῦμα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἂς μᾶς λύσῃ ἕνα ἀπὸ τὰ ἄλλα «ἁπλᾶ» ζητήματα· πῶς λ.χ. λειτουργεῖ ἡ ῥίζα τῶν φυτῶν; Ὅλες οἱ ῥίζες εἶνε μέσα στὸ ἴδιο χῶμα κι ὅλες ῥουφοῦν τὸ ἴδιο νερό. Πῶς ὅμως τὸ νερὸ ἐδῶ γίνεται λάδι, ἐκεῖ ἀμύγδαλο, ἐκεῖ κρασί, κ.τ.λ.; Πῶς; Τί μυστήριο κρύβει μιὰ ῥίζα! Ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν, μιὰ ῥίζα δὲν μποροῦν νὰ φτειάξουν. ῏Ω Θεέ μου, πῶς ὑπάρχουν ἄπιστοι; Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω, τὸ γράφει ἕνας διάσημος φυσικός.

Λῦστε λοιπόν, κύριοι, αὐτὰ τὰ μυστήρια, ἀπ’ τὰ ὁποῖα εἶνε γεμᾶτο τὸ ὑλικὸ σύμπαν, καὶ μετὰ νὰ ἔχετε τὴν τόλμη νὰ ζητᾶτε λύσι τῶν μυστηρίων τοῦ οὐρανίου κόσμου.

Δυστυχῶς σήμερα δὲν ὑπάρχουν κεραῖες. ῾Ο ἄνθρωπος ἔχει πέντε αἰσθήσεις. Ἀλλ’ ὅπως εἶπε ἕνας φιλόσοφος, τὶς αἰσθήσεις αὐτὲς τὶς ἔχει καὶ τὸ ζῷο· καὶ ἀκοὴ ἔχει τὸ ζῷο, καὶ ὅρασι, καὶ ἁφή…. Δὲν ὑπερτερεῖ ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτά. Μερικὰ μάλιστα ζῷα ἔχουν αἰσθήσεις τελειότερες ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ποῦ ὑπερέχει ὁ ἄνθρωπος; ῎Εχει μία ἕκτη αἴσθησι – κι ὅταν δὲν τὴν ἔχῃ εἶνε ζῷον, κτῆνος. Ποιά εἶνε ἡ ἕκτη αἴσθησι; Εἶνε ἡ πίστις. Αὐτὴ λοιπὸν εἶνε ἡ κεραία, μὲ τὴν ὁποία συλλαμβάνουμε τὰ νοήματα τοῦ οὐρανίου μεταφυσικοῦ κόσμου, ποὺ εἶνε ὑπαρκτὸς περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι εἶνε ὑπαρκτὸς ὁ φυσικὸς κόσμος.

Καὶ ἡ Παναγία κατεπλάγη βεβαίως. ᾿Αλλὰ δείχνοντας πίστι στὰ λόγια τοῦ ἀρχαγγέλου, ὑπετάγη στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔτσι ἀξιώθηκε νὰ γεννήσῃ τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

* * *

Τὸ ἕνα «Χαῖρε», λοιπόν, ἀκούστηκε τότε στὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας (Λουκ. 1,28). Σήμερα ὅμως ἑορτάζουμε κ’ ἕνα ἄλλο «Χαῖρε», ποὺ ἀκούστηκε τὸ 1821 σ’ ἕνα τόπο, ποὺ γιὰ μᾶς εἶνε ἡ Ναζαρὲτ τῆς ῾Ελλάδος· εἶνε ἡ μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας στὰ Καλάβρυτα.

Τί ἦταν τότε ἡ ῾Ελλάς; Σβησμένη ἀπὸ τὸν κόσμο. ῾Ο ὑπουργὸς τῆς Αὐστρίας ἅπλωνε τὰ χέρια του στὸ χάρτη τῆς Εὐρώπης καὶ ἔλεγε· Ποῦ εἶνε ἡ ῾Ελλάς;… Εἶχε διαγραφῆ· ἦταν μιὰ ἐπαρχία τῆς ἀπεράντου Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ὁ Ἕλλην δὲν εἶχε δικαιώματα. Γκιαούρη τὸν ἔλεγαν περιφρονητικῶς. ᾿Απὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ Μωάμεθ ξεῤῥίζωσε ἀπὸ τὸν τροῦλλο τῆς ῾Αγίας Σοφίας τὸν τίμιο σταυρὸ καὶ ἀνήρτησε τὴν ἡμισέληνο, ἄρχισε ἡ σκοτεινὴ περίοδος τῆς σκλαβιᾶς. Τετρακόσα χρόνια, νύχτα ἀπέραντος! Ποιός παρηγοροῦσε τότε τὸ γένος; Ἂν ἐμεῖς τὸ ἀρνηθοῦμε, καὶ οἱ πέτρες θὰ τὸ φωνάξουν· ἡ ᾿Εκκλησία! Μὲ κάθε μέσο καὶ ἰδίως μὲ τὰ σχολεῖα καλλιεργοῦσε συνεχῶς τὸν πόθο τῆς λυτρώσεως.

Κι ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, τότε ἐκεῖ στὴν Ἁγία Λαύρα ἐμφανίσθηκε ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ. ῎Αγγελος; ῎Ανθρωπος ἦταν, δὲν τὸ ἀρνοῦμαι. ᾿Αλλὰ εἶνε στιγμὲς ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὑψώνεται καὶ γίνεται ἄγγελος (ὅπως εἶπε ὁ Μιαούλης, «Ἀπὸ μένα ἐξαρτᾶται νὰ γίνω ἢ διάβολος ἢ ἄγγελος»).
Τὴν ὥρα λοιπὸν ἐκείνη καὶ αὐτὸς ἦταν ἄγγελος. Καθὼς κρατοῦσε τὴν ποιμαντικὴ ῥάβδο καὶ ἐκφωνοῦσε πύρινο λόγο μὲ δάκρυα στὰ μάτια, δὲν ἦταν πλέον ἄνθρωπος· ἦταν ἄγγελος, ἄλλος «ἄγγελος πρωτοστάτης», ποὺ εἶπε στὴν πατρίδα· «Χαῖρε, ῾Ελλάς, σὺ εἶσαι εὐλογημένη». Ποιός ἦταν αὐτός; Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός. Αὐτὸς ἔῤῥιξε τὸ σύνθημα, «᾿Ελευθερία ἢ θάνατος».
Δύο ἐπετείους λοιπὸν ἑορτάζουμε σήμερα· μία θρησκευτική, τῆς ὁποίας τὸ ἱστορικὸ σᾶς ἐξέθεσα, καὶ μία ἐθνική. Καὶ τὶς δύο ἐμεῖς οἱ ῞Ελληνες τὶς ἑορτάζουμε μαζί. Σὲ ἄλλους λαοὺς ἡ ἐθνικὴ ἱστορία δὲν ἔχει καμμιά δουλειὰ μὲ τὴ θρησκεία. Ἐδῶ πατρίδα καὶ πίστι εἶνε ἑνωμένα ὅπως τὸ κρέας μὲ τὸ νύχι ἢ καλύτερα ὅπως τὸ σῶμα μὲ τὴν ψυχή· ἡ ψυχὴ τοῦ ἔθνους μας εἶνε ἡ ἁγία μας θρησκεία.

Ὅσοι λοιπὸν ἔχουν αἰσθήματα ἑλληνικὰ καὶ χριστιανικά, ὅσοι πιστεύουν στὴν πατρίδα καὶ στὴν πίστι τῶν πατέρων μας, σήμερα ἑορτάζουν, πανηγυρίζουν καὶ δοξάζουν τὸ Θεὸ καὶ γιὰ τὰ δυό. Πρῶτον, διότι ἔστειλε στὸν κόσμο τὸν Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστόν, Σωτῆρα ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Καὶ δεύτερον, διότι τέτοια ἁγία ἡμέρα ἄρχισε ὁ ἀγὼν τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς πατρίδος μας. Ἂς ψάλουμε λοιπὸν κ’ ἐμεῖς· «Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοὶ Θεοῦ τὴν δόξαν».

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(Ομιλία Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στον ιερό ναό του αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 25-3-84)

Πηγή

ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ 24 03 2011 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΓΝΩΜΗ

2011-03-26T03:08:00.006+02:00

Ο Πατριάρχης Ειρηναίος στην εκπομπή Ελεύθερη Γνώμη με τον Άγγελο Αγγελάτο 24-3-2011

michaila

Οικουμενισμός - Συγκρητισμός Σχέδια διαβόλων

2011-03-25T13:21:00.000+02:00

Του Γέροντος Παΐσίου του Αγιορείτου

Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία. Γι' αυτούς ο Μεσσίας είναι βασιλιάς, δηλαδή θα κυβερνήση εδώ στην γη. Οι Ιεχωβάδες και αυτοί αποβλέπουν σε έναν βασιλιά επίγειο. Θα παρουσιάσουν οι Σιωνιστές έναν, και οι Ιεχωβάδες θα τον δεχθούν. Θα πουν «αυτός είναι». Θα γίνη μεγάλη σύγχυση. Μέσα στην σύγχυση αυτή όλοι θα ζητούν έναν Μεσσία, για να τους σώση. Και τότε θα παρουσιάσουν κάποιον που θα πη: «Εγώ είμαι ο Ιμάμης, εγώ είμαι ο πέμπτος Βούδας, εγώ είμαι ο Χριστός που περιμένουν οι Χριστιανοί, εγώ είμαι αυτός που περιμένουν οι Ιεχωβάδες, εγώ είμαι ο Μεσσίας των Εβραίων». Πέντε «εγώ» θα έχη!... (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Β'- Πνευματική αφύπνιση, Ι. Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θες/νίκης 1999,σ.176)

Όλα από ‘κει ξεκινούν

Μου έκανε εντύπωση αυτό που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. Του είχα πεί: « Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από την μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο σατανισμός!...Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δυό κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό». «Σήμερα, μου λέει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β'». Ο Παΐσιος ο Β' τι έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στην μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: «Μην ψάχνης σχοινί και χασομεράς ˙ άμα θέλης να με κρεμάσης, έτοιμο το έχω το σχοινί»...Βλέπετε πως τους έφερνε σβούρα; Κι αυτό, γιατί είχε αποφασίσει τον θάνατο. Αν δεν αποφασίση κανείς τον θάνατο, τίποτε δεν γίνεται. Όλα από ‘κεί ξεκινούν. (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, έ.ά., σ.230-232)

Γίνεται ειρήνη με αμαρτωλό συνεταιρισμό;

Τα βιβλία των Μακκαβαίων να τα διαβάσετε όλα. Είναι πολύ δυνατά. Τι διαταγή είχε δώσει ο Βασιλιάς! Να καταπατήσουν οι ελέφαντες τους Ισραηλίτες! Πήγαν οι άλλοι, ετοίμασαν την τελετή, πότισαν πεντακόσιους ελέφαντες με δυνατό κρασί και λιβανωτό, για να τους εξαγριώσουν, και περίμεναν τον Βασιλιά να παρουσιασθή, για να αρχίσουν την τελετή. Αλλά ο βασιλιάς είχε ξεχάσει την διαταγή που έδωσε. Πηγαίνει ο ελεφαντάρχης να ειδοποιήση τον βασιλιά, γιατί δεν είχε παρουσιασθή ακόμη. «Βασιλιά, του λέει, σε περιμένουμε. Όλα τα έχουμε έτοιμα ˙ τους ελέφαντες, τους Ιουδαίους, οι προσκαλεσμένοι περιμένουν». «Ποιος σας είπε να κάνετε τέτοιο πράγμα;», του λέει! Φωνές, απειλές... Και αυτό δεν έγινε μια φορά αλλά τρείς (*). Μικρό πράγμα ήταν να ξεχάση ο βασιλιάς την εντολή που είχε δώσει ο ίδιος; Και όχι μόνον αυτό αλλά τελικά άλλαξε όλη την στάση του προς τους Ιουδαίους. Όλη η βάση εκεί είναι: Να μετανοήση ο κόσμος. -Γέροντα οι σύλλογοι ειρήνης που ιδρύονται από διάφορα κράτη βοηθούν για την ειρήνη στον κόσμο; -Εξαρτάται. Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύωνται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις -, για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με συγχωρέση, αυτά είμαι κουρελούδες του διαβόλου. Γίνεται ειρήνη με αμαρτωλό συνεταιρισμό; Πως μπορεί να έρθη η ειρήνη, όταν οι άνθρωποι δεν συμφιλιωθή με τον Θεό; Μόνον όταν συμφιλιωθή ο άνθρωπος με τον Θεό, έρχεται και η εσωτερική ειρήνη και η εξωτερική. Για να συμφιλιωθή όμως ο άνθρωπος με τον Θεό, πρέπει να έρθη σε συναίσθηση, να μετανοήση, να ζη σύμφωνα με τις εντολές του Θεού, και τότε έρχεται η Χάρις και η ειρήνη του Θεού μέσα του, οπότε μπορεί να βοηθήση και για την ειρήνη γύρω του. (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, έ.ά., σ. 355-356)

Διακοπή μνημοσύνου του πατριάρχου

Ιδιαιτέρως σεβόταν τον Οικουμενικό θρόνο. Αναγνώριζε την πανορθόδοξη αποστολή του και κατανοούσε την δύσκολη θέση που βρίσκεται. Προσευχόταν πολύ και τον υπερασπίστηκε δημόσια σε πολλές περιπτώσεις. Από το Στόμιο είδαμε τον Γέροντα σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος. Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι' αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να κατηχούνται καλά πριν βαπτισθούν. Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, την πληροφορία του αρυόμενος από την εν καρδία του θεία χάρι. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας. Για ένα διάστημα είχε διακόψει, μαζί με όλο σχεδόν το υπόλοιπο Άγιον Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβη ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνη στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώση την μετάνοιά του». Για τους Αντιχαλκηδονίους (μονοφυσίτες) είπε: «Αυτοί δεν λένε ότι δεν κατάλαβαν τους αγίους Πατέρες, αλλ' ότι οι άγιοι Πατέρες δεν τους κατάλαβαν. Δηλαδή σαν να έχουν αυτοί δίκαιο και τους παρεξηγήσανε».Χαρακτήρισε ως βλασφημία κατά των αγίων Πατέρων την προτεινόμενη κάθαρση των Λειτουργικών βιβλίων από τον χαρακτηρισμό του αιρετικού για τον Διόσκορο και Σεβήρο. Είπε: «Τόσοι άγιοι Πατέρες που είχαν θείο φωτισμό και ήταν σύγχρονοι δεν τους κατάλαβαν και τους παρεξήγησαν, και ερχόμαστε εμείς μετά από τόσους αιώνες να διορθώσουμε τους αγίους Πατέρες; Αλλά και το θαύμα της αγίας Ευφημίας δεν το υπολογίζουν; Και αυτή παρεξήγησε τον τόμο των αιρετικών;». Χωρίς να επιδιώκη να φαίνεται ομολογητής, με τον τρόπο του, αντιδρούσε, μιλούσε και έγραφε σε εκκλησιαστικά πρόσωπα. «Η Εκκλησία», έλεγε, «δεν είναι καράβι του κάθε επισκόπου να κάνει ότι θέλει». Οι αντιδράσεις του αυτές συνωδεύονταν από πολλή προσευχή και αγάπη για την Εκκλησία, αλλά και για τους παρεκτρεπομένους, και προϋπέθεταν απάθεια, διάκριση και άνωθεν φωτισμό. († Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σ.690-691)

Τα τρία πλοκάμια του διάβολου

Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον κουμμουνισμό, για τους πιστούς τον οικουμενισμό και για τους πλουσίους την μασσωνία.

(† Μακαρίου Ιερομονάχου, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι σοφίας και χάριτος, Άγιον Όρος, σελ. 73)

Πηγή

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

2011-03-23T22:22:00.000+02:00

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ

Το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για 5 λεπτά

2011-03-22T16:39:00.000+02:00

Να τι συνειδητότητα φέρει η νέα γενιά παιδιών που έχει ενσαρκωθεί στον πλανήτη.
Τρέμε εξουσία, αυτά δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις με τα ψέμματά σου, αυτά δεν μπορείς να τα χειραγωγήσεις μέσω του φόβου, αυτά δεν μπορείς να τα φιμώσεις με απειλές…

Το αύριο είναι ήδη εδώ και οι παγκόσμια κυβέρνηση έγινε παρελθόν πριν καν εκδηλωθεί, γιατί το αύριο, που έχει δρασκελίσει το κατώφλι, δεν την περιλαμβάνει!

Ελένη

Πηγή

Ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την κατάσταση των Χριστιανών

2011-03-22T13:58:00.000+02:00

Παρακάτω ακολουθεί, ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 20ής Ιανουαρίου 2011 σχετικά με την κατάσταση των χριστιανών στο πλαίσιο της ελευθερίας της θρησκείας:

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

A. λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατ« επανάληψη εκφράσει τη δέσμευσή της στην ελευθερία της θρησκείας, στην ελευθερία συνείδησης και την ελευθερία σκέψης και έχει τονίσει ότι οι κυβερνήσεις έχουν καθήκον να διασφαλίζουν τις ελευθερίες αυτές σε παγκόσμιο επίπεδο, λαμβάνοντας υπόψη ότι η ανάπτυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και των πολιτικών ελευθεριών αποτελεί την κοινή βάση επί της οποίας η Ευρωπαϊκή Ένωση οικοδομεί τις σχέσεις της με τις τρίτες χώρες και προβλέπεται με την δημοκρατική ρήτρα στις συμφωνίες μεταξύ ΕΕ και τρίτων χωρών,

Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι το άρθρο 18 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Πολιτικά Δικαιώματα και τα Δικαιώματα του Πολίτη δηλώνει ότι το κάθε άτομο έχει το δικαίωμα ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας, ότι το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία να έχει ή να υιοθετεί μια θρησκεία ή πεποίθηση της επιλογής του και την ελευθερία εκδήλωσης του θρησκεύματος δημοσία ή κατ« ιδίαν με τη λατρεία, την άσκηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων, τις τελετές και την εκπαίδευση,

Γ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας ισχύει για τους πιστούς όλων των θρησκευμάτων, αλλά και για αθεϊστές, αγνωστικιστές και άτομα χωρίς θρησκευτικές πεποιθήσεις,

Δ. λαμβάνοντας υπόψη ότι ο αριθμός των επιθέσεων σε βάρος χριστιανικών κοινοτήτων σημείωσε άνοδο σε παγκόσμιο επίπεδο το 2010 όπως και ο αριθμός των δικών και των θανατικών αποφάσεων για βλασφημία, συχνά σε βάρος γυναικών, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με την ελευθερία της θρησκείας κατά τα πρόσφατα έτη δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πράξεων θρησκευτικής βίας στρέφεται σε βάρος των χριστιανών όπως αναφέρθηκε στην έκθεση του 2009 για τη θρησκευτική ελευθερία στον κόσμο που εκπόνησε η οργάνωση “Βοήθεια στην Εκκλησία που έχει Ανάγκη”, υπογραμμίζοντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η κατάσταση των χριστιανικών κοινοτήτων είναι τέτοια ώστε να τίθεται σε κίνδυνο η μελλοντική τους ύπαρξη, γεγονός που θα οδηγήσει στην απώλεια σημαντικού τμήματος της θρησκευτικής κληρονομιάς των ενδιαφερομένων χωρών,

Ε. λαμβάνοντας υπόψη ότι για άλλη μια φορά αθώοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε άγριες επιθέσεις που είχαν σχεδιαστεί κατά της χριστιανικής κοινότητας στην Νιγηρία στις 11 Ιανουαρίου 2011, λαμβάνοντας υπόψη ότι στις 24 Δεκεμβρίου 2010 σημειώθηκαν επιθέσεις κατά διαφόρων εκκλησιών στο Maiduguri και στις 25 Δεκεμβρίου όταν έγιναν βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη Ζοζ της Νιγηρίας που προκάλεσαν το θάνατο 38 πολιτών και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων, λαμβάνοντας υπόψη ότι στις 21 Δεκεμβρίου 2010 άνδρες οπλισμένοι με σπαθιά και μαχαίρια επιτέθηκαν σε ομάδα Χριστιανών χωριανών, σκοτώνοντας 3 και τραυματίζοντας 2 στο Turu (Νιγηρία), λαμβάνοντας υπόψη ότι στις 3 Δεκεμβρίου 2010 βρέθηκαν νεκροί επτά Χριστιανοί, μεταξύ των οποίων ήταν γυναίκες και παιδιά, ενώ 4 είχαν τραυματιστεί σε επίθεση στην πόλη Ζοζ στην Νιγηρία,

ΣΤ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η δολοφονία του Σαλμάν Τασέρ, κυβερνήτη του Πουνζάμπ, στις 4 Ιανουαρίου 2011 καθώς και η υπόθεση της Άζια Νορίν στο Πακιστάν προκάλεσαν διαμαρτυρίες της διεθνούς κοινότητας,

Ζ. λαμβάνοντας υπόψη ότι μια τρομοκρατική επίθεση σε Κόπτες Χριστιανούς προκάλεσε το θάνατο και τραυματισμό αθώων πολιτών στην Αλεξάνδρεια, την 1η Ιανουαρίου 2011,

Η. λαμβάνοντας υπόψη ότι ένας ιερέας και μια 9χρονη κοπέλα είναι μεταξύ των συνολικά 11 τραυματισμένων μιας βομβιστικής επίθεσης που έγινε την ημέρα των Χριστουγέννων, στις 25 Δεκεμβρίου 2010, σε παρεκκλήσι στην πόλη Sulu στις Φιλιππίνες,

Θ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η λειτουργία των Χριστουγέννων στα χωριά Ριζοκάρπασο και Αγία Τριάδα της Βόρειας Κύπρου διεκόπη δια της βίας στις 25 Δεκεμβρίου 2010,

Ι. έχοντας υπόψη ότι στις 30 Δεκεμβρίου 2010, τρομοκρατικές επιθέσεις τύπου τζιχάντ κατά Ασσυρίων χριστιανικών οικογενειών οδήγησαν στον θάνατο τουλάχιστον δύο ατόμων και στον τραυματισμό δεκατεσσάρων σε μια σειρά συντονισμένων βομβιστικών επιθέσεων εναντίον κατοικιών Χριστιανών στην Βαγδάτη (Ιράκ), έχοντας υπόψη ότι στις 27 Δεκεμβρίου 2010 βόμβα σε κράσπεδο οδού σκότωσε Ασσύρια χριστιανή γυναίκα και τραυμάτισε το σύζυγό της στην πόλη Dujail, στο Ιράκ, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δύο ιρακινοί Χριστιανοί σκοτώθηκαν στη Μοσούλη στις 22 Νοεμβρίου 2010, λαμβάνοντας υπόψη ότι μια σειρά επιθέσεων με στόχο χριστιανικές περιοχές προκάλεσαν το θάνατο αθώων πολιτών στην Βαγδάτη στις 10 Νοεμβρίου 2010, λαμβάνοντας υπόψη ότι 52 άτομα, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά βρήκαν το θάνατο στη σφαγή της 1ης Νοεμβρίου 2010 στη Συριακή Καθολική Εκκλησία της Παναγίας Σωτήρος στη Βαγδάτη,

ΙΑ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η κυβέρνηση του Ιράν εντατικοποίησε την εκστρατεία της κατά των Χριστιανών στην Ισλαμική Δημοκρατία, όπου τον περασμένο μήνα συνελήφθησαν περισσότεροι από 100, και αναγκάστηκαν πολυάριθμοι Χριστιανοί είτε να εγκαταλείψουν την χώρα είτε να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο ποινικών διώξεων ή ακόμα τη θανατική ποινή,

ΙΒ. υπογραμμίζοντας ότι στο Βιετνάμ επίσης καταγράφεται έντονη καταστολή των δραστηριοτήτων της καθολικής εκκλησίας καθώς και άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων, όπως αποδεικνύεται από τη σοβαρή κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι θρησκευτικές κοινότητες των βιετναμέζων «montagnards», επιδοκιμάζοντας ωστόσο την αλλαγή στάσης του καθεστώτος του Βιετνάμ στην περίπτωση του πατρός Nguyen Van Ly, ο οποίος αφέθη ελεύθερος,

ΙΓ. λαμβάνοντας υπόψη ότι επιθέσεις από βίαιους ισλαμιστές εξτρεμιστές συνιστούν επίσης επιθέσεις κατά των σημερινών καθεστώτων των χωρών αυτών με στόχο τη δημιουργία αναταραχής και την έναρξη εμφυλίου πολέμου μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών ομάδων,

ΙΔ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ευρώπη όπως και άλλα μέρη του κόσμου, δεν εξαιρείται από υποθέσεις παραβίασης της ελευθερίας της θρησκείας, επιθέσεις σε βάρος μελών θρησκευτικών μειονοτήτων με βάση τα πιστεύω τους και διακρίσεις λόγω θρησκείας,

ΙΕ. λαμβάνοντας υπόψη ότι ο διακοινοτικός διάλογος είναι κρίσιμης σημασίας για την προώθηση της ειρήνης και της αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των λαών,

1. καταδικάζει τις πρόσφατες επιθέσεις σε βάρος χριστιανικών κοινοτήτων σε διάφορες χώρες και εκφράζει την αλληλεγγύη του με τις οικογένειες των θυμάτων, εκφράζει τη βαθιά του ανησυχία για τα πολλαπλά επεισόδια μισαλλοδοξίας, καταπίεσης, και βιαιοπραγιών έναντι των χριστιανικών κοινοτήτων, ιδιαίτερα στις χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής,

2. χαιρετίζει τις προσπάθειες που έχουν καταβληθεί από τις αρχές των ενδιαφερομένων χωρών για τον εντοπισμό των αυτουργών και των δραστών των επιθέσεων κατά χριστιανικών κοινοτήτων, καλεί τις κυβερνήσεις να εξασφαλίσουν ότι οι δράστες των εγκλημάτων αυτών και όλοι οι υπεύθυνοι για τις επιθέσεις καθώς και για άλλες βίαιες πράξεις εναντίον Χριστιανών ή άλλων, θρησκευτικών ή άλλων, μειονοτήτων θα προσαχθούν στη δικαιοσύνη και θα δικαστούν δεόντως,

3. καταδικάζει σθεναρά κάθε είδος βίας κατά Χριστιανών και άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων καθώς και κάθε είδος διακρίσεων και μισαλλοδοξίας που βασίζεται στη θρησκεία και τις πεποιθήσεις, εναντίον πιστών, ατόμων που έχουν αλλάξει θρήσκευμα και μη πιστών, τονίζει και πάλι ότι το δικαίωμα της ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα,

4. εκφράζει την ανησυχία του για την έξοδο των Χριστιανών από τις ισλαμικές χώρες κατά τα τελευταία έτη,

5. εκφράζει ανησυχία για το γεγονός ότι ο πακιστανικός νόμος περί βλασφημίας, στον οποίο αντετάχθη δημοσία ο τελευταίος κυβερνήτης Σαλμάν Ταζέρ, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τη δίωξη θρησκευτικών δογμάτων, περιλαμβανομένων των Χριστιανών όπως στην περίπτωση της Άζια Νορίν, μιας χριστιανής μητέρας πέντε παιδιών που καταδικάστηκε σε θάνατο και για το γεγονός ότι ο δολοφόνος του κυβερνήτη Σαλμάν Τασέρ θεωρείται από μεγάλα τμήματα της πακιστανικής κοινωνίας ήρωας,

6. χαιρετίζει την αντίδραση της αιγυπτιακής κοινής γνώμης που καταδίκασε έντονα την τρομοκρατική ενέργεια και αντελήφθη ταχύτατα ότι η επίθεση σχεδιάστηκε για να υπονομεύσει τους βαθειά ριζωμένους παραδοσιακούς δεσμούς μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, χαιρετίζει τις κοινές διαδηλώσεις των Κοπτών Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο προκειμένου να διαμαρτυρηθούν κατά της επίθεσης, χαιρετίζει επίσης τη δημόσια καταδίκη της επίθεσης από τον πρόεδρο της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, τον Μεγάλο Σεΐχη Αλ-Αζάρ και τον Μεγάλο Μουφτή της Αιγύπτου,

7. καταδικάζει την δια της βίας διακοπή της λειτουργίας των Χριστουγέννων 300 χριστιανών που έχουν απομείνει σε ένα χωριό της Βόρειας Κύπρου εκ μέρους των τουρκικών αρχών,

8. εκφράζει τις σοβαρές του ανησυχίες για την κατάχρηση της θρησκείας από δράστες τρομοκρατικών ενεργειών σε διάφορες περιοχές του κόσμου, καταδικάζει την εκμετάλλευση της θρησκείας σε διάφορες πολιτικές συγκρούσεις,

9. καλεί επειγόντως τις αρχές των κρατών όπου παρατηρούνται ανησυχητικά υψηλά επίπεδα επιθέσεων σε βάρος θρησκευτικών δογμάτων να αναλάβουν την ευθύνη εξασφαλίζοντας τις συνήθεις και δημόσιες θρησκευτικές πρακτικές για όλα τα δόγματα, να κλιμακώσουν τις προσπάθειές τους για την παροχή αξιόπιστης και αποτελεσματικής προστασίας στα θρησκευτικά δόγματα στις χώρες τους και να εξασφαλίσουν την προσωπική ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των μελών των χριστιανικών δογμάτων στη χώρα συμμορφούμενες έτσι με τις υποχρεώσεις στις οποίες έχουν ήδη δεσμευτεί στο πλαίσιο του διεθνούς προσκηνίου,

10. τονίζει και πάλι ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών , συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας θρησκεύματος ή πεποιθήσεων, αποτελούν θεμελιώδεις αρχές και στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και κοινή βάση στις σχέσεις της με τις τρίτες χώρες,

11. καλεί το Συμβούλιο, την Επιτροπή και την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφάλειας/Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποδώσει περισσότερη προσοχή στο θέμα της ελευθερίας της θρησκείας ή των πεποιθήσεων και στην κατάσταση των θρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών, στο πλαίσιο των συμφωνιών και της συνεργασίας με τις τρίτες χώρες καθώς και στο πλαίσιο των εκθέσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα,

12. καλεί το προσεχές Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών που θα συνέλθει στις 31 Ιανουαρίου 2011 να συζητήσει το πρόβλημα της καταδίωξης των Χριστιανών και το σεβασμό της ελευθερίας της θρησκείας ή των πεποιθήσεων, συζήτηση που θα πρέπει να οδηγήσει σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, ειδικότερα όσον αφορά τα μέσα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ασφάλεια και την προστασία των υπ« απειλή θρησκευτικών χριστιανικών κοινοτήτων όπου ανά τον κόσμο και να είναι,

13. καλεί την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφαλείας/Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αναπτύξει επειγόντως μια στρατηγική της ΕΕ για την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο της ελευθερίας της θρησκείας, περιλαμβανομένου ενός καταλόγου μέτρων κατά κρατών που είναι γνωστό ότι δεν προστατεύουν τα θρησκευτικά δόγματα,

14. καλεί την Ύπατη Εκπρόσωπο, υπό το πρίσμα των πρόσφατων γεγονότων και της αυξημένης ανάγκης για ανάλυση και κατανόηση της πορείας των πολιτιστικών και θρησκευτικών εξελίξεων στις διεθνείς σχέσεις και τις σύγχρονες κοινωνίες, να αναπτύξει μόνιμη δυνατότητα εντός της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης για την παρακολούθηση της κατάστασης των κυβερνητικών και κοινωνικών περιορισμών που επιβάλλονται σε θρησκευτικές ελευθερίες και συναφή δικαιώματα, και να υποβάλλει κάθε χρόνο σχετική έκθεση στο Κοινοβούλιο,

15. ζητεί όπως το Συμβούλιο, η Επιτροπή, η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφαλείας/Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το Κοινοβούλιο ενσωματώσουν στην ετήσια έκθεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα ένα χάρτη για τις θρησκευτικές ελευθερίες,

16. καλεί τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να συμμορφωθούν με την υποχρέωση που έχουν, σύμφωνα με το άρθρο 17 της ΣΛΕΕ, για ανοικτό, διαφανή και τακτικό διάλογο με τις εκκλησίες και με θρησκευτικές, φιλοσοφικές και μη ομολογιακές οργανώσεις εις τρόπον ώστε να εξασφαλιστεί ότι το θέμα της δίωξης των Χριστιανών θα αποτελεί θέμα προτεραιότητας και θα συζητείται σε συστηματική βάση,

17. καλεί τους ηγέτες όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων στην Ευρώπη να καταδικάσουν τις επιθέσεις κατά των χριστιανικών κοινοτήτων και άλλων θρησκευτικών ομάδων με βάση τον ισότιμο σεβασμό του κάθε δόγματος,

18. επαναλαμβάνει τη στήριξή του σε όλες τις πρωτοβουλίες με στόχο την προώθηση του διαλόγου και του αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ θρησκευτικών και λοιπών κοινοτήτων, καλεί όλες τις θρησκευτικές αρχές να προωθήσουν την ανοχή και να αναλάβουν πρωτοβουλίες κατά του βίαιου και χαρακτηριζόμενου από το μίσος εξτρεμιστικού ριζοσπαστισμού,

19. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, την Επιτροπή, την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ένωσης για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και την Πολιτική Ασφάλειας/Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα κοινοβούλια και τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση της Αιγύπτου, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση του Ιράν, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση του Ιράκ, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση της Νιγηρίας, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση του Πακιστάν, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση των Φιλιππίνων, το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση του Βιετνάμ και στην Οργάνωση της Ισλαμικής Διάσκεψης.

Πηγή

Προφητεία Αγίου Κωνστάντσας (ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΣΙΑΣ 1806): Πόλεμος στις 18 Μαρτίου!! Σας θυμίζει κάτι;

2011-03-22T13:39:00.002+02:00

ΚΕΦ. Ζ’ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΦΘΟΡΑ ΔΙΑ ΞΗΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΘΑΛΑΣΣΗΣ.
ΚΕΦ. Η’ ΕΙΣ ΤΑΣ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΞΗΣΕΙ ΟΙ ΑΙΜΑΤΩΔΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΝΙΚΑΙ.
ΚΕΦ. Θ’ ΕΙΣ ΤΑΣ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΔΥΟ ΑΝΗΚΟΥΣΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ.
ΚΕΦ. Ι’ ΕΙΣ ΤΑΣ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, ΑΝΥΠΟΦΟΡΟΣ ΖΕΣΤΗ ΓΕΝΗΣΕΤΑΙ.
ΚΕΦ. ΙΑ’ ΕΙΣ ΤΑΣ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.
ΚΕΦ. ΙΒ’ ΘΕΛΕΙ ΕΚΛΕΧΘΗ ΕΝΑΣ...
ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΠΕΡΙΟΝ.

ΤΑ ΑΝΩΘΕΝ ΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΕΚ
ΤΙΝΟΣ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΕΚ ΤΗΣ Ι. Μ. ΚΩΣΤΑΜΟΝΙΤΟΥ ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΝ 1897

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ !!!!!!

ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ?

Πάμε να τα δούμε...

ΚΕΦ Ζ' = ΣΕΙΣΜΟΣ & ΤΣΟΥΝΑΜΙ ???
ΚΕΦ Η' = ΣΗΜΕΡΑ 18/3 ΞΕΚΙΝΗΣΕ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ !!!
ΚΕΦ Θ' = ΕΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ-ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΙΣ 8/7 ΤΟΤΕ
ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΙ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (8/7 ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ)
ΓΙΑ 5 ΜΗΝΕΣ ΘΑ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ & ΑΥΤΟ ΚΟΛΛΑΕΙ ΧΡΟΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦ ΙΑ'
ΚΕΦ Ι = ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΖΕΣΤΗ (ΛΟΓΙΚΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ "Πρῶτον σάλπισμα ὑπό τοῦ πρώτου Ἀγγέλου
Χαλάζι, φωτιά καί αἷμα ἔπεσε στήν γῆν καί τό τρίτον τῆς γῆς κατεκάη ὅπως καί τό τρίτον
τοῦ φυτικοῦ βασιλείου. " ΘΑ ΔΟΥΜΕ...)
ΚΕΦ ΙΑ' = ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ 5 ΜΗΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Γ ' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
ΟΠΟΥ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ 1/3 ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ
ΚΕΦ ΙΒ = ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ
ΘΑ ΥΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Θ Ε Ο ! ! !
kalyterotera.blogspot.com
katohika.blogspot.com
Φιλε μου ο σημερινός εχθρός σου είναι η παραπληροφόρηση των μεγάλων καναλιών. Αν είδες κάτι που σε άγγιξε , κάτι που το θεωρείς σωστό, ΜΟΙΡΆΣΟΥ ΤΟ ΤΩΡΑ με ανθρώπους που πιστεύεις οτι θα το αξιολογήσουν και θα επωφεληθούν απο αυτό! Μην μένεις απαθής. Πρώτα θα νικήσουμε την ύπνωση και μετά ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ τα υπόλοιπα.

Puss TV - Watch Video

ΠΡΟΣΚΗΣΗ ΓΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΕΤΡΟΥ

2011-03-22T13:36:00.000+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ὁ Παναγιώτης Μητροπέτρος, θά μιλήση στήν φιλόξενη αἴθουσα τοῦ «Παλαίχθονος», στήν ὁδό Παλλάδος 21, κοντά στήν Πλατεῖα τοῦ Ψυρρῆ, στό Μοναστηράκι.

Θέμα: Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΗΡΑΜΕΝΟΣ ΟΦΙΣ

Ἡμέρα: Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011, ὥρα 20.00.

Σᾶς περιμένουμε

ΥΓ. Ἀλήθεια, τί σχέση ἔχει ὁ Ἀναξίμανδρος μέ τόν κατηραμένο όφι;

ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 20/3/11

2011-03-22T13:11:00.000+02:00

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΣΤΙΣ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Λιακοπουλος Ραδιο (21-3-2011)

2011-03-22T13:03:00.002+02:00

ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ http://www.liako.gr/liakotv2/ΜΕ ΤΟΝ Δημοσθένη Λιακόπουλο

sv4dinos

Ανεξέλεγκτη, απροσδιόριστη, επικίνδυνη, απαράδεκτη η Κάρτα του Πολίτη

2011-03-21T23:08:00.000+02:00

Πήρα το θάρρος να σας καταθέσω τις παρακάτω σκέψεις μου, σκέψεις ενός απλού πολίτη αυτής της χώρας, ο οποίος αν και με σχεδόν αυτούσιους τους παρακάτω προβληματισμούς συμμετείχα στη δημόσια διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε ηλεκτρονικά για τη διαβόητη Κάρτα του Πολίτη, εντούτοις δεν αναρτήθηκε ποτέ το σχετικό κείμενο, διαπιστώνοντας πως η διαβούλευση ελεύθερη και δημοκρατική δεν ήταν για όλες τις φωνές.

Πρέπει, επιπλέον να αναφέρω πως το να επαναλαμβάνονται κάποιες ιδέες των πολιτών ήταν φυσιολογικό, το διαπίστωσα ήδη στην πράξη στην ανάρτηση των σχολίων, αναδείκνυε ενδεχομένως την κυρίαρχη – αρνητική - τάση στον ελληνικό λαό για το θέμα (για όποια κυβέρνηση βέβαια ενδιαφέρεται για τη λαϊκή βούληση και δεν έχει προειλημμένες αποφάσεις παρέχοντας ψευδαίσθηση διαβούλευσης) και φυσικά δεν ανήκε στους περιορισμούς της συζήτησης. Το τονίζω αυτό γιατί κάποιος ίσως χρησιμοποιούσε ένα τέτοιο πρόσχημα για να δικαιολογήσει το συμβάν. Με πάρα πολλούς ανθρώπους, φίλους και γνωστούς, που μίλησα κατόπιν μου εξέφρασαν το ίδιο παράπονο δικαιώνοντας το συμπέρασμα πως η ανάρτηση των σχολίων στη σελίδα του Υπουργείου στο διαδίκτυο γινόταν επιλεκτικά και όχι καθολικά για όλους τους συμμετέχοντες (ευνόητο πως δεν αναφέρομαι σε προσβλητικά σχόλια κτλ αν υπήρξαν από κάποιους για τα οποία υπήρχε σχετική ανακοίνωση περί μη δημοσίευσης), πράγμα το οποίο θα ήθελα να τονιστεί για να αρχίσουν όλοι οι πολίτες ν’ ανησυχούν και να επαγρυπνούν.

Είμαι κάθετα αντίθετος στην έκδοση και παραλαβή της κάρτας του πολίτη, έστω και προαιρετικά, γιατί έτσι σίγουρα ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου προς μία παγκόσμια «δημοκρατική» δικτατορία και αυτό δυστυχώς δεν αποτελεί πια επιστημονική φαντασία αλλά υπαρκτή νομική και τεχνολογική δυνατότητα στις μέρες μας, για όποιον γνωρίζει σχετικά. Με χαρά διαπίστωσα πως η συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων στη διαβούλευση ήταν αρνητική και μάλιστα με πολλά επιχειρήματα, τα οποία είναι υπεραρκετά για όποιον δεν είναι μισαλλόδοξος να πειστεί. Οι θετικά διακείμενοι είτε αντιτέθηκαν στους χριστιανούς που διατυπώνουν αρνητική γνώμη για την κάρτα είτε, με λύπη διαπίστωσα, πως επικεντρώθηκαν στις διευκολύνσεις που φαινομενικά και αναντίρρητα θα παρέχει η χρήση της, χωρίς να είναι καθόλου ενημερωμένοι για την υπάρχουσα τεχνολογία και χωρίς να εξετάζουν το ζήτημα πολύπλευρα και σε βάθος, όσον αφορά τους τεράστιους κινδύνους που ελλοχεύουν σε συνδυασμό και με την ελληνική πραγματικότητα. Τελείως ευκολόπιστα δέχονται τις γενικόλογες εξαγγελίες του Υπουργείου χωρίς να αναρωτιούνται ούτε αν όντως υπάρχει πρόβλημα ούτε με ποιο τρόπο θα το επιλύσει η συγκεκριμένη κάρτα, γεγονός που θα ήταν αναγκαίο για κάθε υγιώς σκεπτόμενο.

Κατόπιν των παραπάνω, θα ήθελα να επισημάνω με τη σειρά μου κάποια σημεία, ελπίζοντας πως θα ληφθούν υπόψη από την κυβέρνηση, όπως και των υπολοίπων πολιτών, έστω χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση στην παρούσα στιγμή, μολονότι θα το ήθελα, λόγω αυτονόητων τεχνικών δυσχερειών σε μία απλή επιστολή-άρθρο. Άλλωστε για όποιον επιθυμεί υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία.

Κατ’αρχήν, η Δημόσια Διαβούλευση από μόνη της είναι χρήσιμη δυνατότητα. Προϋποθέτει, όμως, είτε συγκεκριμένο νομοσχέδιο είτε συγκεκριμένες προτάσεις προκειμένου να σχολιάσουν οι πολίτες επακριβώς και φυσικά πλήρη προηγούμενη ενημέρωσή τους για το τι ετοιμάζεται και πώς θα βοηθήσει και που. Η ορθή και έγκαιρη ενημέρωση και ο επακολουθών διάλογος, παρέχοντας η κάθε κυβέρνηση αξιόπιστες απαντήσεις στις αμφιβολίες του λαού αρκετά πριν από οποιοδήποτε μέτρο, είναι η καρδιά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για το θέμα αυτό το κείμενο που παρατέθηκε ήταν ασαφές, γεμάτο γενικότητες, έμοιαζε με ασύνδετη έκθεση ιδεών, η όλη βιασύνη και εκτέλεση κατέδειξε στην καλύτερη των περιπτώσεων προχειρότητα και φυσικά η θέση του για συζήτηση αμέσως μετά την ανακοίνωση στην Ιερά Σύνοδο από την κυβέρνηση πως θα συζητηθεί ξανά σε 1 περίπου έτος, και τον πιο καλόβουλο του δημιουργεί υποψίες.

Πέρα απ’αυτά, αοριστολογίες του τύπου «θα βοηθηθούν οι πολίτες των απομακρυσμένων περιοχών στις συναλλαγές τους με τη Διοίκηση», όπως αναγράφηκε θεωρώ πως εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας από την πλευρά του ΥΠΕΣ, διότι δεν εξηγούν τι παραπάνω θα προσφέρει η κάρτα σε σχέση με το ΚΕΠ. Ας οργανώσει το κράτος την ανέλεγκτη Δημόσια Διοίκηση που ταλανίζεται από αναξιοκρατία, άγνοια, αδιαφορία κτλ(φυσικά όχι ολόκληρη) και τα ΚΕΠ (που κάποια δε γνωρίζουν καν τα καθήκοντά τους και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους πολίτες, όπως δυστυχώς έζησα μια τέτοια ατυχή εμπειρία) και βέβαια τις συγκοινωνίες και την υγείαστις δυσπρόσιτες περιοχές και ας αφήσει τις όμορφες μεγαλοστομίες που παράγουν μόνο εντυπώσεις. Το πρόβλημα δεν είναι στα αντικείμενα αλλά στην ίδια την οργάνωση, λειτουργία και έλεγχο των διαφόρων υπηρεσιών. Αξίζει να προσθέσουμε πως μέχρι πριν αρκετό καιρό (δε γνωρίζω σήμερα) η Αστυνομία δε διέθετε μηχάνημα, όπως στο εξωτερικό, με τα δακτυλικά αποτυπώματα των πολιτών ψηφιοποιημένα για την εξιχνίαση των διαφόρων αδικημάτων λόγω κόστους. Οι όποιες επιτυχίες οφείλονταν σε εμπειρία στελεχών, ερευνώντας σε σωρούς αρχείων σεσημασμένων. Δε διαφωνώ με την αξιοποίηση της τεχνολογίας αλλά με συγκεκριμένες επικίνδυνες χρήσεις της.

Ακόμη, κάθε αλλαγή ή κάτι νέο, λογικό είναι πως έρχεται να καλύψει μια ανάγκη και βέβαια οφείλει να μη δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα απ’όσα υπόσχεται πως θα λύσει. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην περίπτωση της κάρτας του πολίτη. Τα διάφορα προβλήματα οφείλονται αλλού και δεν επιλύονται με μία κάρτα, χωρίς να πούμε ακόμα το που οδηγεί η χρήση της. Ας εκσυγχρονιστούν οι διάφορες υπηρεσίες και αυτόματα οι περισσότεροι σκοποί της κάρτας πραγματοποιούνται χωρίς αυτήν.

Σε τι χρειάζεται να κουβαλά μαζί του κανείς πλήθος δεδομένων προσιτά σε κάθε υπάλληλο; Δε συνάδει με την αρχή της αναγκαιότητας; Άλλοι οργανισμοί ακόμη μηχανογραφούνται ενώ αλλού το πρόβλημα είναι η ατιμωρησία κι όχι η ψηφιοποίηση. Ας μην εθελοτυφλούμε! Υπάρχουν προβλήματα σοβαρότατα όπως η εγχώρια ανταγωνιστικότητα, η αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου, η προάσπιση εθνικών συμφερόντων, η διαφθορά και ατιμωρησία κτλ και ασχολούμαστε με μία κάρτα επικίνδυνη και που ουσιαστικά δεν εξυπηρετεί. Η επιμονή γι’αυτή χωρίς άλλες δομές και αλλαγές παραλληλίζεται με κάποιον που επιμένει ν΄αγοράσει βενζίνη ενώ δεν έχει αυτοκίνητο και προκαλεί σκέψεις πως εν μέσω οικονομικής κρίσης κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να περάσουν διάφορα απάνθρωπα και αντιλαϊκά μέτρα. Παρατηρούμε καθημερινά δικαιώματα εργαζομένων που χρειάστηκαν χρόνια και υπέρμετρους αγώνες για να θεσπισθούν να διαγράφονται εν μια νυκτί «λόγω κρίσης».Ομοίως πιστεύω προσπαθούν να περάσουν μέτρα που τύποις φαίνονται ακίνδυνα ή χρήσιμα ενώ πραγματικά εξυπηρετούν τα σχέδια κάποιων για έλεγχο στο μέλλον, όπως η επίμαχη κάρτα που αποτελεί προστάδιο τέτοιου μηχανισμού. Επίσης, οφείλουμε να τονίσουμε και το ενδεχόμενο της «μίζας» εταιριών μέσα σ’όλα τα μέτρα με κάρτες κι αριθμούς. Πριν μερικά χρόνια είχε εκδοθεί μια κάρτα με τον ειδικό εκλογικό αριθμό κάθε πολίτη που έως σήμερα δεν κατάλαβα σε ποιόν χρειάστηκε τελικά!!!

Μαζί με όσα προειπώθηκαν, πολλοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως λειτουργεί το chip που θα φέρει. Δεν πρόκειται απλώς για ένα μέσο με τεράστιες δυνατότητες αποθήκευσης δεδομένων. Αντίθετα, με την τεχνολογία στην οποία στηρίζεται RFID (radio frequency identification, στα ελληνικά ονομάζεται ταυτοποίηση μέσω ραδιοσυχνοτήτων) είναι ένας πλήρης μηχανισμός με πομπό, δέκτη και επεξεργαστή και λειτουργεί με αλλά και χωρίς μπαταρία ενεργοποιούμενος από τα σήματα που δέχεται και οι πληροφορίες που διαθέτει μπορούν κάθε φορά να τις επεξεργάζεται, να επανακωδικοποιούνται και να αποστέλλονται εκ νέου στην πηγή, να τροποποιούνται κτλ. Η βιβλιογραφία για τη νέα αυτή υπαρκτή και χρησιμοποιούμενη πλέον τεχνολογική δυνατότητα συνεχώς αυξάνεται.

Ξεκίνησε η ιδέα από το κίνητρο για την ανεύρεση χαμένων παιδιών (απαγωγές, ομηρίες, εκβιασμοί κτλ.), συνεχίστηκε στα εμφυτευόμενα μικροτσίπ στα αιγοπρόβατα και βοοειδή. Παρομοίως στην ανωτέρω τεχνολογία βασίζονται τα νέα βιομετρικά διαβατήρια καθώς και οι νέες κάρτες ανάληψης μετρητών και πιστωτικές με τις οποίες οι περισσότερες τράπεζες αντικαθιστούν τις παλιές. (Αντί να οργανώσουν καλύτερα την πρόσβαση στους χώρους των ΑΤΜ όπου αναγκαστικά οι επιτήδειοι έπρεπε να τοποθετήσουν μηχανισμό για εξαπάτηση των πελατών και πλαστογράφηση της μαγνητικής κάρτας, επέλεξαν ν’αλλάξουν όλες τις κάρτες με αμφίβολα αποτελέσματα) Εννοείται είναι πιο δύσκολο να πλαστογραφηθούν και γι αυτό τουλάχιστον διακηρύσσεται η χρήση τους, αλλά η ανάγνωση και ο επαναπρογραμματισμός των προσωπικών στοιχείων τους μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως με την κατάλληλη συσκευή, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά για το προσεχές μέλλον.

Ο Lukas Grunwald, ερευνητής της εταιρείας DN-Systems, κατάφερε να αντιγράψει τις πληροφορίες από ένα βιομετρικό διαβατήριο σε ένα νέο chip που συμπεριφέρεται σαν διαβατήριο. Δεν είναι τυχαίο πως στη Γερμανία το λογισμικό της αντίστοιχης κάρτας πολίτη αποσύρθηκε σχετικά άμεσα ως τρωτό και έγινε σύσταση στους πολίτες να μην την χρησιμοποιούν για λόγους ασφαλείας. ενώ στην Αγγλία μετά από χρόνια συζήτησης για την εφαρμογή τελικά αναβλήθηκε η χρήση της, προς το παρόν τουλάχιστον. Αντί να τους μιμηθούμε στα καλά τρέχουμε πρώτοι να υιοθετήσουμε αδοκίμαστα πράγματα. Και βέβαια δεν πρόκειται να υπάρξει τέλειο λογισμικό. Άτρωτο σύστημα δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται, είναι πασίγνωστο στον κόσμο της Πληροφορικής.

Σκεφτείτε να πίνετε καφέ και κάποιος σε διπλανό τραπέζι να «διαβάζει» τις κάρτες σας στην τσέπη σας. Κι αν αυτό το θεωρήσει κάποιος σενάριο ταινίας, ας αναλογιστεί την ποικιλία και σοβαρότητα των θεμάτων που αναφύονται έστω, όχι μόνο από τον οποιοδήποτε, αλλά και από τα αρμόδια όργανα (πχ. ιδιωτικότητας των προσωπικών δεδομένων, ασφαλείας, ψηφιακής ενοχοποίησης, φυσικής κλοπής, υποκλοπής, παρακολούθησης, ανατροπής του τεκμηρίου αθωότητος κτλ.) Η βιομηχανία των RFID οραματίζεται την ενσωμάτωσή τους παντού. Ήδη χρησιμοποιούνται για σήμανση αγαθών και διαχείριση τροφοδοσιών και αποθηκών, για πρόσβαση σε κτήρια, για την ακινητοποίηση αυτοκινήτων, για πληρωμή διοδίων, σε λειτουργία βιβλιοθηκών, κινητά, ανίχνευση με δορυφόρο κτλ. Γιατί πρέπει και ο άνθρωπος να κουβαλά κάτι τέτοιο με τη μορφή κάρτας ή αλλιώς;

Επιβάλλεται να εκθέσουμε κάτι ακόμα που προφανώς δεν αφορά στον καθένα λόγω σεβαστών προσωπικών πεποιθήσεων αλλά οφείλει να μας προβληματίσει όλους, διότι είναι εξίσου σημαντικό πιστεύω. Εξάλλου, οι απλοϊκές ή «τραβηγμένες» ενδεχομένως κατά καιρούς αντιδράσεις κάποιων δεν αναιρούν από μόνες τους την αλήθεια του πράγματος σχετικά με την κάρτα του πολίτη και ό,τι συναφές.

Ο πλέον αδιάφορος ή άπιστος άνθρωπος αν σκεφτεί πως ένα βιβλίο (η Αποκάλυψη του Ιωάννη) που γράφτηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια μιλά για τον αριθμό (666) που συναντά σήμερα παντού θα παραξενευτεί με την επιμονή στη χρήση του. Ήδη στη λεγόμενη φοροκάρτα προτιμήθηκε, ανάμεσα σε άλλα που μπορούν να επιτελέσουν την ίδια λειτουργία, το σύστημα barcode EAN-13 που έχει το παραπάνω νούμερο με τη μορφή των 3 οριοθετητών του γραμμωτού κώδικα χωρίς η ύπαρξή του να είναι αναγκαία ή να παρουσιάζει κάποιο τεχνικό πλεονέκτημα.

Ακόμη όμως κι αν δεν το έχει η κάρτα του πολίτη μπορεί όπως είδαμε στην προηγούμενη παράγραφο να προστεθεί ανά πάσα στιγμή με τον κατάλληλο επαναπρογραμματισμό εξ απόστασης. Η θρησκευτική συνείδηση και οι ατομικές ελευθερίες της πλειονότητας ή μη οφείλουν να γίνουν σεβαστές όπως γίνονται σεβαστά μικρότερα θέματα μειονοτήτων και μάλιστα συχνά ακροβατώντας στα όρια της συνταγματικότητας. Στην Αγγλία ήταν αρκετές 10.000 υπογραφέςγια την αναστολή της επιβολής της αντίστοιχης κάρτας του πολίτη αλλά στην Ελλάδα δεν έχει κανείς το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, όπως φαίνεται! Αλλά κι αν ποτέ δεν προστεθεί ο παραπάνω αριθμός που έρχεται σε αντίθεση με τη χριστιανική πίστη πολλών, η χρήση της κάρτας ηλεκτρονικά παντού οδηγεί σε καθεστώς παρακολούθησης και δουλείας αντίθετο όχι μόνο με το σύνταγμα αλλά και την ίδια την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και πάλι. Ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος και πρόσωπο κι όχι αριθμός και αντικείμενο επεξεργασίας με σκοπό τον πλήρη ψυχοσωματικό του έλεγχο και τη θεμελίωση μιας οργουελικού τύπου «δημοκρατικής δικτατορίας».

Εκτός όλων αυτών, τα προσωπικά μας δεδομένα είναι διάσπαρτα στους διάφορους υπολογιστές των υπηρεσιών που χρησιμοποιούμε. Δεδομένης της συμβατότητας μεταξύ τους είναι δυνατή η ανταλλαγή πληροφοριών ώστε να έχουμε ένα πλήρες προφίλ για κάθε πολίτη. Σ’ αυτή τη δυνατότητα βασίζεται η διασύνδεση μεταξύ των Εθνικών Συστημάτων Πληροφοριών και της μονάδος τεχνικής υποστήριξης που εδρεύει στο Στρασβούργο σε υλοποίηση των συμφωνιών Σένγκεν. Απομένει η έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων για την αποτελεσματική λειτουργία του συστήματος και την πρόσβαση σε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες για κάποιον πολίτη και πολλές μάλιστα σε πραγματικό χρόνο.

Πρόκειται για φακέλωμα γιγαντιαίων διαστάσεων και μάλιστα από υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, που ήδη ισχύει αλλά όχι στην πλήρη ανάπτυξή του.(Και να μη ξεχνάμε πως το κοινοτικό δίκαιο είναι υπέρτερο του εθνικού). Μετά απ’αυτό η αυτοδιάθεση των πληροφοριών είναι ένα χαμένο δικαίωμα. Τα δεδομένα της ζωής μας θα ταξιδεύουν σε άγνωστες ατραπούς είτε το γνωρίζουμε είτε όχι και ανεξάρτητα από το δικαίωμα που δίνεται σήμερα από το νόμο για αντιρρήσεις ή ανάκληση της συγκατάθεσής μας στην όποια επεξεργασία αφού σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ήδη αργά (αυτονόητο πως μια τέτοια ενέργεια δεν μπορεί να έχει αναδρομικότητα) και πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα δικαίωμα ουτοπία. Έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά πως από τότε που ψηφίστηκε ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων έπαψαν να υπάρχουν προσωπικά δεδομένα. Για τα παραπάνω αρκεί η χρήση μιας ηλεκτρονικής πολυκάρτας παντού, σε κάθε πτυχή της ζωής μας, ακόμη και χωρίς «τσιπάκι», και τα πράγματα υπεραπλουστεύονται. Συναλλαγές, πίστωση, ιατρικό ιστορικό, βιβλιάριο υγείας, τηλεκάρτα, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης κτλ και μόνο τίμημα η ελευθερία.

Εξειδικεύοντας κάπως τα παραπάνω, είναι αναγκαίο να πούμε πως το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των πληροφοριών είναι η δυνατότητα του καθενός να αποφασίζει μόνος του σχετικά με την αποκάλυψη και τη χρήση των προσωπικών του στοιχείων και αποτελεί έκφραση του γενικού δικαιώματος της ανάπτυξης της προσωπικότητας. Ολοφάνερα αντιτίθεται σ’αυτό η κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι δε γνωρίζουν ποιος, που, πότε, τι και με ποιο τρόπο γνωρίζει γι’αυτούς. Επιπρόσθετα, τα δεδομένα με τις σύγχρονες ηλεκτρονικές δυνατότητες αποδεσμεύονται από τον αρχικό σκοπό που έχουν συλλεγεί και συνεπώς η διάκριση σε προσωπικά και μη είναι συμβατική αφού όλα ανάλογα με το σκοπό χρήσης γίνονται εν δυνάμει εμπιστευτικά και επικίνδυνα για το άτομο.

Με σύνθημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη κτλ. η Συνθήκη Σένγκεν ορίζει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα τα οποία δεν είναι ευρέως γνωστά. Είναι απαραίτητο εν συντομία να υπογραμμίσουμε μερικά όπως τα αρ.1-55 του σχετικού Κανονισμού με τα οποία νομιμοποιείται το φακέλωμα, ο άνθρωπος με τη διαφορετικότητά του και τις ιδιαιτερότητές του υποβιβάζεται σε αντικείμενο συλλογής πληροφοριών, καταργείται το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής και το δικαίωμα του ατόμου στη μόνωση και ανωνυμία, παρεμποδίζεται η δυνατότητα γνωστοποίησης στους πολίτες των στοιχείων τους που απετέλεσαν αντικείμενο επεξεργασίας (αρ.41παρ.4,αρ.42 του Κανονισμού), καλλιεργείται κλίμα καχυποψίας και ενοχοποίησης των πολιτών ακόμη και των προθέσεων (αρ.5 παρ.1 περιπτ.δ’ και ε’ και αρ.25,40 της Συνθήκης), κατατάσσονται οι πολίτες σε ήσυχους και ανεπιθύμητους (αρ.5,25 της Συνθήκης και αρ.24 του Κανονισμού), εκχωρείται δικαίωμα παρακολούθησης και εντός των συνόρων μιας χώρας χωρίς την προηγούμενη έγκρισή της (αρ.40 της Συνθήκης) και τέλος ανατροπή του τεκμηρίου αθωότητας. Σε περίπτωση ενοχοποίησης κάποιου εναπόκειται στον ίδιο η απόδειξη της μη ενοχής (αρ.25, 40 της Συνθήκης και αρ.24 του Κανονισμού). Δηλαδή επιτρέπεται προφυλάκιση χωρίς ανάκριση προηγουμένως. Τί θα εμποδίζει τη φυλάκιση αθώων αφού δε θα μπορούν να διαψεύσουν τα στοιχεία που εν αγνοία τους θα περιέχονται στο τσιπ της προσωπικής ηλεκτρονικής κάρτας τους; Οι δικονομικές μας εγγυήσεις γράμμα κενό, λοιπόν! Περιττό να αναφέρω τώρα και την πιθανότητα ατομικών περιπτώσεων κακόβουλης παραποίησης στοιχείων και εγκληματικής ενέργειας. Ακόμη, όμως, κι αν υποθέσουμε πως όλα λειτουργούν και θα λειτουργούν καλώς προς το συμφέρον των πολιτών παρά τους ασθενείς φραγμούς που θέτει το δίκαιο της πληροφορικής, όπως ήδη αποδείξαμε, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: Ποιος ή ποιοι θα διενεργούν τους ελέγχους ή αυτοελέγχους και θα έχουν πρόσβαση στη βάση δεδομένων σε εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο; Υπάρχει τρόπος ν’αντιμετωπιστεί η διαφθορά κρατικών λειτουργών; Ας θυμηθούμε τον Andre Passeron, ο οποίος εξέφρασε το φόβο πως στον αυριανό κόσμο που θα κυριαρχείται από τους Η/Υ μια συνομωσία των προγραμματιστών θα είναι πιο επικίνδυνη από τους στρατηγούς της παλιάς εποχής. Και αφήνουμε τελείως την ανάλυση για βάσεις DNA και τη Συνθήκη Prum. Μέσα σε κλίμα τρομολαγνείας, υπαρκτής και μη, έχουμε εφησυχάσει κι αφήσαμε τρίτους να μεριμνούν για «χάρη μας».Σήμερα, επομένως, δεν πρέπει να φοβόμαστε την τρομοκρατία αλλά την εξουσία που αντιδρά στην τρομοκρατία μετατρέποντας τη δημόσια ψευδοασφάλεια σε αυτοσκοπό και καταστρατηγώντας ελευθερίες κι εγγυήσεις που αποκτήθηκαν με αίμα.

Συμπερασματικά, το όλο εγχείρημα είναι πολύ ύποπτο, ιδίως με τον τρόπο και το χρόνο που προωθείται, δεν έχει ενημερωθεί ή πειστεί κανείς για την αναγκαιότητά της κάρτας και για όλους αυτούς τους λόγους (θρησκευτικής συνείδησης, ασφάλειας προσωπικών δεδομένων και προστασίας των ατομικών ελευθεριών κτλ.) πρέπει να σταματήσει άμεσα. Αν και μπορεί να εξυπηρετήσει, οτιδήποτε παρεμφερές δεν έχει καμιά θέση στη ζωή μας επειδή το τίμημα της όποιας επιπλέον άνεσης είναι δυσανάλογα υψηλό, η ίδια η ουσία του ανθρώπου, η ελευθερία.

Σωτήριος Δαραμάρας, Νομικός, Λαμία
Χριστιανική Εστία Λαμίας

Πηγή

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

2011-03-21T22:36:00.000+02:00

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Γεννήθηκε το 1296 από ενάρετους γονείς, τον Κωνσταντίνο και την Καλλονή. Ο πατέρας του ήταν συγκλητικός, και ύστερα έγινε μοναχός, καθώς και η μητέρα και τα αδέλφια του μόνασαν σε μοναστήρια.

Η παρουσία του στη χρυσή αλυσίδα των μεγάλων διδασκάλων και Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας θεωρείται σπουδαία. Η ιερή αυτή μορφή διακρίθηκε για το αγωνιστικό της φρόνημα προς υπεράσπιση του ορθοδόξου δόγματος. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς θεολόγησε, ότι ο Θεός δεν είναι μόνον αμέθεκτος, αλλά και μεθεκτός από τους πιστούς, διά νήψεως και δεήσεως, διά των ακτίστων θείων ενεργειών. Την ουσία του Θεού κανένας και ποτέ, ούτε στον παρόντα ούτε στο μέλλοντα αιώνα θα δει, με τις άκτιστες, όμως, ενέργειές του μπορούν όλοι να κοινωνήσουν, θεούμενοι και κάτω από κατάλληλες πνευματικές προϋποθέσεις, οι οποίες δημιουργούν τη γέφυρα που συνδέει τον άκτιστο Θεό με τα κτίσματά του.

Η ευφυΐα και η επιμελημένη αγωγή που πήρε ο Άγιος Γρηγόριος από τον Θεόδωρο Μετοχίτη (1270-1332), έκαμαν τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ (1259-1332), να τον προορίζει για ψηλά αξιώματα. Σε ηλικία είκοσι χρονών εγκατέλειψε τις σπουδές του στη φιλοσοφία και θεολογία και πήγε στο Όρος Άθω, για κάθαρση των παθών, το φωτισμό και τη θέωση, υποταγμένος στο Γέροντα Νικηφόρο, που ζούσε ησυχαστική ζωή κοντά στο Μοναστήρι του Βατοπαιδίου. Όταν η εκκλησία τον χρειάστηκε, άφησε την ησυχία του Αγίου Όρους, και οδηγήθηκε στη Θεσσαλονίκη για να υπερασπίσει το ορθόδοξο δόγμα. Το 1335 εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, και συγκρούστηκε με το μοναχό Βαρλαάμ από την Καλαβρία της Ιταλίας, που υποστήριζε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ενωθεί με τον Θεό, γιατί Αυτός είναι εντελώς απρόσιτος και άγνωστος και δεν μπορεί να αποκαλυφθεί. Επομένως, οι ησυχαστές, δηλαδή οι μοναχοί, που έλεγαν ότι ο άνθρωπος μπορεί, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στη νοερά προσευχή, να ενωθεί με τον Θεό, να φωτιστεί και να δει το άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, ήταν αιρετικοί. Ο Παλαμάς αντέδρασε στην αιρετική αυτή κακοδοξία, την οποία και ανασκεύασε με σπουδαίους θεολογικούς λόγους και πύρινα συγγράμματα. Η θέση του ήταν ότι «ο Θεός υπάρχει με δύο τρόπους. Κατά την ουσία Του και κατά τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό κατά την ουσία Του. Μπορεί, όμως, να τον γνωρίσει και να ενωθεί μαζί Του, μέσα από τις θείες και άκτιστες ενέργειές Του. Ο Παλαμάς μίλησε ξεκάθαρα για τον Θεό που είναι μέσα μας και μας καλεί να τον γνωρίσουμε και να τον ανακαλύψουμε. Έτσι ο ορθόδοξος μυστικισμός και ο ιερός ησυχασμός, έχουν μια τεράστια σημασία για τη ζωή όλης της εκκλησίας. Κατά τον Άγιο η άπειρη αγαθότητα του Θεού καθ’ υπέρβαση καταδέχεται να γίνεται αντιληπτή από τη διάνοια του ανθρώπου και ο απερινόητος και ανέκφραστος να καθίσταται αοράτως ορατός και ο άνθρωπος να γίνεται κατά χάριν Θεός, υιός του Θεού και κληρονόμος της βασιλείας του.

Τρεις μεγάλες σύνοδοι, που έγιναν στην Κωνσταντινούπολη (1341, 1347, 1351), επικύρωσαν τις θέσεις του Παλαμά ως ορθόδοξες, δικαιώνοντας τους ησυχαστές. Παράλληλα καταδίκασαν τον Βαρλαάμ και τους οπαδούς του, το μοναχό Γρηγόριο Ακίνδυνο και το φιλόσοφο Νικηφόρο Γρηγορά. Όμως, λόγω της ταραγμένης πολιτικής κατάστασης, ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας (1334-1347), καταδίωξε τον Γρηγόριο τον Παλαμά, που φυλακίστηκε στις φυλακές των ανακτόρων (1343). Το 1347 δικαιώθηκε οριστικά και εξελέγη Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.

Η κατοχή, όμως, της Θεσσαλονίκης από τους Ζηλωτές δεν επέτρεψε στον Παλαμά να εγκατασταθεί σε αυτήν, παρά μόνο το 1350. Γρήγορα αναγκάστηκε να αναμειχθεί στις συγκρούσεις αυτοκρατόρων και σε κάποιο ταξίδι του προς την Κωνσταντινούπολη συνελήφθη από τους Τούρκους, οι οποίοι απαίτησαν να πληρωθούν μεγάλα ποσά ως λύτρα, για να απελευθερωθεί. Μετά την απελευθέρωσή του (1355), και μέχρι το θάνατό του από ασθένεια στις 14 Νοεμβρίου 1359 παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου και αφοσιώθηκε στην άσκηση των ποιμαντικών του καθηκόντων.

Με συνοδική απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1368) ανακηρύχθηκε και επίσημα Άγιος της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 14 Νοεμβρίου και κατά τη Β΄ Κυριακή των Νηστειών, αμέσως μετά από την Κυριακή της Ορθοδοξίας και σαν συνέχεια εκείνης, επειδή η νίκη του έναντι του Βαρλαάμ θεωρείται ισάξια της νίκης κατά των εικονομάχων. Το 2009, ύστερα από πρόταση της Μητρόπολης Βέροιας, Νάουσας και Καμπανίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την κατάταξη και των μελών της οικογένειάς του στη χορεία των αγίων. Ημέρα μνήμης τους ορίστηκε η 18η Δεκεμβρίου.

Ο μητροπολιτικός Ναός της Θεσσαλονίκης τιμάται στη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και εκεί φυλάσσονται τα τίμια λείψανά του. Υπήρξε άξιος αρχιεπίσκοπός της και ονομάστηκε φωστήρας της Ορθοδοξίας.

Ρήσεις του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά:

Μόνο ένας ταπεινός ασχολείται με τον εαυτό του. Ο υπερήφανος με τους άλλους.

Τα δάκρυα καθαρίζουν το ειδεχθές της ψυχής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, φώτισόν μου το σκότος. Υπεραγία Θεοτόκε, φώτισόν μου το σκότος.

Απολυτίκιο:

«Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε, των μοναστών η καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης το καύχημα, κήρυξ της χάριτος, ικέτευε δια παντός, σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Δρ Ελένη Ρωσσίδου-Κουτσού, Φιλόλογος-Βυζαντινολόγος

Αναφορές: Ε.Π.Ε., Γρηγόριος ο Παλαμάς, τόμ. 9˙ Πρωτ. Μεταλληνός, Γ., «Ησυχαστές και Ζηλωτές, Πνευματική ακμή και κοινωνική κρίση στον Βυζαντινό 14ο αιώνα», Ελληνισμός Μαχόμενος (Αθήνα, 1995)˙ Συναξαριστής Ορθοδόξου Εκκλησίας˙ Ορθόδοξος Κυψέλη, Αντιαιρετικά - Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Πηγή

Το πολυτιμότερο δώρο

2011-03-21T22:23:00.000+02:00

Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι «πάνω απ' όλα είναι ή υγεία». Κι εννοούμε συνήθως την υγεία του σώματος. Ωστόσο ό Κύριος στο σημερινό ιερό Ευαγγέλιο μας καλεί να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στην υγεία της ψυχής μας πρωτίστως. Γι΄ αυτό και όταν με πολλούς κόπους έφεραν μπροστά του έναν παράλυτο για να τον θεραπεύσει, αφού τον κοίταξε με συμπάθεια, του είπε: «Τέκνον, άφέωνταί σοι αί αμαρτίαι σου». Θέλησε δηλαδή να χτυπήσει πρώτα την αιτία, την αμαρτία, κι έπειτα να θεραπεύσει το αποτέλεσμα, την παράλυση του σώματος. Με τον τρόπο αυτό μάς δίδαξε ότι ή συγχώρηση των αμαρτιών είναι πολυτιμότερη ακόμη και από τη σωματική υγεία. Διότι ή αμαρτία είναι ή χειρότερη ασθένεια, και αυτήν πρέπει πρωτίστως να καταπολεμήσουμε.

ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Πόσο υποφέρει ή ψυχή του άνθρωπου πού είναι προσκολλημένη στην αμαρτία! Το άγχος και οι φοβίες, οι τύψεις και οι ένοχες, ή ταραχή και ή αγωνία αποτελούν καταστάσεις οδυνηρές πού βασανίζουν τον αμαρτωλό και διώχνουν την ειρήνη από την ψυχή του.Ό Μέγας Βασίλειος χαρακτηρίζει την αμαρτία «αρρώστια ψυχής» (P.G. 31, 260), διότι ή αμαρτία αποτελεί την πιο επικίνδυνη και θανατηφόρα νόσο. Οι αρρώστιες του σώματος μας επηρεάζουν μόνο το χρονικό διάστημα της επίγειας ζωής μας, ενώ οι ασθένειες της ψυχής έχουν συνέπειες αιώνιες και συνεπάγονται τον αιώνιο θάνατο, δηλαδή τον παντοτινό χωρισμό από τον Θεό στην αιώνια κόλαση. Και όπως σημειώνει ό άγιος Γρηγόριος ό Παλαμάς, στον οποίο είναι αφιερωμένη ή σημερινή Κυριακή, «ούτος έστιν ό κυρίως θάνατος, το διαζευχθήναι την ψυχήν τής θείας χάριτος καί τη αμαρτία συζυγήναι... τούτον καί ημείς φύγωμεν πάση δυνάμει» (ΕΠΕ 8, 358). Δηλαδή, αυτός είναι ό κυρίως θάνατος, το να χωρίσει ή ψυχή από τη θεία χάρη και να έλθει σε γάμο με την αμαρτία... Αυτόν τον θάνατο ας αποφύγουμε «πάση δυνάμει»! Και θα τον αποφύγουμε, αν καταπολεμήσουμε άμεσα την αμαρτία.

ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Είναι χαρακτηριστικό και αξιοσημείωτο το ενδιαφέρον πού δείχνουμε οι άνθρωποι για την υγεία του σώματος. Φροντίζουμε να κάνουμε τακτικά τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις, λαμβάνουμε φαρμακευτική αγωγή, δεν διστάζουμε να προχωρήσουμε και σε εγχείρηση, όσο επώδυνη κι αν είναι, προκειμένου ν' αποκτήσουμε την υγεία μας. Και για όλα αυτά δεν υπολογίζουμε ούτε κόπους ούτε χρήματα. Είμαστε πρόθυμοι να ταξιδέψουμε χιλιόμετρα μακριά και να ξοδέψουμε ολόκληρη περιουσία, για να βρούμε τον κατάλληλο γιατρό και να επιτύχουμε τη θεραπεία.

Είναι συνεπώς απαραίτητο να δείξουμε παρόμοιο ζήλο και για τη υγεία της ψυχής μας. Ό Κύριος Ιησούς Χριστός, ό μόνος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, είναι δίπλα μας. Μας καλεί να προσέλθουμε στο Μυστήριο της ιεράς Εξομολογήσεως και να καταθέσουμε με συντριβή και μετάνοια τον πόνο της ψυχής μας- να ομολογήσουμε τις αμαρτίες και την προσωπική ένοχη μας και να λάβουμε την άφεση και τη συγχώρηση. Και στη συνέχεια μας περιμένει στη θεία Λειτουργία, για να κοινωνήσουμε τα Άχραντα Μυστήρια «εις άφεσιν αμαρτιών» και «εις ζωήν αίώνιον».

'Εκτός από τη θεραπεία όμως υπάρχει και ή πρόληψη. Στην εποχή μας γίνεται πολύς λόγος για την καλή διατροφή. Να είναι υγιεινή, επαρκής, πλούσια σε βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά... Παρομοίως προβάλλεται και ή ανάγκη να διατηρεί ό άνθρωπος καλή φυσική κατάσταση. Και όλα αυτά για την υγεία του σώματος. Πόσο περισσότερο οφείλουμε να φροντίζουμε για την ψυχή μας!

Ή καθημερινή επικοινωνία με τον Θεό μέσω της προσευχής, ή μελέτη του θείου λόγου, ή συμμετοχή μας στη θεία Λατρεία και τα ιερά Μυστήρια αποτελούν ανεξάντλητες πηγές πνευματικής τροφοδοσίας. Παράλληλα ή νηστεία, ή εγκράτεια, ό αγώνας για την τήρηση των θείων εντολών δυναμώνουν την ψυχή, ώστε με τη βοήθεια του Θεού να μπορεί να αντιμετωπίζει με επιτυχία τις επιθέσεις του πονηρού.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας με το παράδειγμα τους μας διδάσκουν «ύπεροράν μέν σαρκός, παρέρχεται γάρ-έπιμελείσθαι δέ ψυχής, πράγματος αθανάτου». Να μη δίνουμε δηλαδή μεγάλη σημασία στο σώμα, πού φθείρεται, αλλά να φροντίζουμε με επιμέλεια την ψυχή, πού είναι αθάνατη.

Αδελφοί, διανύουμε την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, πού είναι κατ' εξοχήν περίοδος μετανοίας. Ό Κύριος μας καλεί στο Μυστήριο της αφέσεως, για να μάς θεραπεύσει. Οι Πνευματικοί περιμένουν. Ας μην αναβάλλουμε, διότι ή αναβολή μπορεί να είναι καταστρεπτική. Ας προετοιμαστούμε κι ας προσέλθουμε στην ιερά Εξομολόγηση, για να ακούσουμε τον Κύριο να λέει και στη δική μας ψυχή: «Τέκνον, άφέωνταί σοι αί άμαρτίαι σου».

«ΣΩΤΗΡ»15/03/2011

Πηγή

Πιστεύουμε πραγματικά;

2011-03-21T22:18:00.002+02:00

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Έβρ. α' 10 - β' 3

«Δια τούτο δει περισσοτέρως ημάς προσέχειν τοις άκουσθεΐσι, μή ποτέ παραρρυώμεν».

Ό συλλογισμός είναι ατράνταχτος και, αν τον προσέξουμε όσο αξίζει, πρέπει να μας συγκλονίση. Ό Απόστολος ατενίζει την ασύγκριτη υπεροχή του Ιησού Χριστού έναντι όλων των προφητών και των αγγέλων, πού κατά καιρούς μίλησαν στους ανθρώπους. Μένει εκστατικός εμπρός στο ασύγκριτο μεγαλείο τού Κυρίου και καταλήγει: Αφού λοιπόν ό Χριστός είναι πάνω από όλους και από όλα, αφού αυτός «έθεμελίωσε την γήν και έργα των χειρών» του «είσίν οί ουρανοί», ας προσέξουμε πολύ, σε ό,τι μας είπε, σε όσα δια των Αποστόλων του μας παραγγέλλει, για να μην παρασυρόμαστε εδώ και εκεί από τα διάφορα ρεύματα. «Δια τούτο δεί περισσοτέρως ημάς προσέχειν τοις άκουσθεΐσι, μήποτε παραρρυώμεν».

Άς έλθουμε χωρίς καθυστέρηση στην εξέταση, όχι των άλλων, αλλά τού εαυτού μας.

ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΣ στα όσα ό Κύριος είπε; Πιστεύουμε ότι ό Ιησούς Χριστός είναι ή ασύγκριτη αυθεντία μέσα στην ζωή; Υπολογίζουμε την εντολή του, το παράδειγμα του περισσότερο από κάθε τι άλλο; Και για να μην μένουμε σε γενικότητες, ας αναλογισθούμε για μια στιγμή την καθημερινή μας, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή. Προσέχουμε σε διάφορα πράγματα, σε διάφορους ανθρώπους. Μελετάμε ίσως την φιλοσοφία, την ιστορία. Προσέχουμε όμως «περισσοτέρως» στην σοφία τού Θεού, στους δρόμους και τους τρόπους πού εκείνη υποδεικνύει; Παραδεχόμαστε στ αλήθεια τον δρόμο της άπλότητος, της ανεξικακίας, της θυσίας πού ό Κύριος από την Βηθλεέμ έως τον Γολγοθά μας δείχνει; Ανοίγουμε ολοπρόθυμα τα αυτιά μας, για να ακούσουμε τι νεώτερο συμβουλεύει ή επιστήμη, πώς πάει ή κατάκτηση τού διαστήματος. Και σωστά κάνουμε. Αλλ’ όμως εντείνουμε«περισσοτέρως» την προσοχή μας, για να δούμε, τί ακριβώς μας συμβουλεύει ό Κύριος, τού όποιου «έργα των χειρών είσίν οί ουρανοί», τί μας λέει για τη ζωή μας αυτός, πού μας έφερε στην ύπαρξη, πού γνωρίζει τούς μυστικούς νόμους της όσο κανείς άλλος; Πού μας αγάπησε όσο κάνεις άλλος; Δυστυχώς πολλές φορές δεν το κάνουμε.

Όμως καιρός να προσέξουμε πολύ. Όλοι και όλα, πού τώρα φαντάζουν, είναι σκιές. «Πάντες ώς ίμάτιον παλαιωθήσονται». Παλιώνουν σαν τα ρούχα. Ακόμη και αυτή ή γη, πού την βλέπουμε τόσο στέρεη κάτω από τα πόδια μας. Όχι, λοιπόν, τις σκιές από τον ζώντα Λόγο τού θεού, τον Ιησού Χριστό, πού «διαμένει», πού μένει «ό αυτός», πού είναι «το Α και το Ω, ό πρώτος και ό έσχατος, αρχή και τέλος» των πάντων.

ΣΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ Πολλοί συνηθίζουν εύκολα να αθωώνουν τον εαυτό τους, εάν κάποτε τον εξετάσουν. Ή μέθοδος είναι απλή: Σκέπτονται μόνο όσες εντολές τήρησαν. Όσες παρέβησαν τις παραβλέπουν. Γενικώτερα υπάρχει μία τάση να προσέχουμε όχι «τοις άκουσθεΐσι», όχι σε όσα έχουν λεχθή από τον Κύριο αλλά σε όσα ηχούν πιο ευχάριστα στα αυτιά μας. Τελικώς κάνουμε μια επιλογή, παραμερίζουμε τα δυσκολώτερα -κατά κανόνα τα σοβαρώτερα- και προσέχουμε όσα μας ταιριάζουν, όσα μας αρέσουν. Παραδεχόμαστε π.χ. την προσευχή, εφ’ όσον μας εξασφαλίζει «την άνωθεν βοήθειαν». Δεν θέλουμε όμως να ακούμε για το «καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς», το «ός εάν θέλη γενέσθαι πρώτος έν ήμΐν, έσται πάντων δούλος».

Ας διαβάσουμε με τη δέουσα προσοχή, σήμερα-όχι αύριο, γιατί έτσι συνήθως λέμε και συνεχώς αναβάλλουμε-την επί τού όρους ομιλία τού Κυρίου (Ματθ. ε'- ζ'). Ας την μελετήσουμε με πνεύμα μετανοίας και ταπεινώσεως και ας μετρήσουμε: πόσα προσέχουμε στην καθημερινή μας ζωή και πόσα παραβαίνουμε, θα διαπιστώσουμε ότι ουσιαστικά έχουμε σε χρήση μια άλλη, μια περίεργη έκδοση τού Ευαγγελίου, από την όποια λείπει το μεγαλύτερο μέρος των εντολών τού Χριστού. Έτσι τελικώς ξεγελάμε τον εαυτό μας. Ζούμε σε μια αυταπάτη.

Και κατόπιν απορούμε γιατί λείπει ή γαλήνη από τη ζωή μας. Εφαρμόζουμε δικό μας «ευαγγέλιο». Και υπάρχει κίνδυνος να αστοχήσουμε εάν δεν προσέξουμε «περισσοτέρως τοις άκουσθεΐσι». Σε ΟΛΑ όσα είπε ό «Κύριος», ό «ων και ό ήν και ό ερχόμενος, ό παντοκράτωρ».

«ΖΩΗ»10/03/2011

Πηγή